Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Η αγάπη δηλητηριάζεται καθημερινά...
γευματίζω τα απομεινάρια της ελπίδας
και υπογραμμίζω με τον ιδρώτα της παλάμης μου
τις άηχες λέξεις της καρδιάς σου...
έπαθλο της Ζωής η αναισθησία!!!

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Στη νοσηρή αυλή της υποτιθέμενης Ζωής μου,
κυκλωμένη, κάθε μέρα από κοράκια, επικηρυγμένη,
κουτσαίνοντας, τρέχω να κρυφτώ 
από τους κυνηγούς κεφαλών.
παει καιρός που με ρώτησαν...
Ιθαγένεια? 
Άνθρωπος!
δεν ανήκετε στο κράτος μας...

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Θα περάσει και αυτό...και θα ρθεί άλλο...
θα περάσει και αυτό...
θα περάσει και αυτό...
θα περάσει και αυτό...
και θα ρθεί άλλο, άλλο, άλλο, άλλο, άλλο...

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Πάλι με πρόδωσα...
δέρνεται η μνήμη κάθε φορά που λέω τ όνομα σου...
ανάμεσα στη φρόνηση και στη τρέλα,
ακροβατώ κάθε στιγμή που ακούω το λόγο σου...
κι εσύ χωράφι με κοιτάς, να σπείρεις το καημό σου!

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Πως να δροσίσουν τα ροδοπέταλα της καρδιάς
όταν η περιπλάνηση κρατά μαχαίρι?
μυρώνεις ξανά και ξανά, με το λυγμό, με εκείνο το αχ,
σαν πρωτόπλαστη ευχή που δεν θα πιάσει...

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Κρατάω στη μνήμη μου μόνο δικές σου αναμνήσεις
αυτές που πονάνε αυτές που βοηθάνε...
έχασα σ ένα παιχνίδι που ποτέ δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω,
μόνο να το παρακολουθώ...
άδικοι κανόνες Ζωής και ύπαρξης...
και εσύ θλιμμένα μου είπες ''φεύγω για να ζήσεις''
και σε ρωτάω ξεσχίζοντας τα σωθικά μου...
σε ποια Ζωή?

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Κομμάτια μέσα μου που συνεχώς θρυμματίζονται....
πόσος πόνος... πόσο ακόμα?
φοβάμαι... μην ξεχάσω τη μορφή σου στη παραζάλη
του μυαλού μου και πεθαίνω στη σκέψη αυτή κάθε λεπτό...
πόσο μακριά άραγε είναι το μακριά σου?