Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Αγάπη  σε δυό αποχρώσεις,
άλλη το πρωί και άλλη το βράδυ...
παράθυρο ανοιχτό, πόρτα κλειστή,
σε φυλακή μόνιμη μαζί,
ελεύθεροι και φυλακισμένοι...

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Μια Ζωή που κρατά καλά κρυμμένο μέσα της το θάνατο
Μια ανάσα που φιλτράρεται μέσα από στεναγμό
Μια σκέψη που πεθαίνει την ίδια στιγμή που γεννιέται
Μια αγάπη που έχει τη μοίρα να βαθαίνει αντί να ανυψώνεται

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Σκλήρυναν οι μουσικές στ αυτιά μου, ξαφνικά,
δεν θέλω ν ακούω τα τραγούδια σου....
τα πετρωμένα κύτταρα του μυαλού μου
λησμόνησαν, τα ερεθίσματα σου...

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Η αγάπη δηλητηριάζεται καθημερινά...
γευματίζω τα απομεινάρια της ελπίδας
και υπογραμμίζω με τον ιδρώτα της παλάμης μου
τις άηχες λέξεις της καρδιάς σου...
έπαθλο της Ζωής η αναισθησία!!!

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Στη νοσηρή αυλή της υποτιθέμενης Ζωής μου,
κυκλωμένη, κάθε μέρα από κοράκια, επικηρυγμένη,
κουτσαίνοντας, τρέχω να κρυφτώ 
από τους κυνηγούς κεφαλών.
παει καιρός που με ρώτησαν...
Ιθαγένεια? 
Άνθρωπος!
δεν ανήκετε στο κράτος μας...

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Θα περάσει και αυτό...και θα ρθεί άλλο...
θα περάσει και αυτό...
θα περάσει και αυτό...
θα περάσει και αυτό...
και θα ρθεί άλλο, άλλο, άλλο, άλλο, άλλο...

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Πάλι με πρόδωσα...
δέρνεται η μνήμη κάθε φορά που λέω τ όνομα σου...
ανάμεσα στη φρόνηση και στη τρέλα,
ακροβατώ κάθε στιγμή που ακούω το λόγο σου...
κι εσύ χωράφι με κοιτάς, να σπείρεις το καημό σου!

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Πως να δροσίσουν τα ροδοπέταλα της καρδιάς
όταν η περιπλάνηση κρατά μαχαίρι?
μυρώνεις ξανά και ξανά, με το λυγμό, με εκείνο το αχ,
σαν πρωτόπλαστη ευχή που δεν θα πιάσει...

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Κρατάω στη μνήμη μου μόνο δικές σου αναμνήσεις
αυτές που πονάνε αυτές που βοηθάνε...
έχασα σ ένα παιχνίδι που ποτέ δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω,
μόνο να το παρακολουθώ...
άδικοι κανόνες Ζωής και ύπαρξης...
και εσύ θλιμμένα μου είπες ''φεύγω για να ζήσεις''
και σε ρωτάω ξεσχίζοντας τα σωθικά μου...
σε ποια Ζωή?

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Κομμάτια μέσα μου που συνεχώς θρυμματίζονται....
πόσος πόνος... πόσο ακόμα?
φοβάμαι... μην ξεχάσω τη μορφή σου στη παραζάλη
του μυαλού μου και πεθαίνω στη σκέψη αυτή κάθε λεπτό...
πόσο μακριά άραγε είναι το μακριά σου?

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Με ξάφνιασες στη σκοπιά μου...
και όχι ότι ήμουν αλλού, 
εκεί κάθε βράδυ καιροφυλαχτούσα
στιγμές,αγωνίες ,ανάσες,ελπίδες...
κι όμως με ξάφνιασες που ήρθες...
όχι ότι έπαψα να σε περιμένω,
όχι ότι σε φοβήθηκα,
όχι ότι άργησες πολύ...
απλά πως να σου το πω...με ξάφνιασες
και με μπέρδεψες... 
και τώρα τους στεναγμούς αγγέλων
ικετεύω... να σε ξαναφέρουν πάλι...

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Διεστραμμένο χαμόγελο, για προδοσία ετοιμασμένο...
αφιλόξενη και ξένη ψυχή μ εγκατέλειψες...
τον άνεμο αγάπησα, που με βια με ξεσήκωσε
και βιαστικά πέρασε...
φως, μήτρα, σάρκα μου,
κράτησε λίγο ακόμα...

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Θέλεις να υπάρχεις, να ζήσεις το όνειρο...
ικετεύεις βουβά την ψυχή μου να σε αντέξει...
κι εγώ, που κάποτε έζησα, κάποτε γεύτηκα, κάποτε γέλασα,
τι να σου απαντήσω?

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Πληγωμένη κι αυτή η άνοιξη τι να προσφέρει?
μια λέξη το βράδυ τρυφερή,
εξόριστη στο φως της μέρας.
χώμα στις γλάστρες δίχως ζωή...
ήλιος που επιμένει να παίζει το κρυφτό του...
χρώμα γκρίζο, μαύρο, γκρίζο, μαύρο...
παιχνίδι εξουσίας πάνω σε έρημη ψυχή.
ξαναγίνομαι ένα μηδέν, πριν σκεφτώ οτιδήποτε...

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Ανεμίζω τη θλίψη της καρδιάς και σωπαίνω...
ανέφικτο το αύριο τι να γεννήσει?
πεθύμησα να σε πονέσω πάλι...
ασύνορη αγάπη, που θα με φτάσεις?

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Χάρτινος φόβος κι εσύ τρωκτικό που επιτίθεται...
οι λύσεις όλες στην ουτοπία.
σπαταλιέμαι στην άρνηση να σε ζήσω.
υπάρχεις, σκοτώνεις το χρόνο μου,
προλαβαίνω να σ αγγίξω...σε χρειάζομαι, μείνε...

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Πίσω από την κερκόπορτα είμαι πάλι.
ημερομηνίες, αριθμοί του χθες,
φαντάσματα του σήμερα...
απόμακροι ήχοι, σε μια κυκλωτική κίνηση ενός ονείρου,
που χάνεται όπως ήρθε...
ερωτικός δαίμων η μνήμη, μαστιγώνει ανελέητα...


Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Βλάστησε ο πόθος στον απόκρημνο βράχο...
μες την καθημερινή σου άρνηση, δεν τον βλέπεις.
όλη αυτή η καρτερία μου, σκορπίζεται
στον σημερινό βοριά...

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Στους περιπάτους  της καρδιάς, σε ψάχνω
δίπλα σε χόρτα ξεδιάντροπα,
σε λουλούδια διψασμένα,
 σε σάλτσινα της απελπισίας,
σε αφηνιασμένους αέρηδες,
σε απροσδόκητους συντρόφους,
σε νεκρές πολιτείες,
σε άγραφα ποιήματα,
και σε αψιθύριστα λόγια.
αρνιέται η σκέψη να σε εξορίσει...

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Στο βιαστικό χάραμα σκορπίζομαι...
αυτόχθονος ερημίτης, στην αγκαλιά της λιμνοθάλασσας θα γείρω πάλι
μαθητευόμενος μάγος, προσπαθώντας να την εντυπωσιάσω,
πετώ τα σεμνότυφα ρούχα και χάνομαι μέσα της.
αύριο στο καφενείο της ερημιάς, θα έχω ακόμη μια στιγμή της
να σου εξιστορήσω...

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Η επιλογή μου και πάλι, ανάμεσα στο τίποτε και στο μηδέν...
πως να διαπραγματευτώ τον έρωτα,
 όταν ξέρω ότι και πάλι θα ρημάξω την επιθυμία μου,
θα ασελγήσω στη λαχτάρα μου,
 θα προδώσω την θέληση...
ρουφώ και ξαναρουφώ τα νοήματα πίσω από τις λέξεις
και έπειτα σκύβω και τα φτύνω στη γωνία...
φθείρεται το εγώ μου, στην επανάληψη της απώλειας...

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Έρπω δίπλα σου, καταγράφοντας τις στιγμές που περνάνε
δίπλα στη προβλήτα, μέσα στον άνεμο,
κοντά στα χαλάσματα, μέσα στο χάος
σκορπώ τα δώρα που μου χάρισες
τα νεύματα, τα χάδια, τα λόγια, τα φιλιά...
κάθομαι σε μια γωνιά και περιμένω 
τη σκόνη της αμφιβολίας, να τα παρασύρει όλα...

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Δεν θα μπορέσω να σε ακολουθήσω
στο ταξίδι της ανυπαρξίας,
κι ας έζησα την πρώτη νύχτα,
κι ας φώλιασα στο μυστικό σου μαξιλάρι,
εκείνο που γέμισες νεκρολούλουδα.
στη κατοικία της μοναξιάς σου πάτησα
και έντυσα το όνειρο με ντροπή.
τώρα βάζω κάτω απ τη μασχάλη μου το ''ποτέ''
και συνεχίζω...

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Ταξιδεύω μέσα από την άρνηση
και όλο σε πλησιάζω και όλο σε φτάνω...
βουβάθηκε ο πλανήτης,
για να ακούω μόνο το κάλεσμα σου...

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Θα φτιάξω ένα ψαλμό για σένα,
γεμάτο ευχαριστίες για όσα δεν μου έδωσες,
αυτά που θέλησα να μου προσφέρεις,
και δεν το έκανες...
ένα ψαλμό που θα τον λέω κάθε φορά,
που η σκέψη θα γλιστράει στο δικό σου μονοπάτι,
και θα τον ονομάσω,
ο ψαλμός του τίποτα!