Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Θα φτιάξω ένα ψαλμό για σένα,
γεμάτο ευχαριστίες για όσα δεν μου έδωσες,
αυτά που θέλησα να μου προσφέρεις,
και δεν το έκανες...
ένα ψαλμό που θα τον λέω κάθε φορά,
που η σκέψη θα γλιστράει στο δικό σου μονοπάτι,
και θα τον ονομάσω,
ο ψαλμός του τίποτα!

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Η αρσενική σου φύση εισχωρείται παντού...
κι εγώ ανήμπορη να σε κατακτήσω από τα μέσα,
δέχομαι με ασέβεια τον ερχομό σου
και ελπίζω σε ένα ξέσπασμά ονειρικό και αναπάντεχο!

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Όσα ονειρευτήκαμε εκμηδένισαν τη λογική.
λεηλατήθηκε η επιθυμία, από τη φυγή σου.
πάνω στο έδρανο της αγάπης,
η μοίρα, κάθισε σταυροπόδι...

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Και είναι οι μέρες, που το φως γεμίζει σκοτάδι
και δεν μπορώ να ξυπνήσω...
και είναι οι νύχτες, που το σκοτάδι γεμίζει με φως
και είναι αδύνατο να κοιμηθώ...
και εγώ μικρο παιδί που ψάχνω αγκαλιά να χωθώ,
μα δεν την βρίσκω,
κι όλο σηκώνω τα μάτια ψηλά και σε αναζητώ...

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Όλα με δοκιμάζουν 
στης ερημιάς το φόβο,
κάθε στιγμή...
ανοίγουν οι γρίλιες της Ζωής
τις μέρες που φωτίζει ο Θεός,
κι όμως, είναι όλες μαύρες...

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Δεν κύλησε η πένα στο χαρτί για μοιρολόι 
μα... μοιρολόι γίνηκε...
κι έγινε νάμα, το κρασί της χαράς
και η γιορτή, παρηγοριά...

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Τα όνειρα μου βυθίζονται αργά στο σύμπαν
και μέσα στο άπειρο σπαταλιούνται οι μέρες μου
περίμενα να χορτάσουν όλοι
και όχι το εγώ μου...

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Κοινή συναινέσει πορευτήκαμε ως τώρα.
πηδήσαμε την άρνηση και την καταστροφή, 
 άπειρες φορές...
μοναδικοί επιζώντες της αγάπης...
όμως να, που αυτός που μου γελά ειρωνικά
είναι ο έρωτας, που τον προδώσαμε
καταθέτοντας μια Ζωή, στην βόλεψη μας...

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Σκιές μεταθανάτιες,το όχι και το ναι,
παίζουν περίεργα παιχνίδια στο μυαλό μου.
δεν ταξιδεύουν τα πόδια μου,ούτε και η σκέψη...
στο γνωστό μου μαύρο βαθαίνω,
στο άγνωστο γκρίζο σου δεν υποκύπτω...

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Μόνο τ όνομα σου έχω στα χείλη μου.
θέλω να ξαναβαπτιστώ και να το πάρω...
να το ακούω όταν με φωνάζουν οι σκιές,
να το δηλώνω όταν το ζητάνε οι καημοί,
να το παραμιλώ μαζί με τους δαίμονες μου,
να το υπογράφω μαζί με το αίμα μου...

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Περιστέρια τα λόγια σου, που κουρνιάζουν στη πόρτα μου
και ένα φύλλο η ανάσα σου, που μ ακουμπάει...
στην άβυσσο των ονείρων μου, σε κλείνω κάθε νύχτα
και εσύ σπας τη καρδιά σου, χίλια κομμάτια,
να γεμίζεις το κρεββάτι μου,
να μην είμαι μόνη...

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Τις νοτισμένες νύχτες που σε σκέφτομαι
και τ όνειρο μου ζητάει επιστροφή, εσύ που είσαι?
κουράστηκε η καρδιά μου να παρενοχλεί τη μοίρα
και να συλλέγει πένθιμες σκηνές...

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Φοβάμαι... τις στιγμές που θα ρθουν
και λαίμαργα από πόθο τα βλέμματα σου θα με ψάξουν.
κι εγώ, θα υπάρχω μέσα σε ένα κορμί
που μου ανήκει, άλλα δεν είναι δικό μου.
και θα παλεύω να κρύψω τις ατέλειες,
να ρίξω σκιές στις ρυτίδες μου,
να καμουφλάρω το χρόνο που με άγγιξε,
να παραδοθώ γυμνή με περίτεχνο ντύσιμο,
να μη βλέπεις... να μη δω στο βλέμμα σου
την απογοήτευση...
όμως... κι αν ακόμα ξεγελάσω τα μάτια σου,
σ εκείνα τα χέρια σου, θα φανερωθεί η αλήθεια...

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Ακούς να αντηχούν τα τραγούδια της Κυριακής,
κλείνεις τα παράθυρα, πετάς έξω τις λύπες...
στρώνεις το λινό τραπεζομάντιλο στο γιορτινό τραπέζι,
περιμένεις... και δεν έρχεται.
γέρνεις στο κρεβάτι, κλείνεις τα μάτια,
και τεντώνεις τα αυτιά, αφουγκράζεσαι 
ήχους σιωπηλούς, άηχες φωνές, λέξεις χωρίς φωνήεντα
και ο ύπνος αλλάζει δρόμο...
ξημερώνει και λες ,είναι άλλη μέρα, καινούρια μέρα
και όμως πάλι κλείνεις τα παράθυρα, πάλι ξεστρώνεις το τραπέζι,
πάλι βραδιάζει και δεν κοιμάσαι...
και πάλι εκείνος δεν έρχεται...


Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Κάθε μέρα η ίδια τυραννία, πολιορκεί μυαλό και σώμα...
ξυπνώ και κοιμάμαι, με τον ίδιο φόβο...
μην αγριέψουν οι νεκροί που κουβαλώ μέσα μου...

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Κλωθογυρίζει ο άνεμος και με χαστουκίζει κάθε φορά.
δαχτυλοδειχτούμενη Ζωή φτιαγμένη από χώμα
και η απουσία σου, τυραννία κάθε εποχής.
έγινε πένθος κάθε ανάσα, σιτάρι που ζυμώνω το ψωμί
της προσφοράς μου!

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Μεταξύ πόθου και σπαραγμού, μια ανάσα.
μια σταλαγματιά βροχής, που καίει αντι να δροσίζει.
στην αναπηρία της πραγματικότητας,
δεν θα γίνω δεκανίκι...

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Όλα πονάνε...
 κι εγώ κλειδωμένη σ΄ ένα δωμάτιο πανικού
να υπομένω...
και να κρατιέμαι, από παλιές κουβέντες
παλιούς όρκους,  παλιά ζωή...