Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Τραβώ το δρόμο της καρδιάς
που σχίζει στα δυο τη λιμνοθάλασσα.
αργά βήματα ,διαδρομή ατέλειωτη
και ανάσα από μυρωδιά αλατιού.
ποτίζω το μεδούλι σκιές που φοβίζουν,
ματιές που ελπίζουν
και κουβέντες που ανεμίζουν,
σημαίες δίχως πατρίδα.
γέρνει ο ήλιος και αγριεύει ο καιρός.
επιστροφή με την ...όπισθεν.
να μην πισωπλατίσω τον έρωτα.
εκεί στην Αγία Τριάδα...

1 σχόλιο:

  1. Παίρνω το δρόμο της καρδιάς
    που στ’ ανοιχτά με βγάζει
    στα δυο τη λιμνοθάλασσα
    τη σκίζει, τη χαράζει.

    Βαδίζω αργά ανασαίνοντας
    το άρωμα απ’ τ’ αλάτι,
    το πούσι είναι ρούχο μου
    και σάλι μου στην πλάτη.

    Βλέπω σκιές, ακούω φωνές
    ρίχνω ματιές ελπίδας
    κρύφτηκε ο ήλιος, σύννεφα
    παντιέρες καταιγίδας.

    Είναι η Αγιά Τριάδα εμπρός
    μα θα οπισθοβαδίσω,
    στον έρωτα αδυνατώ
    την πλάτη να γυρίσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή