Κουβαλώ μαζί μου
τις εικόνες, από το λευκό σου βιβλίο.
περιμένω το ξέσπασμα του έρωτα,
αφέγγαρο βράδυ,
με εκκωφαντικούς ήχους.
και εσύ, ακούραστος γεωργός
θα καλλιεργείς μέσα μου το αύριο...

Αργές σταγόνες του έρωτα κυλούν,
μα δεν με φτάνουν.
σε ερωτεύομαι χωρίς δικαίωμα
με μια ελπίδα...
στη νυχτωδία σου αλυχτώ,
στης λαχτάρας σου την ορμή, υποκύπτω...

Αόρατη πληγή μου,

ματώνεις τις βραδιές

που γέρνω στο προσκέφαλο

της λήθης.

φύγαν οι αγαπημένοι μου

τόσο νωρίς...

χωρίς φιλί στο μέτωπο

με  μακρινό το δάκρυ.

ερήμωσαν τα πάντα μου

τα μέσα και τα έξω...

Στις εκδρομές του μυαλού μου
σε συναντώ.
ατέλειωτος περίπατος
σε ονειροδρόμια επιθυμίας.
μην κλείνεις τα μάτια σου...
θέλω να με κοιτάς  όταν δακρύζω...

Στην μνήμη μου έχτισα κάστρο.
θέλω να νιώσω την μαγεία του φθινοπώρου,
 χωρίς αναμνήσεις.
γυμνή από ελπίδες,
σκορπίζω το φως μου
στο θλιμμένο σου ορίζοντα.
παραλύει κάθε σου αμφισβήτηση...
και αφήνεσαι, ελεύθερος Θεός
στην  επικοινωνία με τον άγγελό σου.

Τα λόγια σου
σελίδες με ποιήματα
στο πάτωμα ριγμένα...
κλείνω παράθυρα,
ο βοριάς, μην τα σκορπίσει
 στο πέρασμά του.

Με παρατηρείς...
το φως του κόσμου στο βλέμμα σου.
συλλέκτης που μόλις ανακάλυψες την ηδονή σου...
απίστευτα σπάνιος, ηχείς...
σαν να χτυπούν,
χιλιάδες πολεμικά τύμπανα,
στα πρώτα χαρακώματα του έρωτα...

Εγκαταλείπω την ιχνηλασία,
την λογική του παραλόγου,
την εξωφρενικά αδύναμη μελαγχολία,
την λιτή προέκταση στο γκρίζο,
την σύνθεση του λυγμού.
εγκαταλείπω τον όλεθρο της σάρκας μου!

Αγγίζω τη ζωή μου,
με την αίσθηση του πόνου σου.
διαλύομαι, στο γονάτισμα της μοναξιάς μου...

Τα μυστηριώδη στοιχεία της ευτυχίας,
παρέμειναν μυστηριώδη.
και η διαβολεμένη απώλεια,
μου αχρηστεύει μεθοδικά,
κάθε μου κύτταρο...

Περνοδιαβαίνω μέσα σου,
τρυπώνω σαν τη σκόνη.
καίει η φωτιά τα σωθικά
τη νύχτα ερημώνει...

Κρεμιέμαι πάνω σε μια άγονη υπόσχεση.
τα μάτια σου πηγές,
που σκορπίζουν το νερό.
διψώ και δεν μ΄ αφήνεις
τα χείλη μου να βρέξω...
με ταχτοποιείς σε ράφι ερημιάς,
κούκλα δίχως μιλιά και σκέψη,
ακίνητη κι αγέλαστη...

Σταμάτησε η σιωπή στους δρόμους.

κάποιος ύψωσε κάγκελα γύρω της...

αντίλαλοι και βήματα διαβάζουμε τη μνήμη.

ψυχή αγάπης, αγρυπνά, κάποια πολιορκία

κουρσάρου που δεν στάθηκε, 

δεν έριξε ένα βλέμμα,

αλλά έριξε στη πόρτα της

του χρόνου τα στιχάκια...

Ξεφλουδίζω τη μοίρα μου

και με τις φλούδες φτιάχνω κολάζ παραμυθιών.

πάντα ήμουν ο κακός....

δικαίωση δεν υπήρξε ποτέ στο παραμύθι μου.

μεσοστρατίς στοιχειό, που άφηνε έξω από τις πόρτες

ακονισμένα μαχαίρια.

και κάποιος δούλος της αγάπης,

τα μάζευε για την συλλογή του...

Εδώ συναντιόμαστε....

ξεφεύγουμε από το όνειρο

και βουτάμε στην πραγματικότητα

της φαντασίας μας.

σου διαβάζω τα ποιήματα που σου αρέσουν

και εσύ μου κεντάς  χάδια ακροδαχτύλων,

στο ερημωμένο μου κορμί.

υψώνω τα μάτια στον ουρανό

και προσεύχομαι σιωπηλά...

και εσύ,

ανάβεις μοσχολίβανο και γίνεσαι Θεός μου!

Απόστασα...

η νύχτα υφαίνει πάλι καημούς.

τα μοιρολόγια σου πληθαίνουν...

αύριο ίσως νικήσω...

μα, αν πάλι χάσω, να το θυμάσαι...

βαθαίνω μέσα σε δάκρυα και φιλιά.

Βγαίνω πάλι στης νύχτας την αστροφεγγιά να τραγουδήσω.

φάλτσα φωνή, που ξορκίζει το κακό.

πονάω ν΄ ακούω τ΄ αβάσταχτα τραγούδια των αηδονιών.

στάζουν μέσα μου, μαρτύρια.

βαθαίνει η χαρακιά στην πλάτη μου.

κρίμα που δεν την βλέπεις...

στέκεσαι αδύναμος,

κρυμμένος μέσα σε φυλλωσιές

και μετράς μέρες σαν φαντάρος.

γυμνώνουν οι σκιές το όνειρο

και το στέρνο σου γέμισε χιόνι...

τίναξε απ΄τους ώμους σου, την αμφιβολία.

έλα, να πεθάνουμε μαζί!

Της απουσίας σου έχω το σχήμα.

μέτοικος στο κορμί μου γίνε...

δεν θα πονέσεις.

ζυμώθηκαν μ΄ αφέλεια τα ψέμματά μου...

Τους επιδέσμους των ματιών μου έλυσα.

χάθηκα στο φως σου!!!!

Ανακυκλώνεις ορφάνιες,

ντάλα μεσημέρι.

παίρνεις το φτυάρι σου

και χτυπάς πόρτες.

παρατεταμένο αλύχτημα,

που νύχτα δεν γνωρίζει.

επέζησα...

για να μπορώ να γράφω για σένα!

Κ Κ

Ο ίσκιος του δέντρου δεν ήταν για απάγκιο.

ήταν απόφαση καρδιάς, που πάρθηκε το γιόμα.

καθώς γευόταν ο ουρανίσκος τον τελευταίο καφέ,

το μυαλό έπαιρνε τις επικίνδυνες στροφές.

δεν ξέρω αν έτρεμε το χέρι σου...

δεν γνωρίζω αν κύλησε το δάκρυ σου...

αφουγκράστηκα μόνο το αχ της ψυχής σου,

και γέμισε η ματιά μου απεραντοσύνη θάλασσας,

βλέποντας την ίδια εικόνα που είδαν τα μάτια σου.

κι αυτή η απουσία... τροφή για το αύριο των λέξεων.

΄΄εδω βρήκε την γαλήνη με μια σφαίρα στη καρδιά΄΄

έτσι γράψανε, χέρια που δεν γνώριζαν,

μάτια που δεν δάκρυσαν,

σκέψεις που δεν κύλησαν,

στόματα που δεν αναστέναξαν.

έτσι γράψανε απλά.

με λόγια που στάξαν μόνο αδιαφορία,

για έναν ακόμη ΄΄αλλιώτικο άνθρωπο΄΄

έκανες σφαίρα την αγάπη και ταξίδεψες.

τραγική ειρωνεία...

κάτω από ένα δέντρο που έχει την ονομασία,

ευκάλυπτος ο ΄΄σφαιρικός΄΄!!!

Στο πρωινό ξύπνημα...

επιδερμικές φαντασιώσεις.

ανοίγω το όνειρο,

να σε αντικρίσω.

ξαναψάχνω τις πλημμύρες σου...

είναι όλες εδώ!

Στην βελούδινη ευαισθησία σου,

ακουμπώ τις ενοχές μου.

αυτοεξορίζομαι.

η επιθυμία σου για τη ζωή μου,

στρατεύματα αγγέλων μου στέλνει!

δεν ανησυχώ πια για μένα...

Αδιάψευστος

Ιππότης

Ελευθερίας

Σάρκα μου,

αποτεφρωμένο κάρβουνο

που παραδίνεσαι.

ψήνω ψωμί της νοσταλγίας

και σε καρτερώ...

μην αφήσεις το χειμώνα

να μ΄ ακουμπήσει,

πριν το χάδι σου...

Σήμερα, έσκυψα στο αλωνάκι μέσα μου.

θα βγω απ΄ το καμίνι των συμβιβασμών.

έχω ανάγκη, ακόμη ένα ηλιοβασίλεμα!!!!

Ρυάκι ο ιδρώτας σου,

υγραίνει τις σκοτεινές γωνίες

του κορμιού σου!

άστο να κυλάει...

θέλω να βυθιστώ μέσα του 

και να χαθώ!

Αχέροντας

Στο ποτάμι των νεκρών,

γυμνή κολύμπησα...

πάγωσα καρδιά και σκέψη

και ξόρκισα την ιδέα του θανάτου.

βαπτίστηκα ξανά

και ζήτησα Αθανασία!

Ηγουμενίτσα

Ξύπνησε η πόλη που δεν κοιμήθηκε ποτέ!

κι εγώ, που δεν σκεπάστηκα στο βράδυ μου

με την δανεική σου ανάσα,

σκορπίζω τις αισθήσεις μου στον ανήσυχο δρόμο...

θαρρώ πως τις σκουπίζει τώρα,

ο ιδιόκτητης καφέ, απέναντι στο πεζοδρόμιο,

μαζί με τα πεσμένα φύλλα των δέντρων...

Δωμάτιο 115...

γωνιακό και ξένο.

χώρεσα την ανία μου,

σε δυο τετραγωνικά μπαλκονάκι,

κοιτάζοντας χωρίς σκέψη,

 σκεπτόμενη δίχως μάτια.

Πάνε κι έρχονται καράβια.

κουβαλάνε ψυχές, ανάγκες, όνειρα.

στη φασαρία τους, προσπαθώ να μαντέψω,

αποχαιρετισμούς

και αίτιες...

Αισθήσεις της αναισθησίας σου.

υπογράφεις, με κόκκινη γραφή

και αποχωρείς

δεν περίμενες...

λίγο ήθελε, να γεμίσει το φεγγάρι...

Περνάω συρτά από το συρματόπλεγμα της ζωής μου.

ελαφίσια βήματα στο ναρκοπέδιο,

κόβουν την ανάσα.

θα το περάσω... 

κυκλώνομαι από κοράκια,

που λαχταρούν την λεία τους.

έγινα αρχαιοκάπηλος εξαιτίας της αγάπης σου...

κλέβω και ψάχνω να θάψω λίρες καλοσύνης

και πετράδια υπομονής! 

Στο κοιμητήριο,

παρέα με έναν τζίτζικα,

μήνα καλοκαιριού,

διαμορφώνω το αύριο...

να χωρέσει το όνειρο

που δεν υλοποιήθηκε στο χθες,

και χαλά την ηρεμία κηφήνων 

για το σήμερα!

Μετράω απώλειες σαν κέρματα σε παγκάρι εκκλησίας.

γέμισε η ατζέντα μου με τηλέφωνα πεθαμένων.

τα καλώ τις ώρες που βραδιάζει, μα κι αυτά είναι νεκρά...

δάκρυ στο δάκρυ, μεγαλώνω τη γέφυρα του χαμού,

ανάμεσα σε δυο ποτάμια που περιμένω να σμίξουν.

και εσύ την ώρα που θα την διαβαίνω,

πέρνα με το ποταμόπλοιο της συγνώμης απο κάτω,

και μ άσπρο μαντήλι,

αποχαιρέτα με!

Ημίγυμνος περπατάς στο σοκάκι,

σέρνοντας βήμα και ψυχή.

πεθαμένη στο μπράτσο σου

η καρδιά με το βέλος,

που κάποτε σε κάρφωσε.

βλέμμα στα χαμένα...

μες τα χαμένα...

για τα χαμένα...

στρέφω αλλού τα μάτια μου.

με πονάει η εικόνα σου...

Ήρθα πάλι εδώ...

έχω ανάγκη να μυρίσω, γνώριμες μυρωδιές.

πλεγμένες με καυσαέριο

και ιδρώτα καλοκαιριού.

η κραυγή μου σιωπηλή...

χτυπάει συναγερμό,

χωρίς κώδικες.

ο αναστεναγμός βαθύς κι αρρωστημένος,

φουρνέλο, σε νταμάρι απόγνωσης.

που σεργιανάς και δεν μ΄ ανταμώνεις?

Αργά κινείται η ζωή...

πάλι ψάχνω στα κάστρα, ν αγγίξω το Θεό.

περνάω πύλες,

ανεβαίνω λόφους,

αναπνέω χωρίς πνευμόνια

και οραματίζομαι το τίποτα.

γρήγορα φεύγει η ζωή...

Θα ρθεις...

λεγεωνάριος ενός θυμού

να αγωνιστείς για χαμένα κεκτημένα.

στη μάχη του πανικού σου,

θα βάζω στοιχήματα.

και στην απώλεια του παραδείσου,

θα αφιερώσω ποιήματα.

Σφύριξε το τρένο

στη γέφυρα του ηρωισμού.

στάθηκα να αποτυπώσω τη στιγμή.

δειλή γυναίκα,

σφράγισα σε ένα κλικ,

ένα τσούρμο θαρραλέους άντρες!

Ενισχύεις την ανάγκη μου

για την ανάγκη σου.

συνειδητή μυθοπλασία

ενός αύριο...σήμερα!

Στα μουσκεμένα σκαλοπάτια σου περπάτησα.

τ΄ αχνάρι μου, στέγνωνε το δάκρυ,

η σκιά μου, μάλωνε με το φως του φεγγαριού.

και εσύ, τραβούσες την κουρτίνα, απ΄ το παραθύρι της καρδιάς,

να με κρυφοκοιτάξεις...

Κράτησε εσύ το κουρασμένο παράπονο...

και άσε σε μένα την ανάμνηση του μεσημεριού ...

μένει μόνο, η προσωπική μου εξορία.

μένει μόνο, η επιτάφια επιγραφή!

Ένα σκονισμένο φυλλοκάρδι έγινα.

της τρομαγμένης μου ευτυχίας,

αφουγκράζομαι τα βήματα.

οι αποστάτες του ονείρου

με γέλασαν πάλι.

γράφω σε σελίδες γεμάτες.

θέλω να μπερδεύονται οι λέξεις μου με το χθες...

να μην καταλαβαίνεις...ότι άλλαξαν!!!

Στο μυστικό κήπο της συνείδησης βαδίζω πάλι.

γεύομαι καρπούς από μνήμη,

ίχνη κραγιόν, σε λάθους γιακάδες.

αφαιρούμε...

αηδία η σιωπή σου, μπροστά στην αποκάλυψη.

δεν αντέχω ανθρώπους που δεν μιλούν...

πνίγονται μέσα στον ίδιο τους τον εαυτό

και κυκλοφορούν σε αδιάφορους δρόμους.

πίσω από το θάνατο του κόσμου,

εγώ δεν υψώνω λάβαρα!

 

Τίποτε κι ακόμη...

στο μέσο της καταιγίδας,

σε αφιλόξενο χωράφι,

έντεχνος ζητιάνος... παραλύω.

χαμήλωσε να σ΄ αγγίξω...

τον τρούλο του ερωτά σου

να δαφνοστεφανώσω!!!

Ουρλιάζει η ψυχή μου,

 στο μπαλαούρο της ανάγκης

κι όλο νυχτώνει ο ουρανός...

παράξενα γητέματα 

μου μαρτυρούν κινδύνους.

νικιέται ο χρόνος της χαράς,

...μα όχι της αρρώστιας.

Η ζωή μου σαν ανεμότρατα δεμένη στην προβλήτα,

φορτωμένη σαβούρα,

 περιμένει ανυπόμονα καραβοκύρη

να την βγάλει στ΄ ανοιχτά.

στην όποια λεία της,

 θα υψώσει περήφανα το κεφάλι

και θα αισθανθεί την αξία της χρησιμότητας.

περιμένει κι αυτή, 

όπως κι εγώ

ανάσα ζωής και ύπαρξης!

Αιφνιδίως το τοπίο αλλάζει...

γκριζάρει ο ορίζοντας και ερημώνει.

αιφνιδίως η αγάπη αλλάζει...

ματώνει ο μανδύας της και με σκιές κυκλώνει.

αιφνιδίως η ζωή αλλάζει...

εκκολαπτόμενο τέλος πια την ορίζει!

Στα τσακίσματα των τραγουδιών σου,

πυρώνουν οι ανάσες.

ταξιδεμένα πλοία τα νυχτέρια μας,

φόβο της επανάληψης δεν γνώρισαν.

δραπέτευσα απ΄ το παραμύθι της συστολής

και έτρεξα σε γνώριμα μονοπάτια,

με μαβιές εικόνες.

πόσα μπορούσα να σου προσφέρω...

πόσα δεν μπόρεσα...

Στων αναμνήσεων την ομίχλη κρύβομαι...

πονώ τις ώρες,

τις ματώνω με σουγιά.

αγρίεψαν τα σωθικά μου

απ΄ τη χολή που με πότισες.

το σάλιο μου στάζει πίκρα...

παύω να σου μιλώ από σήμερα...

κατέβηκαν σε απεργία τα φωνήεντά μου!

Μαθαίνοντας την αλφαβήτα...

Ανάγκη

Βοήθεια

Γυρισμός

Δεσμά

Ελευθερία

Ζωή

Ήρωας

Θάνατος

Ικεσία

Κόλαση

Λύτρωση

Μάνα

Νιώθω

Ξενιτιά

Όνειρο

Πόνος

Ρίγος

Σιωπή

Τάφος

Υπάρχω

Φτάνει

Χρόνια

Ψυχή

Ωσαννά

 

Ανοχύρωτη η αντοχή

και παίζεις μαζί της παιχνίδια βρόμικα.

την επανάσταση λαθραία σημαδεύεις,

με σημάδια θρασύτητας και απογυμνώνεις

την σημαία μου.

δεν κηρύσσω έρωτα...

απλά, κρύβω στα χαρακώματά μου,

όσες μπόρεσα να διαφυλάξω αλήθειες!

Αποτυπώματα...

στη σκέψη,στη ψυχή,στη καρδιά μου...

βρεγμένα αποτυπώματα προδοσίας,

βεβήλωσαν τα ιερά μου.

θέλω να πονέσω, μα δεν το βαστώ...

Μούσκεψα στην προσδοκία σου.

βράδυ ονείρων και ονειρώξεων.

μεταφυσική στο πάθος και στην ανάγκη...

θαμώνες, στο καφενείο της σχιζοφρένειας,

ρουφάμε τις μυρωδιές των σωμάτων.

επιδιώκω την οριστική αθώωσή μου!

απάλλαξε με, δίχως σκέψη...

Αναπολώντας...

Αναπολώντας την χαμένη νιότη,

τα απογεύματα καθισμένη στο μπαλκονάκι σου,

ακουμπώντας τα χέρια  και το κεφάλι σου στα κάγκελα,

ανόρεχτα βλέπεις τα αυτοκίνητα να περνούν.

αφουγκράζεσαι νεκρές ανάσες,

στεγνώνεις φτυσίματα στην άσφαλτο,

και μετράς ώρες να φύγει και η σημερινή μέρα.

γυναίκα που πόνεσε για να αντέξει...

γυναίκα που άντεξε για να πονέσει...

που δάκρυσε κρυφά,

που έσκυψε το κεφάλι,

που κατάπιε προσβολές,

που δεν γεύτηκε χαρές,

που το χύσιμο παρέμεινε κολλημένο 

στο μέσα μυαλό της και όχι στο σώμα της,

γυναίκα ηρωίδα που γέννησε

ανάθρεψε, και στάθηκε στο ύψος των περιπτώσεων,

χαμηλώνοντας σαν κλωνάρι το δικό της.

που γαλουχήθηκε με πρέπει και μη,

που ένιωσε την αγάπη μόνο σαν φιλμ νουάρ,

που κατέληξε τώρα να είναι μόνο

μια κουρασμένη ματιά στα θλιβερά απογεύματα,

και που το όνειρο της, είναι να φύγει αθόρυβα....

για να μην ενοχλήσει κανέναν και το έχει βάρος

 στο μακρινό της ταξίδι....

Αφόρητα επαναλαμβάνομαι,

με κινήσεις σικέ,

στα κλινοσκεπάσματα του έρωτά σου.

νηπενθή συναισθήματα, αγκιστρώνουν στιγμές.

και σταγονίδια λαχτάρας εγκλωβίζονται μέσα μου...

σαρκοβόρο φυτό έγινα για χατήρι σου...

ανοίγω στόμα, καταβροχθίζω.....

Ξυπολυσιά από τ΄ όνειρο

χαμένη Ατλαντίδα...

Κατολίσθηση ελπίδων.

ανοχύρωτη η αντοχή...

τα εύσημα της αποσύνθεσης,

θα αποδοθούν με τιμές!!!

Ανάγκη

Απόγευμα Κυριακής και ετοιμάζομαι.

ντύνομαι, στολίζομαι ,φορώ το καλό φουστάνι...

φτιάχνω τα μαλλιά μου και βάφω χείλη μάγουλα και τσίνορα.

νιώθω όμορφη, είμαι όμορφη!

περνάω στα χέρια, στο λαιμό και στα δαχτυλά μου,

τα στολίδια της νιότης μου και παίρνω το δρόμο.

η ζωή κουράστηκε να σέρνεται πάνω μου,

εγώ όμως όχι!

να ΄μαι εκεί, που χτυπάει αλλιώτικα η ψυχή...

η καρδιά μετά απο τις τόσες προδοσίες

έχει δηλώσει παραίτηση και κουμάντο τώρα κάνει μόνο η ψυχή...

κάθομαι στη πλατεία και παραγγέλνω στο χλωμό αγόρι,

ένα καφέ ελληνικό,στη χόβολη παρακαλώ,δίχως ζάχαρη..

έχει τόση το αίμα μου που δεν χρειάζομαι περισσότερη.

σιγοπίνω το καφέ και ονειρεύομαι στην κάθε του κίνηση...

μου αρέσει αυτό το αγόρι...

έχει θλιμένη ματιά και διστακτικό χαμόγελο.

είναι όμως ευγενικό και με φίνους τρόπους.

και τα μάτια του, κάστανο γλυκό κουταλιού,

που στάζει το σιρόπι και κρύβει τις ρυτίδες μου...

ο ήλιος χαμηλώνει και ετοιμάζομαι να φύγω...

δίπλα στο γενναίο φιλοδώρημα ¨ξεχνάω¨ επίτηδες

και κάτι δικό μου...ενα βραχιόλι ,ένα δαχτυλίδι...

ξέρω πως οταν τα βρίσκει, τα φυλάει...

και όταν μαζευτούν πολλά,στα τόσα κυριακάτικα

απογεύματα που οι επισκέψεις μου θα πυκνώνουν

σαν το χνούδι πάνω απο τα χείλη του...

ε ,δεν μπορεί, θα έρθει να μου χτυπήσει τη πόρτα....

Ο ΄΄Λεβεντιάς΄΄ πρώτη στάση για την ύγρανση

του ουρανίσκου.

ρεμπέτικο αχνό και ρολόι σταματημένο απο καιρό...

πλανόδιοι ενοχλούν με την εξωφρενική πραμάτειά τους

στον ασήμαντο ώμο, που την σηκώνει.

κουρασμένη η ψυχή... ακουμπά στο γωνιακό τραπέζι και αναμένει.

και η κλεμένη ελπίδα, δίπλωσε κάτω απο την μασχάλη...

Η Ζωή μου...

μια τελεία,

που δεν μπόρεσε,

να γίνει θαυμαστικό...

Μεθυσμένο τηλέφωνο, σε καρτερεί...

ταπεινώνομαι κάθε βράδυ απ΄ τις λέξεις

που με αφήνεις να μαντέψω.

κλήση απόγνωσης, σε χαμένη ακοή!

Αφόρισα απ΄ τον άμβωνα 

τις Κυριακής τα λόγια

κατάρα είσαι που γυρνά,

 σαν μύγα υστερική.

μες τους διαδρόμους του μυαλού

μπήκα για να σκουπίσω,

να διώξω κάθε ψέμα σου

που ΄κανε κατοχή.

έχει σταθεί η λύπη μου

σαν δάκρυ από σπουργίτι

και φώλιασε στο στήθος μου

στην άκρη να κρυφτεί...

μπήγω βαθιά τα νύχια μου

για να το ξεριζώσω

κι αν θέλεις, φίλησέ με

να κλείσει η πληγή...

Μην έρθεις να με πάρεις.

έχω την μανιβέλα στο χέρι μου και 

θα περάσω με τη πλωτή εξέδρα απέναντι, μόνη.

μόνη ήμουν μια ζωή άλλωστε!!!

εσύ θέλω να είσαι εκεί και να με περιμένεις...

φορώντας το μαύρο σου μανδύα

και με σαρδόνιο χαμόγελο στα χείλη...

θα ρθω μόνη,στο υπόσχομαι.

δεν έχω ούτε ένα  κέρμα να πληρώσω το βαρκάρη...

Στέλνω μη με λησμόνει, σε παλιές φωτιές.

θανατική καταδίκη με σφράγισε!

γοργά που ήρθε...

μου λείπει το 5

για το σαρανταπεντάρι

 που θα με λυτρώσει...

Ξοδεύω αλόγιστα αλάτι...

τρέχει ηδονικά ανάμεσα απ΄ τα πόδια μου

κυλάει λυτρωτική βροχή από τα μάτια μου

ελευθερώνεται από τη κύστη μου

σκορπιέται χάνεται...

και στο τηγάνι της υπομονής

ο ήλιος ψήνει καινούριο,

απομεσήμερο στην αλυκή

μεσοβδόμαδα του καημού!

Χρόνια

Στην εξώπορτα ακουμπισμένη, μετράω ρόγες σταφυλιών.

μια,δυο,δέκα,είκοσι...

υγραίνεται η ματιά, στην ανάμνηση στιγμών

που δεν τόλμησαν να βγουν από τα στεγανά

της επιθυμίας.

η πραγματοποίηση φαντάζει ονειρική

και η πληγωμένη χειραψία τείχος δεν γκρεμίζει.

δεν έχω τίποτα δικό μου

και μοιράζω την αξιοπρέπεια σε δανεικές ελπίδες.

θλίψη για συντροφιά

και ρόγες σταφυλιών που ούτε αυτές αντέχουν

στην πίεση των δαχτύλων μου και υποχωρούν,

αφήνουν σάρκα στη παλάμη και χυμούς

στο χώμα...

σαν τα χρόνια μου κι αυτές...

Λατρεύω την δυναστεία σου.

κομματιάζω το εγώ μου

και σχηματίζω το παζλ της ακολασίας σου!

Δρομολόγια

Στα συγκεκριμένα δρομολόγια της καρδιάς σου,

ορκίζεσαι υποταγή.

η ασυδοσία του νού σου παγιδεύει ανυπότακτες ελπίδες.

καννιβαλίζεις τον έρωτα,

στο λυκόφως θεού και ανθρώπων

και γεύεσαι την μυρωδιά του θανάτου ηδονικά...

φεύγεις για να έρχεσαι

και έρχεσαι για να φεύγεις!

Ανειδίκευτος εργάτης

πολεμάς να βάλεις σε καλούπι την αγάπη μου.

υποφέρεις, που δεν τα καταφέρνεις.

και εγώ γελώ, με τα παιδιάστικα καμώματά σου!

Λιποτάχτησες από το όνειρο.

συννέφιασες την Κυριακή

και ξεπούλησες θυσίες στα παζάρια.

κάνω το πόνο τατουάζ στη καρδιά μου

μην σε ξεχάσει...

Η σημερινή μέρα,

ηχηρό χαστούκι, στην μελλοντική μνήμη.

Χρόνια

   Χρόνια

       Χρόνια...

Πίσω απ΄ τους ήχους του ζουρνά

μου φωνάζει ο έρωτας.

κι εγώ, μετράω την παρουσία της απουσίας σου

και στροβιλίζομαι στο ρυθμό του Αη Συμιού.

και ο ξερός ήχος του νταουλιού

καρφώνει ένα - ένα τα καρφιά στο κορμί μου...

Αργές σταγόνες του έρωτα κυλούν...

δεν θέλω να χαθεί ούτε μία...

σκύβω με ευλάβεια στα πόδια σου.

στα άκρα των συγκινήσεων ακροβατώ.

στραγγίζω από συναισθήματα!

Μύρωσες το φιλί σου

και μου το πρόσφερες.

ήταν το στόμα μου πικρό

απ΄ τους καιρούς

και γλύκα γέμισε.

μ΄ ένα φιλί,

 αποκαθήλωσες τον πόνο μου!

Χαράζει!
παίρνει τέλος ο εφιάλτης του ονείρου
και ξεκινά ο εφιάλτης της πραγματικότητας σου.
πίσω από τα κάγκελα της μνήμης,
γελαστά μάτια σου στέλνουν μηνύματα.
ακροπατώντας σε υπολείμματα δερμάτων,
πηγαινοφέρνεις την επιθυμία αγωνιώντας.
χαράζει...
ο υποσχόμενος ορίζοντας, σου δείχνει νέο δρόμο!

Στην κλειδαρότρυπα της ψυχής σου

ρίχνω κλεφτές ματιές.

αλμυρή η πνοή μου,

αφήνει αποτύπωμα.

γυρνάς το κλειδί

και κατεβάζεις τους διακόπτες της ζωής μου.

Εγωισμός που δεν μιλά...

θανατηφόρο φιλί που δεν δίνεται...

μεθυσμένο τραγούδι που δεν αντηχεί...

και ένα πεθαμένο σπέρμα, που χάθηκε,

στην μικρή λίμνη του αφαλού σου...

Σκιά

Μελετώ την σκιά σου στο δρόμο μου.

μεθυστικιά η μορφή της,

ζεστό ψωμί σε κυριακάτικο τραπέζι.

μ΄ ακολουθεί σαν αμάρτημα.

κι εγώ αρρωσταίνω αν δεν γυρίσω το κεφάλι μου να την δω.

συνένοχη στο έγκλημά μου,

σε κοιμίζει να μ΄ ανέχεσαι.

και εσύ, πιστεύοντας στον αόρατο δεσμώτη,

ξαπλώνεις αμέριμνος τις νύχτες,

σε σεντόνια που πάντα θα είναι τσαλακωμένα

απ΄ τους καημούς.

Το σούρουπο στα μάτια σου

σαν τελευταίο λεωφορείο που βιάζεσαι να προλάβεις.

επιθετικό και αδιάλλακτο

σαν εμπόλεμος έρωτας

σε περικυκλώνει.

ξέρω πως φοβάσαι τη νυχτιά...

η θέση στο κρεβάτι σου άδεια

και οι τοίχοι σκιάζουν, τα πεθαμένα σου είδωλα.

φεύγει η σκέψη σου, τρομαγμένη

έρχεται και μ΄ ανταμώνει, λίγο πριν σβήσω το φως.

από τότε που σε γνώρισα

εξόρισα από πάνω μου το σεντόνι...
 

Δρόμοι φωτισμένοι

μα ερημιά πολύ...

τίποτε δεν στέκεται...

όλα κινούμενα σε λάθος τροχιές

αφήνουν πίσω μόνο καπνό και φασαρία.

βραδιάζει...

και η καρδιά επαναστατεί.

πόσος πόνος...

που δεν αντέχεται!!!

Εκδρομή

Πάμε μια εκδρομή...

ξυπόλυτοι να τρέξουμε σ΄ ένα λιβάδι.

να σκύβω πάνω στις μυρωδιές

και να τις μπερδεύω με την ανάσα σου.

να ξαπλώνουμε πάνω στα χαμομήλια,

να κυλιόμαστε, δίχως φόβο αγκαθιών.

να μου μαζέψεις αγριολούλουδα,

να μου στολίσεις τα μαλλιά.

να μου κρατάς το χέρι, χωρίς ντροπή βλεμμάτων.

και εγώ, να σου τραγουδώ, παρέα μ΄ ένα τζίτζικα.

κι όταν κουραστούμε απ΄ τα παιχνίδια,

να αποκοιμηθούμε αγκαλιά στα πόδια ενός δέντρου.

πάμε μια εκδρομή...

κι ας είναι η τελευταία!!!

Που με κοιμίζεις, πάνω σε αγκάθια...

που με ξημερώνεις, μέσα σε πληγές...

Χάραμα, στην ηδονή σου...

με κορμί πληγιασμένο,

με ανάσα μαχαίρι,

και με ήχους κραυγές.

πως μπορείς 

να είσαι θάνατος?

Μ΄ αγαπάς...

κι είναι η ντροπή μου 

σάβανο,

που ντύνει τη νυχτιά...

Δεν με χωρά  ο θάνατος

ο τόπος και ο χρόνος.

παιδί που το μαλώσανε

κρύβομαι στην γωνιά μου.

αντικριστά από τ΄ όνειρο

σε πίστης χαραμάδα,

πλέκω με ξέφτια της χαράς

του έρωτα στεφάνι.

ο φόβος μου ηρέμησε

και γέμισε σχισμάδες.

θέλω από μέσα να περνάς,

τα λόγια τα τρελά σου!

Στο καημό σου μαρτυράω

και σταυρώνομαι.

στη θάλασσά σου, ο Χριστός,

¨περιπατεί επί των υδάτων¨

και απορείς γιατί προσκυνώ 

την υγρή σου ματιά?

Στης ομορφιάς την σχιζοφρένεια,

χειραφετημένος πόθος.

πίνεις το νάμα της πίστης

και υψώνεις δακρυσμένο βλέμμα.

νυμφίος που σπιλώθηκες

μοιράζεις νύχια και σάρκα,

καταθέσεις σε φθαρμένα στρώματα.

αιδοίο, ερπετό, που σε σέρνει μαζί του...

 

Διαμελίστηκα....

σε έξοδο ηρωική,

άφησα την ασθένεια 

της μνήμης,

να αποδράσει.

άλλαξε το τοπίο μου

μούδιασαν οι απάτες.

γδύθηκα από την αύρα σου

και δόθηκα στη λάμψη.

γέμισαν τα κομμάτια μου

το δρόμο απουσίας.

από ψηλά με ευλάβεια,

σ΄ είδα να τα μαζεύεις.

συντρίμμια σε μια συλλογή

για παρακαταθήκη....

Οι λέξεις σου τρωκτικά,

που με τριγυρίζουν επικίνδυνα...

στην βαλτοχώρα μου έστησες

τσαντίρι ηδονής

και στο άρρωστο μου κορμί επενδύεις.

είμαι το όνειρο και η τρέλα,

ένας ορίζοντας εκτόνωσης.

πισωπλατίζω τις υποσχέσεις σου

και εσύ, αντικρίζοντας στην πλάτη 

την ουλή των κουρσάρων μου,

χαράζεις πάνω της, πρόστυχα τ΄ όνομα σου!

Στην κατακόμβη σου κρύβομαι.

αναπτύσσομαι με την ελπίδα σου

και αναμένω πράσινο φως.

με κλειδώνεις , να υποφέρω

και με ανταλλάσεις συχνά με φόβους.

λες πως θ΄ αντέξω...

και εγώ... δεν θέλω να χάσεις το στοίχημα!

Κομμάτιασμα της πίστης δίχως πρόθεση.

στο δοξαστήριο του έρωτα,

καταθέτω σφαγές.

και εσύ, ανύποπτος στη θύελλα,

ρίχνεις φωτοβολίδες ανάγκης

σε ουρανό δυστυχισμένο...

Σου πρόσφερα το κίτρινο της ερήμου μου

και μου έδωσες το κόκκινο της επανάστασής σου.

σμίξε, μου φώναξες, την αγάπη μου με την ελευθερία σου!!!

κι εγώ, χαμήλωσα το βλέμμα, παρθένα στο πρώτο της

ερωτικό φιλί....

Μάη μου

Μαγεύτηκα...

αποσπερίτης μακρινός,

στη χούφτα μου σαν δώρο.

μετρώ μονάχα τη χαρά,

τη τύφλωση ξεχνάω...

ξεχύθηκα μες τους αγρούς

σου έπλεξα στεφάνι.

δεν βάζω άνθη λεμονιάς

φοβάμαι τη ματιά σου...

το πλέκω με γαρύφαλλα

με βιόλες και γεράνια

και βάζω και στη μέση του

αγκάθι για  εχθρούς μας.

σαν θα περνώ απ΄ τη πόρτα σου,

να το ΄χεις κρεμασμένο.

να σκέφτομαι σαν το κοιτώ

πως μ΄ έχεις στην καρδιά σου!!!

Αθόρυβα πονώ...

κλαίω δίχως δάκρυα

και στέλνω μηνύματα πίκρας

με καπνούς.

ταράζω την γαλήνη της νύχτας

σκούζοντας σιωπηλά

και πνίγω την φασαρία της μέρας

σε πικρόχολα χαμόγελα.

έλα να με δεις...

φεύγω, γυρνώντας πίσω!

Άδειο το μνήμα από καημό

μα φυτρωμένο

αναιδέστατες  παπαρούνες!!!

Λύτρωση

Κάνεις κύκλους, γύρω από την τάφρο μου.

βλέμμα πληγωμένο στα ερείπια

της ξεπεσμένης περηφάνιας.

μου τραγουδάς, πικρόλαλο αηδόνι ερημιάς

και υφαίνεις ιστό υποτέλειας.

ξέρεις την αποτυχία της εξορίας μου

και περιμένεις την παραφροσύνη μου

για την επικείμενη εισβολή σου.

αυτοαναιρούμαι...

και στα χαλάσματα, εκθειάζω το 

ακαταλόγιστο της ευτυχίας σου...

λύτρωσέ με!!!

Ακατάσχετη φλυαρία,

σαν αιμορραγία ανεξέλεγκτη

και απρόσμενη.

κανιβαλισμός στο ούζο μου...

κατάποση στην ηρεμία μου,

τα λόγια τα πολλά.

δεν γαληνεύω...

ούτε μέσα, ούτε έξω!!!

Παραδόθηκα σε σκέψη τέφρας.

ο ορίζοντας της θέλησης σκίασε πρόωρα.

συγκεκριμένα δρομολόγια ακολουθείς

και τα κύματα της αγανάκτησης με πνίγουν.

δεν είσαι για το εγώ μου έτοιμος!

ρήγματα παντού αντικρίζω...