Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Μυρίζει ο αέρας φάρμακα,
δεν φεύγει αυτή η μυρωδιά απ΄ τα ρουθούνια μου.
κι αυτό το άσπρο που ποτέ δεν το λάτρεψα.
τυλιγμένη στο νεκροσέντονο η αγάπη...
ανασήκωσα λίγο, να την κοιτάξω...

1 σχόλιο:

  1. ...Και σε ένα τόσο μικρό χρονικό μερίδιο όλα να αλλάζουν...
    Ο παλμός σαν μαθητευόμενος χορευτής υπακούει στις εντολές του δασκάλου που του φωνάζει σταμάτα! Και αυτός ανύμπορος πιά σωριάζεται και τον αγκαλιάζει το πέπλο του αγνώστου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή