Ανοχύρωτη η αντοχή

και παίζεις μαζί της παιχνίδια βρόμικα.

την επανάσταση λαθραία σημαδεύεις,

με σημάδια θρασύτητας και απογυμνώνεις

την σημαία μου.

δεν κηρύσσω έρωτα...

απλά, κρύβω στα χαρακώματά μου,

όσες μπόρεσα να διαφυλάξω αλήθειες!

Αποτυπώματα...

στη σκέψη,στη ψυχή,στη καρδιά μου...

βρεγμένα αποτυπώματα προδοσίας,

βεβήλωσαν τα ιερά μου.

θέλω να πονέσω, μα δεν το βαστώ...

Μούσκεψα στην προσδοκία σου.

βράδυ ονείρων και ονειρώξεων.

μεταφυσική στο πάθος και στην ανάγκη...

θαμώνες, στο καφενείο της σχιζοφρένειας,

ρουφάμε τις μυρωδιές των σωμάτων.

επιδιώκω την οριστική αθώωσή μου!

απάλλαξε με, δίχως σκέψη...

Αναπολώντας...

Αναπολώντας την χαμένη νιότη,

τα απογεύματα καθισμένη στο μπαλκονάκι σου,

ακουμπώντας τα χέρια  και το κεφάλι σου στα κάγκελα,

ανόρεχτα βλέπεις τα αυτοκίνητα να περνούν.

αφουγκράζεσαι νεκρές ανάσες,

στεγνώνεις φτυσίματα στην άσφαλτο,

και μετράς ώρες να φύγει και η σημερινή μέρα.

γυναίκα που πόνεσε για να αντέξει...

γυναίκα που άντεξε για να πονέσει...

που δάκρυσε κρυφά,

που έσκυψε το κεφάλι,

που κατάπιε προσβολές,

που δεν γεύτηκε χαρές,

που το χύσιμο παρέμεινε κολλημένο 

στο μέσα μυαλό της και όχι στο σώμα της,

γυναίκα ηρωίδα που γέννησε

ανάθρεψε, και στάθηκε στο ύψος των περιπτώσεων,

χαμηλώνοντας σαν κλωνάρι το δικό της.

που γαλουχήθηκε με πρέπει και μη,

που ένιωσε την αγάπη μόνο σαν φιλμ νουάρ,

που κατέληξε τώρα να είναι μόνο

μια κουρασμένη ματιά στα θλιβερά απογεύματα,

και που το όνειρο της, είναι να φύγει αθόρυβα....

για να μην ενοχλήσει κανέναν και το έχει βάρος

 στο μακρινό της ταξίδι....

Αφόρητα επαναλαμβάνομαι,

με κινήσεις σικέ,

στα κλινοσκεπάσματα του έρωτά σου.

νηπενθή συναισθήματα, αγκιστρώνουν στιγμές.

και σταγονίδια λαχτάρας εγκλωβίζονται μέσα μου...

σαρκοβόρο φυτό έγινα για χατήρι σου...

ανοίγω στόμα, καταβροχθίζω.....

Ξυπολυσιά από τ΄ όνειρο

χαμένη Ατλαντίδα...

Κατολίσθηση ελπίδων.

ανοχύρωτη η αντοχή...

τα εύσημα της αποσύνθεσης,

θα αποδοθούν με τιμές!!!

Ανάγκη

Απόγευμα Κυριακής και ετοιμάζομαι.

ντύνομαι, στολίζομαι ,φορώ το καλό φουστάνι...

φτιάχνω τα μαλλιά μου και βάφω χείλη μάγουλα και τσίνορα.

νιώθω όμορφη, είμαι όμορφη!

περνάω στα χέρια, στο λαιμό και στα δαχτυλά μου,

τα στολίδια της νιότης μου και παίρνω το δρόμο.

η ζωή κουράστηκε να σέρνεται πάνω μου,

εγώ όμως όχι!

να ΄μαι εκεί, που χτυπάει αλλιώτικα η ψυχή...

η καρδιά μετά απο τις τόσες προδοσίες

έχει δηλώσει παραίτηση και κουμάντο τώρα κάνει μόνο η ψυχή...

κάθομαι στη πλατεία και παραγγέλνω στο χλωμό αγόρι,

ένα καφέ ελληνικό,στη χόβολη παρακαλώ,δίχως ζάχαρη..

έχει τόση το αίμα μου που δεν χρειάζομαι περισσότερη.

σιγοπίνω το καφέ και ονειρεύομαι στην κάθε του κίνηση...

μου αρέσει αυτό το αγόρι...

έχει θλιμένη ματιά και διστακτικό χαμόγελο.

είναι όμως ευγενικό και με φίνους τρόπους.

και τα μάτια του, κάστανο γλυκό κουταλιού,

που στάζει το σιρόπι και κρύβει τις ρυτίδες μου...

ο ήλιος χαμηλώνει και ετοιμάζομαι να φύγω...

δίπλα στο γενναίο φιλοδώρημα ¨ξεχνάω¨ επίτηδες

και κάτι δικό μου...ενα βραχιόλι ,ένα δαχτυλίδι...

ξέρω πως οταν τα βρίσκει, τα φυλάει...

και όταν μαζευτούν πολλά,στα τόσα κυριακάτικα

απογεύματα που οι επισκέψεις μου θα πυκνώνουν

σαν το χνούδι πάνω απο τα χείλη του...

ε ,δεν μπορεί, θα έρθει να μου χτυπήσει τη πόρτα....

Ο ΄΄Λεβεντιάς΄΄ πρώτη στάση για την ύγρανση

του ουρανίσκου.

ρεμπέτικο αχνό και ρολόι σταματημένο απο καιρό...

πλανόδιοι ενοχλούν με την εξωφρενική πραμάτειά τους

στον ασήμαντο ώμο, που την σηκώνει.

κουρασμένη η ψυχή... ακουμπά στο γωνιακό τραπέζι και αναμένει.

και η κλεμένη ελπίδα, δίπλωσε κάτω απο την μασχάλη...

Η Ζωή μου...

μια τελεία,

που δεν μπόρεσε,

να γίνει θαυμαστικό...

Μεθυσμένο τηλέφωνο, σε καρτερεί...

ταπεινώνομαι κάθε βράδυ απ΄ τις λέξεις

που με αφήνεις να μαντέψω.

κλήση απόγνωσης, σε χαμένη ακοή!

Αφόρισα απ΄ τον άμβωνα 

τις Κυριακής τα λόγια

κατάρα είσαι που γυρνά,

 σαν μύγα υστερική.

μες τους διαδρόμους του μυαλού

μπήκα για να σκουπίσω,

να διώξω κάθε ψέμα σου

που ΄κανε κατοχή.

έχει σταθεί η λύπη μου

σαν δάκρυ από σπουργίτι

και φώλιασε στο στήθος μου

στην άκρη να κρυφτεί...

μπήγω βαθιά τα νύχια μου

για να το ξεριζώσω

κι αν θέλεις, φίλησέ με

να κλείσει η πληγή...

Μην έρθεις να με πάρεις.

έχω την μανιβέλα στο χέρι μου και 

θα περάσω με τη πλωτή εξέδρα απέναντι, μόνη.

μόνη ήμουν μια ζωή άλλωστε!!!

εσύ θέλω να είσαι εκεί και να με περιμένεις...

φορώντας το μαύρο σου μανδύα

και με σαρδόνιο χαμόγελο στα χείλη...

θα ρθω μόνη,στο υπόσχομαι.

δεν έχω ούτε ένα  κέρμα να πληρώσω το βαρκάρη...

Στέλνω μη με λησμόνει, σε παλιές φωτιές.

θανατική καταδίκη με σφράγισε!

γοργά που ήρθε...

μου λείπει το 5

για το σαρανταπεντάρι

 που θα με λυτρώσει...

Ξοδεύω αλόγιστα αλάτι...

τρέχει ηδονικά ανάμεσα απ΄ τα πόδια μου

κυλάει λυτρωτική βροχή από τα μάτια μου

ελευθερώνεται από τη κύστη μου

σκορπιέται χάνεται...

και στο τηγάνι της υπομονής

ο ήλιος ψήνει καινούριο,

απομεσήμερο στην αλυκή

μεσοβδόμαδα του καημού!

Χρόνια

Στην εξώπορτα ακουμπισμένη, μετράω ρόγες σταφυλιών.

μια,δυο,δέκα,είκοσι...

υγραίνεται η ματιά, στην ανάμνηση στιγμών

που δεν τόλμησαν να βγουν από τα στεγανά

της επιθυμίας.

η πραγματοποίηση φαντάζει ονειρική

και η πληγωμένη χειραψία τείχος δεν γκρεμίζει.

δεν έχω τίποτα δικό μου

και μοιράζω την αξιοπρέπεια σε δανεικές ελπίδες.

θλίψη για συντροφιά

και ρόγες σταφυλιών που ούτε αυτές αντέχουν

στην πίεση των δαχτύλων μου και υποχωρούν,

αφήνουν σάρκα στη παλάμη και χυμούς

στο χώμα...

σαν τα χρόνια μου κι αυτές...

Λατρεύω την δυναστεία σου.

κομματιάζω το εγώ μου

και σχηματίζω το παζλ της ακολασίας σου!

Δρομολόγια

Στα συγκεκριμένα δρομολόγια της καρδιάς σου,

ορκίζεσαι υποταγή.

η ασυδοσία του νού σου παγιδεύει ανυπότακτες ελπίδες.

καννιβαλίζεις τον έρωτα,

στο λυκόφως θεού και ανθρώπων

και γεύεσαι την μυρωδιά του θανάτου ηδονικά...

φεύγεις για να έρχεσαι

και έρχεσαι για να φεύγεις!

Ανειδίκευτος εργάτης

πολεμάς να βάλεις σε καλούπι την αγάπη μου.

υποφέρεις, που δεν τα καταφέρνεις.

και εγώ γελώ, με τα παιδιάστικα καμώματά σου!

Λιποτάχτησες από το όνειρο.

συννέφιασες την Κυριακή

και ξεπούλησες θυσίες στα παζάρια.

κάνω το πόνο τατουάζ στη καρδιά μου

μην σε ξεχάσει...

Η σημερινή μέρα,

ηχηρό χαστούκι, στην μελλοντική μνήμη.

Χρόνια

   Χρόνια

       Χρόνια...

Πίσω απ΄ τους ήχους του ζουρνά

μου φωνάζει ο έρωτας.

κι εγώ, μετράω την παρουσία της απουσίας σου

και στροβιλίζομαι στο ρυθμό του Αη Συμιού.

και ο ξερός ήχος του νταουλιού

καρφώνει ένα - ένα τα καρφιά στο κορμί μου...

Αργές σταγόνες του έρωτα κυλούν...

δεν θέλω να χαθεί ούτε μία...

σκύβω με ευλάβεια στα πόδια σου.

στα άκρα των συγκινήσεων ακροβατώ.

στραγγίζω από συναισθήματα!

Μύρωσες το φιλί σου

και μου το πρόσφερες.

ήταν το στόμα μου πικρό

απ΄ τους καιρούς

και γλύκα γέμισε.

μ΄ ένα φιλί,

 αποκαθήλωσες τον πόνο μου!

Χαράζει!
παίρνει τέλος ο εφιάλτης του ονείρου
και ξεκινά ο εφιάλτης της πραγματικότητας σου.
πίσω από τα κάγκελα της μνήμης,
γελαστά μάτια σου στέλνουν μηνύματα.
ακροπατώντας σε υπολείμματα δερμάτων,
πηγαινοφέρνεις την επιθυμία αγωνιώντας.
χαράζει...
ο υποσχόμενος ορίζοντας, σου δείχνει νέο δρόμο!

Στην κλειδαρότρυπα της ψυχής σου

ρίχνω κλεφτές ματιές.

αλμυρή η πνοή μου,

αφήνει αποτύπωμα.

γυρνάς το κλειδί

και κατεβάζεις τους διακόπτες της ζωής μου.

Εγωισμός που δεν μιλά...

θανατηφόρο φιλί που δεν δίνεται...

μεθυσμένο τραγούδι που δεν αντηχεί...

και ένα πεθαμένο σπέρμα, που χάθηκε,

στην μικρή λίμνη του αφαλού σου...

Σκιά

Μελετώ την σκιά σου στο δρόμο μου.

μεθυστικιά η μορφή της,

ζεστό ψωμί σε κυριακάτικο τραπέζι.

μ΄ ακολουθεί σαν αμάρτημα.

κι εγώ αρρωσταίνω αν δεν γυρίσω το κεφάλι μου να την δω.

συνένοχη στο έγκλημά μου,

σε κοιμίζει να μ΄ ανέχεσαι.

και εσύ, πιστεύοντας στον αόρατο δεσμώτη,

ξαπλώνεις αμέριμνος τις νύχτες,

σε σεντόνια που πάντα θα είναι τσαλακωμένα

απ΄ τους καημούς.

Το σούρουπο στα μάτια σου

σαν τελευταίο λεωφορείο που βιάζεσαι να προλάβεις.

επιθετικό και αδιάλλακτο

σαν εμπόλεμος έρωτας

σε περικυκλώνει.

ξέρω πως φοβάσαι τη νυχτιά...

η θέση στο κρεβάτι σου άδεια

και οι τοίχοι σκιάζουν, τα πεθαμένα σου είδωλα.

φεύγει η σκέψη σου, τρομαγμένη

έρχεται και μ΄ ανταμώνει, λίγο πριν σβήσω το φως.

από τότε που σε γνώρισα

εξόρισα από πάνω μου το σεντόνι...
 

Δρόμοι φωτισμένοι

μα ερημιά πολύ...

τίποτε δεν στέκεται...

όλα κινούμενα σε λάθος τροχιές

αφήνουν πίσω μόνο καπνό και φασαρία.

βραδιάζει...

και η καρδιά επαναστατεί.

πόσος πόνος...

που δεν αντέχεται!!!

Εκδρομή

Πάμε μια εκδρομή...

ξυπόλυτοι να τρέξουμε σ΄ ένα λιβάδι.

να σκύβω πάνω στις μυρωδιές

και να τις μπερδεύω με την ανάσα σου.

να ξαπλώνουμε πάνω στα χαμομήλια,

να κυλιόμαστε, δίχως φόβο αγκαθιών.

να μου μαζέψεις αγριολούλουδα,

να μου στολίσεις τα μαλλιά.

να μου κρατάς το χέρι, χωρίς ντροπή βλεμμάτων.

και εγώ, να σου τραγουδώ, παρέα μ΄ ένα τζίτζικα.

κι όταν κουραστούμε απ΄ τα παιχνίδια,

να αποκοιμηθούμε αγκαλιά στα πόδια ενός δέντρου.

πάμε μια εκδρομή...

κι ας είναι η τελευταία!!!

Που με κοιμίζεις, πάνω σε αγκάθια...

που με ξημερώνεις, μέσα σε πληγές...

Χάραμα, στην ηδονή σου...

με κορμί πληγιασμένο,

με ανάσα μαχαίρι,

και με ήχους κραυγές.

πως μπορείς 

να είσαι θάνατος?

Μ΄ αγαπάς...

κι είναι η ντροπή μου 

σάβανο,

που ντύνει τη νυχτιά...

Δεν με χωρά  ο θάνατος

ο τόπος και ο χρόνος.

παιδί που το μαλώσανε

κρύβομαι στην γωνιά μου.

αντικριστά από τ΄ όνειρο

σε πίστης χαραμάδα,

πλέκω με ξέφτια της χαράς

του έρωτα στεφάνι.

ο φόβος μου ηρέμησε

και γέμισε σχισμάδες.

θέλω από μέσα να περνάς,

τα λόγια τα τρελά σου!

Στο καημό σου μαρτυράω

και σταυρώνομαι.

στη θάλασσά σου, ο Χριστός,

¨περιπατεί επί των υδάτων¨

και απορείς γιατί προσκυνώ 

την υγρή σου ματιά?

Στης ομορφιάς την σχιζοφρένεια,

χειραφετημένος πόθος.

πίνεις το νάμα της πίστης

και υψώνεις δακρυσμένο βλέμμα.

νυμφίος που σπιλώθηκες

μοιράζεις νύχια και σάρκα,

καταθέσεις σε φθαρμένα στρώματα.

αιδοίο, ερπετό, που σε σέρνει μαζί του...

 

Διαμελίστηκα....

σε έξοδο ηρωική,

άφησα την ασθένεια 

της μνήμης,

να αποδράσει.

άλλαξε το τοπίο μου

μούδιασαν οι απάτες.

γδύθηκα από την αύρα σου

και δόθηκα στη λάμψη.

γέμισαν τα κομμάτια μου

το δρόμο απουσίας.

από ψηλά με ευλάβεια,

σ΄ είδα να τα μαζεύεις.

συντρίμμια σε μια συλλογή

για παρακαταθήκη....

Οι λέξεις σου τρωκτικά,

που με τριγυρίζουν επικίνδυνα...

στην βαλτοχώρα μου έστησες

τσαντίρι ηδονής

και στο άρρωστο μου κορμί επενδύεις.

είμαι το όνειρο και η τρέλα,

ένας ορίζοντας εκτόνωσης.

πισωπλατίζω τις υποσχέσεις σου

και εσύ, αντικρίζοντας στην πλάτη 

την ουλή των κουρσάρων μου,

χαράζεις πάνω της, πρόστυχα τ΄ όνομα σου!

Στην κατακόμβη σου κρύβομαι.

αναπτύσσομαι με την ελπίδα σου

και αναμένω πράσινο φως.

με κλειδώνεις , να υποφέρω

και με ανταλλάσεις συχνά με φόβους.

λες πως θ΄ αντέξω...

και εγώ... δεν θέλω να χάσεις το στοίχημα!

Κομμάτιασμα της πίστης δίχως πρόθεση.

στο δοξαστήριο του έρωτα,

καταθέτω σφαγές.

και εσύ, ανύποπτος στη θύελλα,

ρίχνεις φωτοβολίδες ανάγκης

σε ουρανό δυστυχισμένο...

Σου πρόσφερα το κίτρινο της ερήμου μου

και μου έδωσες το κόκκινο της επανάστασής σου.

σμίξε, μου φώναξες, την αγάπη μου με την ελευθερία σου!!!

κι εγώ, χαμήλωσα το βλέμμα, παρθένα στο πρώτο της

ερωτικό φιλί....

Μάη μου

Μαγεύτηκα...

αποσπερίτης μακρινός,

στη χούφτα μου σαν δώρο.

μετρώ μονάχα τη χαρά,

τη τύφλωση ξεχνάω...

ξεχύθηκα μες τους αγρούς

σου έπλεξα στεφάνι.

δεν βάζω άνθη λεμονιάς

φοβάμαι τη ματιά σου...

το πλέκω με γαρύφαλλα

με βιόλες και γεράνια

και βάζω και στη μέση του

αγκάθι για  εχθρούς μας.

σαν θα περνώ απ΄ τη πόρτα σου,

να το ΄χεις κρεμασμένο.

να σκέφτομαι σαν το κοιτώ

πως μ΄ έχεις στην καρδιά σου!!!

Αθόρυβα πονώ...

κλαίω δίχως δάκρυα

και στέλνω μηνύματα πίκρας

με καπνούς.

ταράζω την γαλήνη της νύχτας

σκούζοντας σιωπηλά

και πνίγω την φασαρία της μέρας

σε πικρόχολα χαμόγελα.

έλα να με δεις...

φεύγω, γυρνώντας πίσω!

Άδειο το μνήμα από καημό

μα φυτρωμένο

αναιδέστατες  παπαρούνες!!!

Λύτρωση

Κάνεις κύκλους, γύρω από την τάφρο μου.

βλέμμα πληγωμένο στα ερείπια

της ξεπεσμένης περηφάνιας.

μου τραγουδάς, πικρόλαλο αηδόνι ερημιάς

και υφαίνεις ιστό υποτέλειας.

ξέρεις την αποτυχία της εξορίας μου

και περιμένεις την παραφροσύνη μου

για την επικείμενη εισβολή σου.

αυτοαναιρούμαι...

και στα χαλάσματα, εκθειάζω το 

ακαταλόγιστο της ευτυχίας σου...

λύτρωσέ με!!!

Ακατάσχετη φλυαρία,

σαν αιμορραγία ανεξέλεγκτη

και απρόσμενη.

κανιβαλισμός στο ούζο μου...

κατάποση στην ηρεμία μου,

τα λόγια τα πολλά.

δεν γαληνεύω...

ούτε μέσα, ούτε έξω!!!

Παραδόθηκα σε σκέψη τέφρας.

ο ορίζοντας της θέλησης σκίασε πρόωρα.

συγκεκριμένα δρομολόγια ακολουθείς

και τα κύματα της αγανάκτησης με πνίγουν.

δεν είσαι για το εγώ μου έτοιμος!

ρήγματα παντού αντικρίζω...

Υψικάμινος η διάθεση της καρδιάς σου,

καπνίζει βρωμίζοντας τον ορίζοντα του ονείρου.

κρύβομαι μέσα σε ανυπεράσπιστους στίχους

και ψάχνω βόλους να παίξουμε όπως παλιά.

εγώ, θα κλέβω τους περισσότερους

και εσύ, θα μουτρώνεις...

κι υστέρα θα σε αφήνω να με κερδίσεις 

στα πεντόβολα...μήπως ξεγέλασω

τον θυμωμένο σου εαυτό...

Νότα στο μουσικό πεντάγραμμό σου,

ειδωλολάτρης εξαρτημένος,

συνεπιβάτης στη λαχτάρα σου,

κάθε μέρα υποκλίνομαι

στο μεγαλείο σου.

και μετρώ στιγμές και πόνους

και ανεμίζω σημαίες κόκκινες,

στο ναρκοπέδιο σου.

προσμένοντας... πότε θα πέσει,

η αστραπή της προδοσίας σου.

Κενοτάφιο ο έρωτάς σου

που μάταια καρτερεί,

το σώμα της επιθυμίας.

θάφτηκε, σε κήπο πικραλίδας,

στα πόδια ενός βουνού,

που κατοικούν μόνο

κραυγές...

Υποταγή

Αρρωσταίνω, όταν βγαίνεις από τη γραμμή σου.

όταν εναντιώνεσαι στην στρατολόγηση σου.

κουρδισμένο στρατιωτάκι, πλήρως υποταγμένο,

στον επιβήτορα του μυαλού σου.

έτσι σε θέλω!

Έχω παραδοθεί στην εξουσία σου

και στο όνομα της βίας, συλλαβίζω τ΄ όνομά σου.

καταθέτω την αγάπη μου

στη Ζωή και στο αίμα σου!

Κινούμαι με το ρυθμό της φωνής σου...

περιμένοντας το θαύμα!

Υποφέρω...

την εξοντωτική υγρασία της καρδιάς σου

δεν αντέχω...

μούσκεψα ως το μεδούλι...

θέλω να φύγω, μα...

τα σκουριασμένα πόδια μου

δεν υπακούνε πια...

Είσαι καλεσμένος απόψε.

φόρα τα καλά σου και έλα...

ξέρω, περίμενες αυτή τη στιγμή...

το πανηγύρι της αποσύνθεσης

τώρα αρχίζει!

Ενδοχώρα

Περιπλανιέμαι στην ενδοχώρα σου.

και στην μελαγχολία του πολιτισμού,

χάνω τα ίχνη σου.

έντεχνος και άθλιος,

σέρνομαι καταβροχθίζοντας απουσία.

φονιάς των εραστών σου,

για την τιμή της ματαιότητας,

καταλήγω ζωντανό δόλωμα,

που μ΄ αλιεύουν στην λιμνοθάλασσα

οι ψαράδες του κορμιού σου.

Προσδοκία ανάστασης!

χάσιμο ελπίδας σε ρουλέτα,

ξημερώματα 5 παρά...

Γωνιακό τραπέζι σε καταγώγιο χωριού...

μπύρα άφθονη και ματιά αδιάφορη...

πίκρα και εγκατάλειψη συναισθημάτων.

παραιτήθηκα από γυναίκα ,από ψυχή ,από έρωτα.

από μένα και από σένα...

ελευθερώθηκα απ΄ τα δεσμά μου!!!!

Βαλσαμωμένα φτερά μου χάρισες,

στην ανιστόρητη σκλαβιά μου

να δώσεις χάρη.

αντηχεί ακόμη στα αυτιά μου

ο βρυχηθμός σου,

 στην αποκαθήλωση μου!!!

Ντροπή

Παγιδεύω την ονείρωξη του κορμιού σου.

ανίατος στο θάνατο του έρωτα,

γλιστράς από μουδιασμένα χέρια επιθυμίας

και ξεχνιέσαι σε εναλλακτικές αγαπημένες.

στα έγκατα της απόγνωσης με σέρνεις

και ντυμένη προστυχιά,

με βάζεις πάνω σε εικονοστάσι.

θα με ρίξει κάτω η ντροπή μου...

και τα χιλιάδες κομμάτια μου,

θα γίνουν πέτρες για τα δαχτυλίδια

των κάλπικων αρραβώνων σου...

Πάλι τρώω το σώμα σου...

πάλι πίνω το αίμα σου...

έγκλειστος, στην κρύπτη σου,

όμως φυγάς, στη σκέψη μου,

μηδενίζομαι... σαν δαμασμένο κτήνος..

Η ηχώ της νυχτωδίας σου με συναρπάζει.

αναδημιουργεί την εικόνα σου,

προσδιορίζει την φθορά σου,

ανασυγκροτεί τις τεθλασμένες σου.

αλύτρωτη ομορφιά

περιβάλεις εντέχνως

τον κύκλο της κιμωλίας.

η ορμή μου παίρνει και πάλι αναβολή!!!

θηλιά

Φύτρωσε στο κατώφλι μου μια συκιά.

βρήκε έδαφος ευθύνης και αγέρωχα στυλώθηκε.

μεγαλώνει κάθε μέρα, σαν τα κρίματά μου.

κι εγώ, που από μικρο παιδί,

έχω ευαισθησία στο λαιμό μου,

φτιάχνω τη θηλιά περιβραχιόνιο

και αγκαζέ βολτάρουμε

την αδυναμία  μου...

Είσαι ο μόνος και είσαι μόνος.

αλυχτάς μαντρωμένος, σε αυλές στενάχωρες

και ελπίζεις μετρώντας χρόνια που έρχονται.

άδεια ψυχή, άδεια ματιά, άδεια καρδιά

γεμάτη μνήμη...

Ξεβράστηκα στο ακρογιάλι σου

και περιμένω.

μήνυμα σε μπουκάλι που πέταξες,

μα... ναυαγός...

γράφω την μοίρα μου

στην ερημιά

και εύχομαι ο στρόβιλος της ματιά σου

να τ΄ ανιχνεύσει.

Κόκκινο

Χρωματίζεις την απουσία μου

με έντονο κόκκινο.

μ΄ αιχμαλωτίζεις στην σκιά της ανυπαρξίας

και με τιμωρείς ριζώνοντάς με, σε γη

απομακρυσμένη.

απορροφιέμαι από το χώμα

μα δεν ξεβάφω...

το καταραμένο κόκκινο

με στιγμάτισε....

Στη σκιά της ανθρώπινης μοίρας μου βαδίζω...

ασθμαίνοντας κατακρεουργώ το είδωλο,

της προσδοκίας μου.

στην μετάβαση ακροβατώ

και φιμωμένη αλαλάζω...

Λάζαρε, δεύρο έξω!!!

Μεταμέλεια

Λαχανιασμένη, περνώ απ΄ το προσκύνημά σου.

κρατώ στα χέρια μου το λαβωμένο σου όνειρο

και ετοιμάζω θυσία μεταμέλειας.

ακριβό έδεσμα η αγάπη μου 

και χρεώθηκες.

κάνε υπομονή...

σιγά σιγά, απ΄ τη καρδιά μου αφαιρώ

τις δηλητηριώδεις αρτηρίες!

Τραγουδώ στα χείλη σου,

άριες μοναξιάς.

εθελοντής στον πόνο

συνεχίζω ανεβαίνοντας.

έχω κηδέψει από καιρό 

το εγώ μου!

Ματώνεις στην προσπάθεια

να νιώσεις την αγάπη.

ποτίζει το μεδούλι σου

εύθραυστη ανακωχή.

θα κινηθείς στο τέλος σου

μες τις μεταμορφώσεις,

του συνωμότη γύπα σου

που τρώει τη ψυχή.

Θέλω,

ν' ακούσω απ΄ το στόμα σου

το " για πάντα''

απόψε, έχω ανάγκη

από ένα μεγάλο ψέμα...

Κοντά μου

Είσαι κοντά μου

και μου ισχυροποιείς την μοναξιά

εμπλουτίζεις την καρδιά μου τραύματα

μου παραληρείς το συναίσθημα

μου χαλιναγωγείς την ηδονή μου

μου καρατομείς την αδυναμία μου

μου μολύνεις την σκέψη μου

μου εμβολίζεις την επιθυμία

μου ματαιώνεις τη φυγή

μου ομορφαίνεις το χάος!

Σώμα κενό...

αιωρούμενο σε ατμόσφαιρα υποκρισίας.

καπνισμένο τσουκάλι η στιγμή

που η αφή, θέλησε να νιώσει...

Θυμίαμα μετάνοιας 

ανάβεις κάθε βράδυ...

μα τα παράθυρα κλειστά

σφαλίζουν τη συμπόνια...

Μ ένα καπίστρι στο λαιμό ακολουθείς,

ξυπόλητος στο σαλτσινο μου.

βάσανο ψυχής, απιθωμένος λόγος.

και το φιλί από χολή που πνίγηκε σε ξύδι...

και η πληγή, χωρίς αυτό

αιώνια θα μείνει...

Χέρια υπομονής, πακετάρουν την νυχτερινή αλίευση.

πάγος και φελιζόλ θα συντροφεύσουν

το μεσημεριανό σου γεύμα...

η θάλασσα της γέννας σκόρπισε για ακόμη μια φορά

χαμόγελα αισιοδοξίας, για το αύριο.

έστω...κι αν εκείνο, ανταμώνεται και πηδιέται 

μόνο με ακονισμένα μαχαίρια,

ικανοποιώντας τα σαδιστικά του ένστικτα!!!

Φώναξε με δυνατά!

γράψε τ΄ όνομά μου σε τοίχους

με γκράφιτι ερωτηματικά,

υπέγραψε μ΄αυτο, συμφωνημένες προδοσίες

και κανε με διαφήμιση σε σταθμούς

λεωφορείων, που γυρίζουν στο πουθενά.

ζωγράφισε με, σε ακουαρέλες ντροπής

και παίξε με στοιχηματίζοντας σε λάθη.

πρόσθεσε με, σε αναγνώσματα τουαλέτας

και γλίστρησε με σε γλώσσες φιδίσιες.

φώναξε με δυνατά...

τ΄ όνομά μου, κλαυσίγελος!!!

Κάθε μέρα ζω, τον μεγαλύτερο πόνο.

και κάθε μέρα, με διαψεύδει ο επόμενος!

Επικοινώνησαν απόψε οι θάνατoί μας.

αγιόκλημα η μυρωδιά τους, έπνιξε το χώρο.

έσμιξαν με αίμα αθώο και ένοχο

και πορεύτηκαν στην οδό της λησμονιάς.

Κράτος ανάγκης έγινες.

μετρώ στιγμές και μπερδεύομαι.

ξαναρχίζω, ξαναμετρώ, ξαναμπερδεύομαι...

τις αγκιστρώνω για δόλωμα 

και πάω για ψάρεμα...

Βουτάς στα νερά δίχως φόβο,

ψάχνεις τροφή.

κι εγώ θεατής σε θέαμα που για τους

περισσότερους είναι αδιάφορο.

σε κοιτάζω, σε θαυμάζω!

σε λίγο χορτασμένος θα πετάξεις.

όμως εγώ...τιμωρημένη από Θεό

και από ανθρώπους δεν μπορώ να υψωθώ.

γιατί εγώ δεν είμαι τσικνιάς!!!

Καπέλο σε φουγάρα

για ζεστασιά ψυχών...

ακαλαίσθητες λάμπες στολίζουν χώρους, 

ντυμένους με πλαστικό.

καταναλωτισμός υπερβολής και ματαιοδοξίας.

ανασαίνω βρόμικο αέρα,

που εξακολουθεί να τρυπώνει αυθαίρετα παντού.

παραλογίζομαι και εκνευρίζομαι

με την έξοδό μου...

Γυρίζω τρελαμένος πλανήτης

στο ηλιακό σου σύστημα.

αναλώσιμος έρωτας

για αρχέγονα ένστικτα.

διαφυγή, από τάφρο,

με τα φίδια συγνώμης.

και εσύ, επιθετική ηλιαχτίδα

που όλο τρυπώνεις, τρυπώνεις, τρυπώνεις...

Γέφυρα

Πέρασα τη γέφυρα της ερημιάς,

με αντισταθμίσεις ντροπής.

η αλητεία της καρδιάς σου,

δρόμος φωτεινός στο βράδυ μου.

κέρασα το φόβο μου στους περαστικούς

και απαλλάχτηκα.

γεννιέμαι κάθε Δευτέρα και πεθαίνω τη Κυριακή...

κι εσύ, έρχεσαι το ξημέρωμα,

να ημερώσεις κραυγές ονείρων...

Σκαρφαλώνω στα βράχια της καρδιάς σου.

ισορροπώ και ορθώνομαι,

ψυχής ανάστημα.

πλαγιές και κορυφές,

ένα μου κάνουν.

γελάς... και η δύναμη του γέλιου σου

αόρατο χέρι, που με σπρώχνει.

ξαναβαφτίζομαι στο αίμα σου!

Ανάμνηση

Βάλσαμο στην φυγή σου, ένα ποίημα.

μάτια κλειστά και χέρια τρεμάμενα.

ανάπλαση όνειρου, που μόνο συζητήθηκε.

αέρας βαρύς και γέλιο δίχως ήχο...

με συνόδεψε το βήμα σου, όχι εσύ...

δεν κατάλαβα... της φωνή σου το αντίο.

βούλιαξα μες τη ματιά σου,

που άλλα μου μαρτυρούσε...

Μάδησα τριαντάφυλλα και σκόρπισα τα πέταλα

στου πόθου τα σεντόνια.

μάζεψα μ΄ ευλάβεια όλα τ΄ αγκάθια τους

και τα έστρωσα ένα  ένα, χαλί στο πέρασμά σου,

ως τη πόρτα της καρδιάς μου.

ξυπόλητος θα περπατήσεις

κι αν αντέξεις, θα με φτάσεις...

Τιποτένια μοίρα μου,

στα χαρακώματα της ύπαρξης,

έστησες ναρκοπέδιο.

δανείστηκα δάχτυλα

να μετρώ ανατινάξεις...

Λέπτυνε επικίνδυνα το δέρμα μου...

διαγράφονται εξαίσια οι φλέβες των χεριών μου.

υποφέρω...

δεν αντέχω άλλο ν΄ ακούω το παράπονο τους,

που δεν τις περπάτησες!!!

Καρφώθηκα με δύναμη

πάνω στην έξαψη σου...

ακόντιο, που σου κρύφτηκα

και μ΄ είδες σαν φιλί....

Δίψασα για τη θάλασσα σου

κι ας είναι πόρνη!

Τραβώ το δρόμο της καρδιάς

που σχίζει στα δυο τη λιμνοθάλασσα.

αργά βήματα ,διαδρομή ατέλειωτη

και ανάσα από μυρωδιά αλατιού.

ποτίζω το μεδούλι σκιές που φοβίζουν,

ματιές που ελπίζουν

και κουβέντες που ανεμίζουν,

σημαίες δίχως πατρίδα.

γέρνει ο ήλιος και αγριεύει ο καιρός.

επιστροφή με την ...όπισθεν.

να μην πισωπλατίσω τον έρωτα.

εκεί στην Αγία Τριάδα...

Κοίταξε με...

Υποδύομαι...

Ρεπερτόρια...

Ιεροσυλίας...

Αντιμάχομαι...

Καλπάζοντας...

Ηττες...

Πέθανε η σκέψη μου.

την θάβω κάτω απ΄ την αμυγδαλιά.

θα την σκεπάσουν τα άνθη της 

που σαν βροχή θα πέσουν...

πατώντας πάνω της

δεν θα την πονέσεις άλλο...

Δεν έχεις μάθει να λες σωστά τ΄ όνομα μου.

τρικλοποδιές σου βάζουν, γράμματα και τόνοι.

και εσύ βρίζεις, σαν μεθυσμένος ψαράς,

που απόμεινε μόνος σε ταβέρνα με τελειωμένα βαρέλια.

πως να ειπωθεί η αγάπη δίχως όνομα?

πνίγηκα μέσα στη πίκρα σου, που την γεύτηκα

ξεδιάντροπα και την κράτησα λάφυρο, για

το ξεσήκωμα της άνοιξης.

και εσύ, απελπισμένος, σκάλισες το Σταυρό

του μαρτυρίου μου, μ ένα άλφα...

Αγράμματος θάνατος!

Εμπνευση

Στερεύω από χυμούς και αιτίες,

επιχειρήματα φυγής

και λύτρωσης παιχνίδια.

δεν κάρπισαν τα λόγια μου,

τινάχθηκαν στο χώμα,

πατήθηκαν απ΄ τους καιρούς

που τρέχαν λυσσασμένοι.

ο θάνατος της έμπνευσης

μου χτύπησε τη πόρτα,

όμως στο δρόμο το δεντρί

δεν έσταζε νεράντζι...

κι έτσι γλυκό του κουταλιού

δεν βρήκα για να φτιάξω.

πως να φιλέψω το καημό

πριν θρονιαστεί στο στήθος?

Παρακολουθώντας 

το παραμιλητό του άγνωστου θαμώνα απέναντί μου

μετρώ διαφορές...

ταξική, φυλής, εθνικότητας.

αυτά φαντάζουν.

τ΄ άλλα είναι βαθιά κρυμμένα...

όμως ανταμώνοντας το υγρό βλέμμα τα βλέπω...

μοιάζουμε και η συνειδητοποιημένη αλήθεια

πως με τρομάζει...

Καθέλκυσα το όνειρό μου

χθες το βράδυ.

σε παγωμένα νερά

άγριας θάλασσας.

μέτρησα σαράντα κύματα

και έδωσα την κατάρα...

να μην σταθεί πουθενά!!!

Άνοιξη

Ένας ασφόδελος στο χέρι μου,

πρότυπο λησμονιάς

για το λυκόφως του κάτου κόσμου.

την πρώτη μέρα της άνοιξης

μου χαρίζεις νεκρολούλουδο

και με κερνάς χλομάδα.

θα κρατήσω το κοτσάνι του,

είναι ότι πρέπει για να φτιάξω

ανεμόμυλο, να γυρίζει
στο απογευματινό αεράκι σου!