Πλένω τη νύχτα με κρασί

ποτίζω τη ψυχή μου

στόμα ξερό από το όνειρο

που πέθανε μαζί μου

δίνω το στήθος μου ξανά

πόνο για να θηλάσεις

έχω κρατήσει μια ματιά

για να σε δει όταν θάρθεις...

Εγώ κι ο Θεός μου,

εχθρός μοναχός μου.

της μοίρας γραμμένα,

 της τύχης γραπτά,

στο πόνο δοσμένα,

μονά και ζυγά.

Ψάχνω να σε βρω...
ξαπλώνω σε τσαλακωμένα σεντόνια,
κουρασμένα κι αυτά απ΄ τη Ζωή...
πατώ ακριβώς πάνω στα βήματά σου,
όλα μου είναι τόσο γνώριμα, δεν ξεφεύγω εκατοστό...
σου αφιέρωσα το αριστερό μου χέρι,
είναι στο ρυθμό σου συνεχώς.
ανοίγω τις ντουλάπες να σε μυρίσω,
ποτίζω την έγνοια σου στα λουλούδια,
μαγειρεύω αυτά που δεν έτρωγα και εσύ επιθυμούσες,
χαϊδεύω με τα δάκτυλα μου, τους τοίχους που στηριζόσουν,
σου μιλάω με τα λόγια σου,
σου φωνάζω, άλλοτε με τη σιωπή κι άλλοτε με τη κραυγή...
και ζω, για να ψάχνω να σε βρω...

Μου λες για την αγάπη και αγνοείς τον πόθο.

δεν καρπίζεις τη μήτρα μου,

δεν οργώνεις το κορμί μου,

δεν ταξιδεύεις με την ανάσα μου πια.

απλά και ανέντιμα,

γαμιέσαι με τα πλήθη της αλαζονείας σου!

Αφιλόξενη πόλη έγινες,

που πατώ το πόδι μου και με διώχνει.

εσύ,που σ΄ είχα για πατρίδα!

Θάνατοι...

Ποιον θάνατο δεν γεύτηκα
σημάδι ποιου δεν έχω
ποιον καρτερώ για να φανεί
τις νύχτες σε ποιόν γνέφω?
θάνατο αγάπης και έρωτα
καρδιάς, νοημοσύνης
κορμιού και εμβρύου, σπέρματος
και της δικαιοσύνης
θάνατο Ελπίδας και γονιού
Ζωής και εξουσίας
φωνής, κραυγής και λογικού
συγγένειας και λαγνείας
θάνατο μνήμης και ψυχής
ελέους και συμπόνιας
δάκρυ ματιών, φως και πνοής
 χρόνου,αδελφών, ομόνοιας
θάνατο ονείρου, αστεριών
θεών και των θαυμάτων
γέλιου γαλήνης και χαράς
κι όλων των προγραμμάτων
ποιος θάνατος μου έμεινε
 και θες να μου τον δώσεις
σε ποιο βουνό με τι Σταυρό
ζητάς να με σταυρώσεις?

Βλέμμα στραμμένο στη σιωπή

κι ένα χλωμό φεγγάρι

η νύχτα γίνεται καρφί

για το βιολί δοξάρι

θα σιγοκλάψω τη φυγή

δυο λέξεις θα σου γράψω

αίμα δεν τρέχει απ΄ τη πληγή

πως θα τις υπογράψω?

Δεν με ξυπνάς τώρα νωρίς τα πρωινά

ούτε μου λες να σκεπαστώ να μη κρυώσω

έγινες αύρα που φυλάει μυστικά

κι εγώ τα χέρια μου απλώνω να σε νιώσω

δεν με κοιτάς μ΄ αυτό το βλέμμα σου του ναι

δεν μου μιλάς για σαπουνόπερες της θλίψης

κι η πίκρα όλη στο φλιτζάνι του καφέ

δείχνει σημάδι πως ποτέ δεν θα γυρίσεις...

Αφόρητοι Θεοί

μεγαλουργήσατε και πάλι!!!

Αυτό Θέλω...

Ν΄ αποκοιμιέμαι στα μάτια σου κάθε βραδιά
να προλαβαίνω το χρόνο κρατώντας το χέρι σου
να διασχίζω τη μνήμη και να μη πονάω
να φυσάς απ τις χούφτες μου το χώμα της φυγής
και να μην κλαίω.
να στραγγίζουμε στον έρωτα μας, το αίμα μας
να θεριεύουμε την ύπαρξη με το ναι της πνοής
να προγραμματίζουμε μαζί τις ατέλειωτες πτήσεις μας στο όνειρο
να φυλακίζουμε τις κραυγές της θάλασσας, στη μουσική μας
να υπερβαίνουμε χωρίς τύψεις
να λιγοστεύω μαζί σου...αυτό θέλω!

Συγκρατημένος πόνος σιωπής.

κάθε βράδυ, γίνομαι ρακοσυλλέκτης των ονείρων

και περιμένω το θαύμα

κάθε πρωί, ανανήφω και ζω την πραγματικότητα.

ο ουρανός βαθαίνει πάντα όταν σηκώνω το βλέμμα

και το αγύριστο ταξίδι πνίγεται μέσα στο ιώδες χρώμα

μιας ξαφνικής υπόσχεσης...

Φθείρομαι μέσα στο ψέμα που με ντύνεις,
σε όλα τα αύριο που υποσχέθηκες και όλα τα είχες υποθηκευμένα.
εξοντώνομαι μέσα στη προστυχιά της σκέψης σου.
πίνεις το αίμα μου και τρως την σάρκα μου συνεχώς
κι εγώ δεν έχω τρόπο να φυγαδεύσω τα συναισθήματα μου.
πως μπορείς να είσαι τόσο ψεύτικος?
πως το αντέχεις να υπάρχεις μέσα στην αναισθησία,
αγκαλιάζοντας την αγωνία μου
και να μου ιδρώνεις με σκουριά την επιδερμίδα μου?
λυπάμαι,αλλα οι εκδρομές μοναξιάς μαζι σου, θα λάβουν τελος!

Στη λατρεμένη ουτοπία σου αφήνομαι.

μυστικοί φόβοι, κυκλώνουν τις παράλληλες μορφές σου.

στα χαλάσματα της σκέψης μου δωρίζομαι σαν χαράζει.

κατηφορίζω αργά, στη κοιλάδα των νεκρών,

με εκείνη τη σιωπή που λάτρεψες...

τα νεκρικά  λείψανα των παραισθήσεων, αποτυγχάνουν και πάλι.

εγκλωβισμένη στην συνήθεια παρασύρομαι...

ισόβια καταδίκη στην οργή της ανάγκης μου!

Ταξίδεψε αερικό μου και έλα κοντά μου.
στα μυστικά των θεών μην κλείνεσαι.
αλαφιασμένη σε ζητώ τις νύχτες,
που η πέτρα παίρνει τη θέση της καρδιάς.
ελα σιμά μου να καθίσεις.
κουβάλα και το δάκρυ σου,δεν με ενοχλεί.
φέρε ευχές, κατάρες, μοίρασε πόνο κι άλλο,
όμως μην μ΄ αρνιέσαι...
νυχτώνει τώρα πιο νωρίς
τρομάζω και φοβάμαι...

Δεν σε περίμενα,δεν ήθελα να σε περιμένω.
κι όμως εμφανίστηκες τόσο ξαφνικά,
κλείνοντας μου ειρωνικά το μάτι
και μου υποσχέθηκες ότι θα φέρεις το τέλος.
ήρθες, και μου τα πήρες όλα, τόσο γρήγορα, τόσο ύπουλα,
κατασπάραξες τα πάντα.
η μουσική μου σιώπησε, αφού δεν είχα πια όργανα να την συνθέσω.
το τραγούδι μου δεν τραγουδήθηκε, αφού η άπνοια με είχε ξεράνει.
η ψυχή πόσο να κρατήσει, πολεμώντας αόρατο εχθρό
και η καρδιά παραδόθηκε αθόρυβα, για να μην ενοχλήσει....

Αφουγκράζομαι μέσα στην ερημιά μου,
το σκαμπανέβασμα της ανάσας σου.
πήρα το χάδι στερημένα, μα δεν πειράζει...
ψωμί στο τραπέζι μου η προσευχή για σένα.
κι ήθελα ακόμη λίγο...
την μέρα που σκότωσα τη Ζωή μου
πέταξε η δική σου σαν πουλί.
τεθνεώτες όλοι μας και δεν το ξέρουμε...

Κοιτάζει ο Θεός

φυσάει ο βοριάς

και οι μέρες είναι ίδιες

όπως κι αν τις κοιτάς

πονάει η ψυχή

κι η αλήθεια που ξεχνάς

σφαλίζουν ένα ένα

τα φύλλα της καρδιάς...

Μυρίζει ο αέρας φάρμακα,
δεν φεύγει αυτή η μυρωδιά απ΄ τα ρουθούνια μου.
κι αυτό το άσπρο που ποτέ δεν το λάτρεψα.
τυλιγμένη στο νεκροσέντονο η αγάπη...
ανασήκωσα λίγο, να την κοιτάξω...

Όσο πετούσαν τα πουλιά

πετούσε και η ελπίδα

χανόταν στον ορίζοντα

για να γενεί βροχή

κι εγώ με πέτρα στη καρδιά

σ΄ αναμονή θανάτου

έσκυβα το κεφάλι μου

κάνοντας προσευχή...

Όσο ηρεμεί η θάλασσα

αγριεύεται το μέσα

χατήρι που το χάλασα

στο στήθος μου είναι πέτρα...