Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Τα όνειρα μου βυθίζονται αργά στο σύμπαν
και μέσα στο άπειρο σπαταλιούνται οι μέρες μου
περίμενα να χορτάσουν όλοι
και όχι το εγώ μου...

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Κοινή συναινέσει πορευτήκαμε ως τώρα.
πηδήσαμε την άρνηση και την καταστροφή, 
 άπειρες φορές...
μοναδικοί επιζώντες της αγάπης...
όμως να, που αυτός που μου γελά ειρωνικά
είναι ο έρωτας, που τον προδώσαμε
καταθέτοντας μια Ζωή, στην βόλεψη μας...

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Σκιές μεταθανάτιες,το όχι και το ναι,
παίζουν περίεργα παιχνίδια στο μυαλό μου.
δεν ταξιδεύουν τα πόδια μου,ούτε και η σκέψη...
στο γνωστό μου μαύρο βαθαίνω,
στο άγνωστο γκρίζο σου δεν υποκύπτω...

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Μόνο τ όνομα σου έχω στα χείλη μου.
θέλω να ξαναβαπτιστώ και να το πάρω...
να το ακούω όταν με φωνάζουν οι σκιές,
να το δηλώνω όταν το ζητάνε οι καημοί,
να το παραμιλώ μαζί με τους δαίμονες μου,
να το υπογράφω μαζί με το αίμα μου...

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Περιστέρια τα λόγια σου, που κουρνιάζουν στη πόρτα μου
και ένα φύλλο η ανάσα σου, που μ ακουμπάει...
στην άβυσσο των ονείρων μου, σε κλείνω κάθε νύχτα
και εσύ σπας τη καρδιά σου, χίλια κομμάτια,
να γεμίζεις το κρεββάτι μου,
να μην είμαι μόνη...

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Τις νοτισμένες νύχτες που σε σκέφτομαι
και τ όνειρο μου ζητάει επιστροφή, εσύ που είσαι?
κουράστηκε η καρδιά μου να παρενοχλεί τη μοίρα
και να συλλέγει πένθιμες σκηνές...

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Φοβάμαι... τις στιγμές που θα ρθουν
και λαίμαργα από πόθο τα βλέμματα σου θα με ψάξουν.
κι εγώ, θα υπάρχω μέσα σε ένα κορμί
που μου ανήκει, άλλα δεν είναι δικό μου.
και θα παλεύω να κρύψω τις ατέλειες,
να ρίξω σκιές στις ρυτίδες μου,
να καμουφλάρω το χρόνο που με άγγιξε,
να παραδοθώ γυμνή με περίτεχνο ντύσιμο,
να μη βλέπεις... να μη δω στο βλέμμα σου
την απογοήτευση...
όμως... κι αν ακόμα ξεγελάσω τα μάτια σου,
σ εκείνα τα χέρια σου, θα φανερωθεί η αλήθεια...

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Ακούς να αντηχούν τα τραγούδια της Κυριακής,
κλείνεις τα παράθυρα, πετάς έξω τις λύπες...
στρώνεις το λινό τραπεζομάντιλο στο γιορτινό τραπέζι,
περιμένεις... και δεν έρχεται.
γέρνεις στο κρεβάτι, κλείνεις τα μάτια,
και τεντώνεις τα αυτιά, αφουγκράζεσαι 
ήχους σιωπηλούς, άηχες φωνές, λέξεις χωρίς φωνήεντα
και ο ύπνος αλλάζει δρόμο...
ξημερώνει και λες ,είναι άλλη μέρα, καινούρια μέρα
και όμως πάλι κλείνεις τα παράθυρα, πάλι ξεστρώνεις το τραπέζι,
πάλι βραδιάζει και δεν κοιμάσαι...
και πάλι εκείνος δεν έρχεται...


Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Κάθε μέρα η ίδια τυραννία, πολιορκεί μυαλό και σώμα...
ξυπνώ και κοιμάμαι, με τον ίδιο φόβο...
μην αγριέψουν οι νεκροί που κουβαλώ μέσα μου...

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Κλωθογυρίζει ο άνεμος και με χαστουκίζει κάθε φορά.
δαχτυλοδειχτούμενη Ζωή φτιαγμένη από χώμα
και η απουσία σου, τυραννία κάθε εποχής.
έγινε πένθος κάθε ανάσα, σιτάρι που ζυμώνω το ψωμί
της προσφοράς μου!

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Μεταξύ πόθου και σπαραγμού, μια ανάσα.
μια σταλαγματιά βροχής, που καίει αντι να δροσίζει.
στην αναπηρία της πραγματικότητας,
δεν θα γίνω δεκανίκι...

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Όλα πονάνε...
 κι εγώ κλειδωμένη σ΄ ένα δωμάτιο πανικού
να υπομένω...
και να κρατιέμαι, από παλιές κουβέντες
παλιούς όρκους,  παλιά ζωή...

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Στο μελαγχολικό μου καλοκαίρι,
προστέθηκε και ένα φευγαλέο αντίο.
θα αυτοσχεδιάσω πάλι,
σε ατελέστερες μορφές,
θα βρω καταφύγιο...

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Χάραξε νέα παιχνίδια φυγής,
κι εγώ, με δυνατό αψέντι θα σε θυμάμαι,
όσο εσύ θα με ξεχνάς, στα μάτια κάποιας άλλης...

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Πάρε ένα πράσινο φύλλο και τύλιξε με.
ύστερα άσε με, δήθεν τυχαία, να πέσω πίσω από το διάβα σου.
εγώ θα περιμένω...
κάποτε θα φυσήξει...

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Περπατώ πάνω στο όνειρο, με βρόμικα παπούτσια
ακροβατώ, πάνω από τη φωτιά της κόλασης
ίσως είναι αργά πια, να μετρήσω το ανάστημα μου...

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Διώχτης εξωφρενικών αναλύσεων,
με αλλόκοτη συνείδηση,
με υπηρέτες τους μιμητισμούς
σάπιων ειδώλων,
πυροδοτεί ήδη, τη φορτισμένη ατμόσφαιρα...
η έκρηξη δεν αργεί...

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Και δεν μιλάς και χάνεσαι....
και είναι μαχαίρι η σιωπή και η φυγή σου
και δεν ρωτάς, δεν σκέφτεσαι
και με πεθαίνει η απομάκρυνση σου....

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

Να συναντηθούμε εκεί, το πρωί,
 ανάμεσα στο πολύβουο σμήνος ταξιδιωτών
 και πιασμένοι χέρι χέρι, χωρίς λέξη,
 να χωθούμε σ ένα ταξί,
 με προορισμό ένα φθηνό ξενοδοχείο ανάγκης...
Εκεί, πάνω στα μουντά γκρίζα από το χρόνο
 και τα πλυσίματα παλιά σεντόνια,
 να χαθούμε μέσα σε υγρά, ψέματα και όνειρα,
εξοντώνοντας το αυτόχθονο πάθος ως το τέλος.
Κι έπειτα να χωριστούμε, δίχως λέξη και ματιά...
Και το σούρουπο, να σμίξουμε ξανά 
σ ΄ ένα  παλιό ξεχασμένο καφενείο, 
με ποτισμένους τους τοίχους μνήμες και υγρασία, 
σ' ένα τραπέζι που ξέρει ν' ακούει και να σιωπά...
βαλμένο στη μέση χωρίς φόβο στη πλάτες.
Και εκεί, ανάμεσα σε δυο ούζα ανέρωτα 
και ένα τραγούδι του Περπινιάδη
 να συστηθούμε απ΄ την αρχή…