Χάραμα στον εφιάλτη.
δίχως σκέψη, δίχως φόβο,
με την υποχρέωση της ζωής,
καλά γαντζωμένη πάνω σου.
η άνοιξη παραληρεί στο διάβα σου
και συ μοναχική και αφόρητη,
κλείνεις τις μυρωδιές τις γης
σε μακιγιαρισμένες βλεφαρίδες,
αφού η όσφρηση σου,
είναι αιώνια σφραγισμένη.
και ανατέλλεις συνεχώς...
κάθε πρωί, ξυπνώντας απ΄ τη δύση σου,
που μοιραία επιλέχτηκε...
και σεργιανίζεις, στραγγαλίζοντας
νεύματα και ψιθύρους,
γιατί σταυρώθηκες στην ακοή εκείνου
και μόνο...
ριγείς, στη θύμηση της ανάσας του
και σκοντάφτεις σε αγκαλιές
μιας γέννησης, χωρίς κυοφόρηση.
και φλέγεται η σάρκα σου
και υγραίνεται το είναι σου
και το χρώμα του κερασιού,
απλώνεται πάνω στα μαγουλά σου
ξεδιάντροπα...

Αλώβητοι ποιητές,
εραστές της ανάσας,
ξαπλώνουμε στα βελούδινα όνειρα
των υποσχέσεων,
κάθε νύχτα, που ματώνει το φεγγάρι...
αγανάκτησαν μαζί μας
οι οστεοφύλακες...

Φιγούρες σ΄ ένα θέατρο σκιών,

με μόνη υποχρέωση,

το χαμόγελο των άλλων!

Μέρες, στα χαρακώματα της ασφάλειάς σου,
κλειδωμένη εκεί, με ζούσες...
ώσπου, σκέφτηκα να ταξιδέψω...
και βρέθηκα στο καταφύγιο του πόνου,
φυλακισμένη...

Κόβει η αυγή, τη νύχτα με μαχαίρι.

κι εγώ, μούσκεμα από το πόνο,

γράφω στα φύλλα της καρδιάς μου,

΄΄εγκατάλειψη.΄΄

Το ναυαγισμένο μου φεγγάρι,

δεν μου μαρτυρά πια μυστικά.

το διαρκές τίποτε,

με συντροφεύει στα νυχτερινά μου βήματα.

δρόμος χωρίς έμπνευση...

κι ένας υγρασιασμένος αέρας,

που με ταπεινώνει...

η οσμή της Άνοιξης, θα με διαλύσει...

Θεωρείς την αγάπη μου,
σκυλάδικο τελευταίας υποστάθμης.
άγριος ιθαγενής,
 που νομίζεις ότι τα καταπίνει όλα!
στην αυτοδύναμη επαρχία της αιδούς μου,
καθυποτάσσω κάθε συναίσθημα ενοχής,
που μου έδωσες για φιλοδώρημα.

Στην αυτοκρατορία της παραζάλης
και της παραφροσύνης,
με μνήμη απατηλή,
η κατάκοπη ψυχή μου
επιζητά την αρπαγή...
πειρατής πυρπολημένος, ο έρωτας,
ως πότε θα βρίσκεται αγκυροβολημένος?

Στην πόλη της συντριβής,

αντίστροφη πολιορκία...

μ΄ ένα ποδήλατο διασχίζω τον καιρό

και τις αποστάσεις

στην ακίνητη λιμνοθάλασσα

του ερωτά σου.

χαμένη, μέσα στην περιρρέουσα ομορφιά της θέλησής σου.

πέρα από τα όρια

και μακριά από τις ψευδαισθήσεις

γεννιέμαι μακριά σου

και πεθαίνω μέσα σου!

Μ.Ζ

Στην άκρη της προσμονής,
ανάμεσα στην αλήθεια και στο όνειρο,
διασχίζω την λιμνοθάλασσα της μελαγχολίας
και της επιθυμίας,
μήπως στο υδάτινο καθρέφτισμα 
των ξεστρατισμένων ηλιαχτίδων,
αντικρίσω τη θαμπή μορφή σου,
που διαχέεται απαλά,
 στης ομορφιάς το σύμπαν...
και στη σκέψη μου,
η Κινέττα...
και εκείνος ο καφές,
που δεν θα κρυώσει ποτέ!!!

Μηδέν Ζωή

Σάρκα γυμνή,
στο παραλήρημα του ήλιου.
η απόρρητη ευαισθησία σου,
με διαπερνά και με διαλύει...
αφήνομαι...
στην τρικυμία της επιθυμίας μου,
άνθρωπος μικρός...
στο μεγαλείο του θυμού,
γονατίζω,
και προσεύχομαι...

Φριχτή καταστροφή,

στη μαργαρίτα της καρδιάς.

σαρώθηκε από άνεμο λάθους...

Ευνούχος καρδιάς,
ασφαλής,ευτυχισμένος.
ζωή γεμάτη που δεν ζει,
δεν ανασαίνει δεν υπάρχει.
κι όμως...
συντηρείς το ψέμα σου καλά!
ξεσκίζεις μοίρα και θέληση,
μ΄ ένα λεπίδι,
που το χέρι σου, τρεμάμενο κρατεί
και το λιγωμένο βλέμμα σου, δεν βλέπει.
βαραίνει η απόφαση,
μα γέρνει ξένος ώμος...

Το τραγικό μου πρόσωπο,
περιφέρω σ΄ έναν κήπο, που τα λουλούδια κοιμούνται ακόμη.
θέλω κάπου να πω το σ΄ αγαπώ μου!!!
θα περιμένω...
κάποιο απ΄ όλα, θα ξυπνήσει...

Έρωτας,άνεμος!

Ήρθες μ΄ ένα μαΐστρο, που με γέμισε με όρια.

έμεινες μ΄ ένα γαρμπή, που κατάπιε μυστικά.

έφυγες μ΄ ένα σιρόκο, που δεν είχε περιθώρια.

έμεινα μ΄ ένα βοριά, σκέπασμα στην μοναξιά.

Το πρώτο σου νεύμα,

στην πρώτη μας συνάντηση,

δεν ήρθε κι ας περίμενα...

από τότε πέρασε καιρός

που πονηρά μου γνέφεις...

όμως εγώ κακιώνω,

 για την δειλία εκείνης της στιγμής!!!

Ανάγκες...
σαν σελιδοδείκτες καρφωμένοι, σε σελίδες βιβλίων,
που δεν θα διαβαστεί ποτέ η συνέχειά τους...
ανάγκες...
γλυκόπικρα δάκρυα, μιας εξουσίας έκπτωτης.
ανάγκες...
καλώδια που βραχυκύκλωσαν, από εξουθενωτική τάση.
ανάγκες...
ταφόπλακες ξεχασμένες, που οι εργάτες κοιμητηρίων
δεν τοποθέτησαν...

Κουρδίζω ένα παλιό γραμμόφωνο,
λαχταρώντας μια μελωδία απ΄ τα παλιά.
λα,λα,λα,λα...
ο ήχος, διαπερνά το κουκούλι της προστατευόμενης μου αγάπης
και ο πόνος διπλώνει τη ψυχή στα δύο.
σκύβω, μα δεν πέφτω...
πες ότι είμαι χορευτική φιγούρα,
ακολουθώντας ένα παράπονο...
αλλά όχι ότι προσκύνησα τη δειλία....

Φτερουγίζει το μυαλό μου.

απροστάτευτο πουλί σε παγωνιά...

ασάλευτα ταξιδεμένο,

διψά, για λίγη δροσιά αποδοχής!

Πασχίζω να προλάβω...
σημάδια, φωνές, κινήσεις, δρόμους.
στους σχηματισμούς του πετάγματος σου,
διακρίνω αμφιβολία...
θα τα καταφέρω ,θα το δεις!

Μεταξοσκώληκας σιωπής
ξημέρωσα...
ξάπλωσα πλάι σου εραστής,
κοσκίνισα το σώμα σου,
άνυδρη γη, που με περίμενε...
και τώρα μετρώ τις στιγμές που γύρεψες...
κι όλο κάτι μου λείπει...

Παιδικό πρόσωπο η ελπίδα,
 μου χαμογελά συνεχώς.
η γερασμένη μου όμως υπομονή,
 χαμηλώνει το βλέμμα!

Κληρώθηκα στο χάσιμο του χρόνου.
μικρό παιδί,
 που αποχωρίστηκε βίαια το παιχνίδι του.
δικαιωμένη αδικία, παραφροσύνης.
συνεχίζω διάφανη...
φωτίζει η μέρα σιγά,σιγά...

Κρύφτηκες πάλι, στο λημέρι των αισθήσεων...
κρύφτηκα πάλι, στην αποδιοργάνωσή μου.
νεόκοπη στο παιχνίδι σου,
δεν ξέρω τους κανόνες.
παραιτούμαι...

Σημαδεμένη απ΄ το βλέμμα σου,
ανεβαίνω το βουνό της προσκυνήσεως,
με ευλάβεια.
σιγοκαίει η φλόγα της ψυχής,
κι ας λιγοστεύει το κουράγιο.
δώσε μου ένα σημάδι ακόμη...

Συνουσιάζεσαι κάθε βράδυ με την απουσία.
τροφοδοτείς σπέρμα τη κουβέρτα της μοναξιάς,
κι έπειτα τυλίγεσαι μικρό παιδί μέσα της.
η ελευθέρια της σκέψης σου,
διπλοαμπαρωμένη σε υπόγεια επιθυμίας,
κόκκινη έρημος στη λαγνεία σου.
διεκδικώ την πρωτογενή κοινωνία της παλάμης σου,
απαιτητικά.
αλύτρωτη στριφογυρίζω στη δίνη μου, ξέροντας...
κάπου εκεί έξω, σκορπάς τα κύτταρά σου.
σε αφουγκράζομαι με τη καρδιά ανοιχτή,
να αγκομαχάς ψάχνοντας την εικόνα μου.
μειδίαμα στα ξερά μου χείλη,
η στιγμή της έκρηξή σου...
μην λατρέψεις τίποτε πιότερο από μένα!

Στη μέθη σου σε απολαμβάνω.
στα λόγια με οινόπνευμα ποτισμένα,
στη μυρωδιά τη βαριά που αναδύεις,
στην αδυναμία σου, να ολοκληρώσεις λέξεις και προτάσεις,
στα βουρκωμένα μάτια σου,
και σ΄ εκείνο το γέλιο σου,
που κρεμάει το πανό του ερωτευμένου...
εκεί σε νιώθω!

Δεν ονειρεύονται τα όνειρά μου...

αργόσυρτα, περνάνε αδιάφορα,

κάθε νυχτιά...

υποχρεωτικά καταλαμβάνουν χώρο,

σαν καλοθελητές επιτυχίας.

όμως τον σκοπό τους κρύβουν ύπουλα...

μια εκτέλεση, πριν το χάραμα!

Χείλη στεγνά χωρίς φιλί,

ανάσα από μπαρούτι...

κολλά η γλώσσα, δεν μπορεί

τις λέξεις να προφέρει...

μονάχα άναρθρες κραυγές

θα σχίσουνε τη νύχτα...

Νύχια, δέρμα, γραμμές.
πως σε λένε? 
αφή...
τσίνορα, κύκλοι ,αλμύρα.
πως σε λένε?
φως...
δόντια, σάλιο, χείλη.
πως σε λένε?
φωνή...
αρτηρία ,ρυθμός, αίμα
πως σε λένε?
απουσία...

Βολές κατά ριπάς!
δεν προλαβαίνω να μετρήσω
να δω το πως και από που.
σχίζουν φρύδια,
κόβουν αυτιά,
ματώνουν χέρια,
τρυπάνε στήθη,
αχρηστεύουν πόδια.
όμως, το στόμα μου,
δεν μπορούν να το αγγίξουν!

Αντικλείδια, για την πόρτα της ελπίδας,
ξημερώματα μου δώσανε...
θα περιμένω ο βοριάς
να στεγνώσει το  δρόμο,
μην μπω, με τα λασπόνερα...

Βολτάρω μέσα στη ψυχή σου...

ανακαλύπτω το μαύρο και το γκρι.

στάζω, μια σταγόνα, από το δικό μου λευκό

και αμέσως εξαφανίζεται!

πόσο ανάγκη έχεις, την χαρά...

Αυτοεξόριστες στιγμές
και μάταια σινιάλα.
λιγόφθογγα τα λόγια σου,
δεν τα κρατώ στη μνήμη.
κι από την αθωότητα 
απέχω παρασάγγας!

Στον σπαραγμό της θάλασσας,

κρύβω τις λέξεις που δεν μου είπες.

αιωρείσαι ανάμεσα σε ομίχλες,

που διασπάς με χαμόγελα

και σε σύννεφα,

που τα κρατάς για άλλοθί σου.

απλή είναι η αγάπη όμως.

έλα μια νύχτα στα όνειρά μου,

να στην μάθω!

Με χαϊδεύεις
με την μελαγχολία της φαντασίας σου.
εγκαταλείπω το εγώ μου,
δίνομαι...
γυμνή και αίσκιωτη,
στην υποψία παραδείσου.

Γύμνωσε ο ουρανός μου από ελπίδες.
βυθίζεται το πέλμα μου στο βούρκο.
εσύ ετοιμάζεις στράτευμα κατοχής,
σε λαξευμένα κορμιά.
κι εγώ λερώνω, κάθε βράδυ τα σεντόνια μου,
με πόθου ονειρώξεις...

Μέτρησα ήλιους ατελείωτους
και έχασα αμέτρητα φεγγάρια.
σκιά σε δρόμο,
δεν μ΄ αντίκρισα ποτέ.
έλαμπα στο φως της μέρας
και άνθιζα μέσα από αγκαλιές
που παγίδες δεν είχαν.
ύφανα ήθος, με χρυσή κλωστή
και το έριξα σεντόνι απ΄ το μπαλκόνι μου,
το ξημέρωμα μιας μέρας που κλείδωσε τις υποσχέσεις.
σου δόθηκα ζωή, έτσι όπως σου άξιζε.
στον λαβύρινθο του χρόνου μου,
μέτρησα σαν απώλεια,
την επιθυμία...

Ξεκινώ το ταξίδι της ζωής μου.
με ουράνιο τόξο της ελπίδας,
βάφω τα μάτια μου.
ζύγωσε η ώρα της επανάστασης
και σήμερα βαπτίστηκα ''ετοιμότητα''!

Υπάρχω!

 Γεννήθηκα μέσα από το θάνατο…

Θάνατο μιας αγάπης που ορκιζόταν ότι θα κρατήσει αιώνια.

Ένα σπερματοζωάριο που βρήκε εύκολα το δρόμο του...

Αυτό ήμουν και αυτό είμαι…

Ακολούθησα έναν δρόμο που χωρίς να ξέρω την αρχή του,

σαν κουτάβι με κλειστά μάτια, έφτασα γρήγορα στο τέλος.

Έχοντας άγνοια κινδύνου…

Κίνδυνος? Έλατε τώρα… μικρά παιδιά είμαστε να μας φοβίζουν με το ΄΄μπαμπούλα΄΄

που τάχα θα έρθει αν δεν φάμε όλο το φαγητό μας?

Εγώ απέχω από όλους τους φόβους…

Ίσως γιατί εγώ η ίδια είμαι όλη ένας φόβος…

Αυτό θα μου έλεγε ένας ψυχολόγος αν ζητούσα την βοήθεια του… που δεν την ζήτησα κι ας ένιωθα κάποιες φορές

επικίνδυνα καμπανάκια, να χτυπάνε μέσα στο κεφάλι μου…

Δεν φοβήθηκα λοιπόν ποτέ… γι αυτό και από νωρίς ρίχτηκα σε φώτα ανομίας…

Ξέρετε, εκείνα τα πολύχρωμα φώτα που αναβοσβήνουν με τέτοιο ρυθμό φωνάζοντας βοήθεια…

Εκεί ήμουν εγώ, με ένα ποτήρι στο χέρι… πάντα…

Γιατί αν θέλεις να έχεις να μιλάς σε κάποιον που δεν θα σε μαρτυρήσει ποτέ, αυτός είναι μόνο το ποτήρι σου..

Με ότι περιεχόμενο έχει μέσα… μαύρο, άσπρο, κόκκινο, αθώο η ένοχο…

Έτσι κι εγώ μιλούσα και τα ξέρναγα όλα σε αυτό, κάθε βράδυ.

Και μετά πήγαινα και ξέρναγα αυτό που με πότιζα σε βρόμικες τουαλέτες

που σε προδιέθεταν για εμετό, ήθελες δεν ήθελες…

Και περνούσαν οι μέρες βασανιστικές και όμορφες.

Μεγαλώνοντας, θυσιάζοντας μυαλό και σώμα, γέμισα νύχτες ατέλειωτες με βάσανα ανομολόγητα

και εγκλήματα ομολογημένα.

Κι όλο έπεφτα κι όλο έκλαιγα κι όλο αναθεμάτιζα τύχη και μάνα που υπήρχα.

Υπάρχω… τι λέξη κι αυτή… Υποβαθμισμένη Πατρίδα Αναρχικής Ροής Χωρισμένη Αιώνια!!!

Έτσι είμαι… πατρίδα χωρίς σημαία η σημαία δίχως πατρίδα?

Ούτε ξέρω…

Κοιτάζοντας στο καθρέφτη μου, το μόνο που απαντά στις ερωτήσεις των ματιών μου, είναι μόνο

οι ρυτίδες που όλο βαθαίνουν… έτσι για να έχουν δίοδο τα δάκρυα να κυλάνε…

Γαμώ τη τρέλα μου την κληρονομική…

Μουτζουρώνω συνέχεια,
χαρτιά,πρόσωπο,χέρια...
αδειάζω συναισθήματα,
 από κουβάδες του αλκοόλ
και κρεμάω πανό αμφισβήτησης
στην νωπή μου μνήμη.
κρυφογελώ και κρυφοκλαίω.
παρατημένη ψυχή,
άλλη δουλειά, δεν έχεις...

Απόψε, θα κοιμηθώ στην αγκαλιά σου.
πρώτη φορά που θα κουρνιάσω σε ξένο στέρνο.
απόψε που θα με νανουρίσει το παραμύθι σου
και το χάδι στα μαλλιά μου,
 θα με γεμίσει γαλήνη,
απόψε λοιπόν, εγώ, θα κοροϊδέψω
όλα τα όνειρα που τόσα βράδια
μου έβγαζαν τη γλώσσα...

Αρνιέσαι την τρέλα,
κι ας περνάς βασανισμένα βράδια.
ξημερώματα, κακολογείς την μέρα,
γυρίζοντας πλευρό σ' ένα κρεββάτι άδειο.
σε έμαθα να ζητιανεύεις
και εσύ έμαθες να κλέβεις...
μα τώρα...άκου!!!
σφυρίζει αδιάφορα η αγάπη μου,
σαν τελευταίο τρένο...

Τάμα

Εγκλήματος

Λειτουργίας

Ονειρικής

Σιωπής

Αγόρασα μαύρο χρώμα,

 να βάψω τη μέσα πλευρά της ψυχής μου.

απ΄ έξω την έχω πράσινη,

 από τότε που σε γνώρισα.

χρώμα ελπίδας, όπως και η αγάπη σου.

πέρασε καιρός όμως...

τώρα παλεύω κάθε μέρα 

με την ανηδονία μου!

Εγώ ξέρω να γράφω,

μα δεν ξέρω να διαβάζω!

εσύ διαβάζεις, μα δεν γράφεις...

έτσι γεμίζουμε τα βράδια μας

όταν στερεύουν τα φιλιά,

με ύλη προτιμότερη

από χαμένα χάδια...

γραφή, για να σε μαγεύω...

ανάγνωση, για να με πλανεύεις...

Στη πίστη της αγάπης σου,
κατάθεσα στεφάνι.
μα γλίστρησε στην λίγδα της
και σκόρπισε στο χώμα...

Αιμορραγώ ξανά...

το παλιό μου τραύμα σε θυμάται.

δίχως φωνές,μουσικές και θαύματα.

χωρίς ελπίδα,δύναμη και αγάπη.

απλά θυμάται...

όλα τα μεσημέρια, που πότιζες

την διψασμένη μου γη,

με φυτοφάρμακο λύπησης...

Φωτεινό χαμόγελο μου!
εξαφανίζεις αντιρρήσεις,
απλώνεσαι στον ουρανό,
φτεροκοπάς,
ταξιδεύεις αδιάκοπα,
σε στιγμές λουσμένες
από το θεϊκό φως του έρωτα...
κι έπειτα, περιφέρεσαι τραγουδώντας,
σε πλατείες διψασμένες για ζωή.
κι εγώ το βράδυ, παλεύοντας
με την τερηδόνα μου,
σε καταστρέφω....

Κορμί μου...

αγκιστρωμένο,

σε δόγματα πίστης...

μαγική εικόνα,

εξόριστης ομορφιάς...

έρημο φάντασμα,

 των χαμένων αισθήσεων...

σπαρασσόμενο όνειρο,

αναγκαιότητας...

χθες,

 μου δήλωσες παρουσία,

ερεθίζοντας με..

Και που ανάβουν οι φωτιές?

αφού τις σβήνουμε...

και που υπάρχουν οι φωνές?

αφού τις πνίγουμε...

και που μου δίνεις τα φιλιά

τα παθιασμένα,

αφού το ξέρω ότι είναι

δανεισμένα!

Πινελιές ευαισθησίας...
σε χάρτινη καρδιά,
ζωγραφισμένη με γκρίζο μαρκαδόρο.
πινελιές αναισθησίας...
σε ένα υπογάστριο,
έρημο και ακατοίκητο!

Είπανε, ο καιρός θ΄ αλλάξει.

να θυμηθώ, να κρυώνω...

είπανε, η ώρα θ΄ αλλάξει.

να θυμηθώ, να μη κοιτάξω το ρολόι...
είπανε, η μέρα θ΄αλλάξει.
να θυμηθώ, να σβήσω το φως.

είπανε, ο κόσμος θ΄ αλλάξει.

να θυμηθώ, να κρυφτώ...

είπανε, η ζωή θ΄ αλλάξει.

να θυμηθώ, να πεθάνω...

Τζάμι η ψυχή μου
και εσύ σέρνεις τα νύχια σου,
πάνω του.
αυτό το ξύσιμο αγριεύει τον κόσμο μου.
δεν ξέρω τι θ΄ αποφασίσει...

Η ζωή μου
σαν σκυλάδικο παλιό,
από όργανο ξεκούρδιστο
και χαλασμένα ηχεία...
με μακιγιαρισμένη γκόμενα
που λικνίζεται στον ήχο του προκλητικά,
και γεωργό ξελιγωμένο 
που της πετάει λουλούδια
με γυρισμένα μανίκια...
σ΄ ένα καταγώγιο,
που αποπνέει μούχλα
και υγρασία...

Χιλιάδες γράμματα, που έλεγαν πολλά...

λέξεις, που έτρεχαν πάνω σε χαρτιά γεμάτα

χρώματα και εικόνες.

αγάπης λόγια, που μόνιασαν στιγμές

και εξόρισαν λύπες...

γράμματα, τοποθετημένα με ευλάβεια

σε χειροποίητη κρυψώνα...

γράμματα, που θόλωναν τα μάτια μου

με δάκρυα ευτυχίας

κι έτσι ποτέ δεν κατάφερα να προσέξω

το υστερόγραφο...

Η σκέψη μου
κολλημένη πεταλίδα σε βράχο...
λιπόσαρκο βιβλίο η αγάπη σου
που διαβάστηκε άπειρες φορές...
βάζω τις λέξεις ανάποδα,
μπλέκω τις συλλαβές,
ανακατεύω τις προτάσεις,
μα, το νόημα ίδιο...
αδιαφορία!

Εφιάλτη μου...
νυχτώνω ξημερώνομαι 
στην αγκαλιά σου.
υπάρχεις...
 για να κρυσταλλώνεις τις προσδοκίες μου,
να ραγίζεις τις ελπίδες,
να καταδικάζεις τα όνειρα.
υπάρχεις...
 νομίζεις...

Οι λέξεις μου,

 αυτοπυρπολούμενες

ολόγυμνες σκιές,

 που αφήνουν μαύρα σημάδια στο πέρασμά τους.

νεκρές, από υποχρέωση,

ραγίζουν αδύναμα οστά εγκεφάλου,

μονομαχώντας σε αρένες εξαθλίωσης.

κι έπειτα,

 ξαπλώνουν να περάσεις

το θριαμβευτικό σου άρμα,

πάνω τους...

Τραγούδι μου ατραγούδητο

ψυχή μου φυλαγμένη

καχύποπτα σε καρτερούν

αισχρά στόματα φάλτσα...

Πόσες φορές έχω πεθάνει μέχρι τώρα?
αναρωτιέμαι...
η αριθμητική μου φτάνει μέχρι το δέκα...
μετράω ως εκεί και ξαναρχίζω...
δέκα και δέκα και δέκα...
γεμίζω τετράδια με δεκάρια,
αλλά ποιος μπορεί να τα προσθέσει?
ντρέπομαι να ρωτήσω...

Χειροκροτάς
τα λάθη,τα ψέμματα,τα δάκρυα.
κι εγώ παλιάτσος σε ετοιμόρροπη σκηνή,
γελάω κλαίγοντας
και υπομένω...
κάτι οι ώρες,κάτι οι μέρες
κάτι τα χρόνια μου...
κουσούρια ανεκτίμητα!

Τον τελευταίο καιρό απόχτησα καινούριο χόμπι.
δένω περίτεχνα τα δάκρυά μου,
σε δαχτυλίδια...
γέμισε η μπιζουτιέρα μου 
μονόπετρα!

Το πήρα απόφαση!
δεν σε σκοτώνω!
έτσι θα αποφύγω να σε κλάψω...
θα κρατήσω τα δάκρυά μου,
για θεία κοινωνία την κυριακή!
και τα λουλούδια που θα σου έφερνα
στο μνήμα σου,
θα τα φυτέψω σε άγονο χώμα...
είμαι περίεργη να δω αν θα πιάσουν...

Αδάκρυτο πέλαγος η αγάπη μου,
ανυπόφορη έλλειψη συναισθήματος...
ποια αγάπη?
πετρώνω ανάμεσα στα φρύδια σου,
ταΐζω αίμα τα αγρίμια σου
και καρφώνω σελίδες με ποιήματα
πάνω στον ήλιο.
γιατί δεν φεύγεις?
κ ο υ ρ ά σ τ η κ α . . .

Γλυκαίνω τη ματιά να σε αγγίξει...

ξερίζωσες τις νύχτες απ΄ το χρόνο μας

και μ' άφησες μόνο θλιβερά μεσημέρια,

γεμάτα αλκοόλ.

σ' αναζητώ και χάνεσαι...

σε ξεπερνώ και έρχεσαι...

Στην απόχη του χρόνου,
πιασμένα συναισθήματα,
θαρρώ νεκρά στην παγωνιά...
η μνήμη απόδειξη ζωής
που αντιστέκεται,
στον ίλιγγο της επιθυμίας.
κουρασμένα κορμιά παραδίνονται...
και δεν μιλάς!
ούτε για το χθες,
ούτε για το τώρα,
ούτε για το αύριο.
μόνο μουγκρίζεις ηδονικά,
σε ξένα χάδια...

Θα με συνοδεύσεις στην άκρη του κόσμου...
θα περπατώ αθόρυβα πλάι σου
και θα έχω χαμηλωμένο το βλέμμα.
στολίδια δεν θα φορέσω
και τα ρούχα μου θα είναι μονόχρωμα.
θα χτενίσω μόνο τα μαλλιά μου
και θα τα πιάσω με εκείνη τη μικρή πεταλούδα
που μου χάρισες...
ενθύμιο μιας ζωής απάνθρωπης...

Στον απόκρημνο χείμαρρο του ιδρώτα σου,

χάνομαι.

εκεί με θέλεις,

εκεί με βρίσκεις.

όμως άκου με...

το μυαλό σου άφησε ν αγγίξω απόψε,

πνευματολάτρης εγώ εξορισμένος,

τα απομεινάρια του νου μου,

στεφάνι να σου καταθέσω!

Άνοιξα την πύλη μου,
ελα μαζί μου!
κι ας κόβεται η ανάσα στα μισά του δρόμου
κι ας θολώνει η ματιά από απόγνωση
ελα μαζί μου!
όλοι φτιάξανε αντικλείδια για να μπουν,
εσένα σου άνοιξα...
δεν λυπάμαι πια...
νεκρός ο σπόρος σου,
στεγνά τα μάτια σου,
σφιχτά τα χείλη,
κομμένη γλώσσα,
χέρια νικημένα,
πόδια αδύναμα...
τι να σου φοβηθώ???

Μπαινοβγαίνεις μέσα μου
χωρίς ταυτότητα...
δεν ξέρω ποιος είσαι, τι είσαι...
δαίμονας, στοιχειό, Θεός η άνθρωπος.
το σώμα μου καθαρτήριο,
για τις ενοχές σου.
πρέπει να είσαι πάντα μεθυσμένος...
χύνεις μέσα μου αδιάκοπα δηλητήριο...
φονεύεις το είναι μου...
κι εγώ, λιγώνομαι στην επιθυμία...
μυσταγωγική πόρνη!

Έμαθα να ξενυχτώ με τη σιωπή μου,

να μετακομίζω ότι ξεμένει από καρδιά σε ξένο όνειρο,

να καταλαβαίνω την τροχιά της άπατης

και να παραιτούμαι απ΄ την ελπίδα.

έμαθα...

Γεγονότα στοιβαγμένα, το ένα πάνω στο άλλο.
υπόγειο έγινε η ψυχή μου...
ξέφτισε το όνομα που με βάφτισες κάποτε...
αν θυμάμαι καλά, ήταν ''πόθος''.
όλη η αγάπη σου μια αδιάκοπη φυγή...
σε στίχους παλιών χαρτιών,
θα την διαβάζουνε αύριο,
πρόσωπα ραγισμένα από θλίψη...

Γυμνά τα κόκαλα,

μαχαίρι δεν αντέχουν!

αποχαιρετάνε τη σάρκα

που έφυγε νωρίς...

και αφήνονται βορά

σε αγέλη παλιανθρώπων...

Καρδιά τρελή...

περιπλανιέσαι τα απογεύματα,

στα ερημωμένα κοιμητήρια.

εκεί που η ζωή σφάλισε πόρτες.

και χαϊδεύεις βρόμικα μάρμαρα

σε χορταριασμένα μνήματα...

έπειτα, κόβεις ένα γαρίφαλο,

στολίζεις το πέτο σου

και αποχωρείς χαμογελώντας

στη σκέψη πως εσύ έχεις ξεφύγει...

το βράδυ σου σε περιμένει!

καρδιά νεκρή...

Γεμίζω στιγμές,
το ημερολόγιο πένθους.
ημερομηνίες δεν θυμάμαι
και δεν έχουν σημασία.
η χάραξη του πόνου
δεν στέκεται πάνω σε ημερομηνίες,
αλλά μόνο σε στιγμές...
στιγμές που δεν έζησες εσύ...
αλλά ο άλλος σου εαυτός...
αυτός που δεν εννόησε
και έτσι δεν κατανόησε...
ο άλλος που δεν καθρεφτίζεται σε καθρέφτες ματαιοδοξίας,
ούτε μπογιατίζεται από χρώματα έξαψης...
ο άλλος που με πονά, που δεν είμαι εγώ,
για να μπορώ να αντιπαλέψω το σπαραγμό της λήθης!!!!

Σε όλες τις ρωγμές του σπιτιού
τρυπώνει το φως...
ξυπνώ χωρίς να κοιμάμαι...
πεθαίνω από σκέψεις,
για την παρακμή του έρωτα.
κι αυτή η πόρτα μου,
έχει μέρες να χτυπήσει...

Μέσα στον ευχαριστήριο ωκεανό σου,

κολυμπά το ψέμα μου.

ξέφυγα από την υποταγή,

ελευθερώθηκα...

ξεπέρασα τον Θεό σου

και την ποινή του έρωτα...

σαν φθινοπωρινή βροχή

περιμένω να κυλήσει το αίμα της

ανώφελης θυσίας σου...

Ψυχή αφύλακτη σε επιθέσεις βαρβαρότητας,
λαιμητόμος το όχι σου!
σκαλώνουν οι λέξεις στον ουρανίσκο μου
τώρα που φεύγεις...
κι αυτό το φεγγάρι...
ξεκάρφωτη τελεία σε σκονισμένο γαλάζιο...