Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Απροσδόκητη η σκέψη αυτό το βράδυ.
αιωρούμενη ελπίδα που απαιτητικά θέλει να εισβάλει μέσα μου.
φέρνω το ποτήρι στα χείλη και σε σκέφτομαι...
η γλυκιά σου λιτότητα με ξαφνιάζει...
πείνα και δίψα στο βλέμμα που δεν αντικρίζω,
όμως το αισθάνομαι...
ξηλώνεις την αράχνη της θλίψης μου σιγά σιγά...
βαγόνι κλειδωμένο,
που με το λοστό της πίστης σου ανοίγεις...

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Ραμμένη μελωδία στο φουστάνι μου.
καθισμένη σταυροπόδι, την ξηλώνω σιγά σιγά.
διακριτικά, ρίχνω αδιάκριτα βλέμματα στους περαστικούς.
μαζεύω εικόνες... να ξαπλώσω το βράδυ πάνω τους.
εσύ λείπεις και μου λείπεις...
τα κερωμένα τύμπανα σου, δεν πιάνουν τα αχ μου...
που σκορπίζονται στο τίποτα...

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

Δύση απέραντη βουβή...
διαβρωμένη από την απουσία,
σείει και σύρει την απόγνωση,
μεθοδικά...
ένας ονειρικός, αλώβητος μέχρι χθες ποιητής,
απλά πεθαίνει....

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

Ξεκίνησα πάνοπλη, να πολεμήσω αόρατο εχθρό.
πρωτομάστορας με ρόζους στα χέρια
και φθηνό τσιγάρο κρεμασμένο στα χείλη...
νεκρωμένη ηλιθιότητα θέλησε να προβάλει...
στα ξυσίματα της γλίνας, η ψυχή πορφυρογέννητη
στη παιδική σου σκέψη ξαναγύρισε...

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

Δεν κρατώ τίποτα δικό σου,μόνο τις αναμνήσεις...
σκούριασε το κλουβί, από την ώρα που πέταξες.
το έχω κρατημένο...
ίσως μια μέρα βρω τη δύναμη να ουρλιάξω
και τότε θα με ακούσεις!
και η βαριά μελαγχολία, θα βρει θάνατο στα χαρακώματα...

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Γέμισα αδιόρατες εκδορές...
τα επιθέματα που μου προσφέρεις, δεν μου κάνουν...
αδιόρατο και το δάκρυ που καίει στο διάβα του.
αύριο θα πάω στους ρακοσυλλέκτες.
ψάχνω ένα ρολόι να γυρίζει αντίστροφα,
φέρνοντας μου το χαμένο χρόνο...

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

Μοίρα...

Κρύβεται η θλίψη πίσω απ΄ τα βουνά
και η σκέψη, ένα εικόνισμα που κλαίει
τα μάτια σκαλωμένα, βλέπουν το πουθενά
και η ψυχή ΄΄θα φύγω΄΄ όλο λέει...

στη πλάτη κουβαλάω, καμπούρα υπομονής
και μες το σάκο της στοιβάζω πόνους
σκαλίζω με τα νύχια, τις μέρες τις οργής
στις φλέβες μου αλλάζω, χάρτες, δρόμους

προσκύνησα τη μοίρα μου ξανά απ΄ την αρχή
της είπα πως καλά έχει καμωμένα
περίσσεψε το άδικο το πως και το γιατί 
μου τα ΄δωσε να τα ΄χω φυλαγμένα...