Νοικιάστηκες!

Και μάλιστα με πολύ χαμηλό ενοίκιο... 

 Στα σεμινάρια ευτυχίας δεν είχες θέση...

έτρεχες κάθε νύχτα στην εθνική, σε δυο τροχούς που γύριζαν τη ζωή σου...

σου χαράκωσα ευχάριστα τη πλάτη όταν το ζήτησες...

πληγή όμως δεν στάθηκε...σημάδι δεν υπάρχει

και έτσι ο ανάδρομος έκανε πάλι το κέφι του! 

 Πήρα πάλι το κάρβουνο στα χέρια μου,

να ζωγραφίσω τη νέα ζωή 

τα χέρια μου όμως που έχουν μάθει στο γυαλί,

απλά την χάραξαν... 

 Ήρθε, σαν εξώδικη πρόσκληση, να απαιτήσει ουρανό.

Εγώ, λίγα τετραγωνικά γης είχα, τι να δώσω? 

 Ανώνυμη ευσπλαχνία...

πόσο ταίριασμα είχε η απόκρυψή σου στο συναίσθημα!

 

Μυστική καταπακτή συναισθημάτων

παίζεις τον Σουλτάνο, μα δεν γίνεσαι.

ένοικος σε ξένο σώμα, αργοπεθαίνεις... 

 Ερημωμένα δισκοπωλεία,

φαντάσματα που στέκουν 

φρουροί, στο γήρας της επιθυμίας

κι εγώ, σέρνω τα ακροδάχτυλα,

 να αγγίξω τις μουσικές πριν τις ακούσω... 

 Ληξίαρχοι των ημερών

 καταγράφουν καθημερινά,

 δρομολόγια βλεφάρων και νυχιών.

και εμείς, ανώνυμοι, ταπεινοί και αθώοι ελπίζουμε... 

 Πόσο κρατάει η υγρασία στα σεντόνια?

πόσο αντέχει η σκέψη στην υποδούλωση? 

κι αυτός ο φόβος της δέσμευσης,

πετρώνει ανενόχλητος κάθε μου κύτταρο...

 

Χαμηλώνεις τα τρομαγμένα μάτια σου

πόσο λανθάνεις φως μου... 

 

Στην ασφάλεια του αυτοσχέδιου καταφυγίου σου

κλείνεις στόμα μην γευτείς τις ηδονές,

αυτιά μην ακολουθήσεις τις σειρήνες,

και μύτη μην αναπνεύσεις τη ζωή .

άτεχνος στο παιχνίδι του έρωτα,

κείτεσαι νεκρός...

 Και πως απόψε να σε δω

με σκοτεινό φεγγάρι

στην έκλειψη τον έρωτα

μαζί του θα τον πάρει... 

 

 Καρτερώ...γεμίζει το φεγγάρι 

και η υπόσχεση κρατιέται από το ένα μου νύχι...

Εξωραϊσμένος ισοβίτης, νοσηρή σκέψη

προς το όψιμο ταξίδι...

στα ρημαγμένα υποστυλώματα κρατώ την ένωση

πότισε ο καπνός σου τα πάντα γύρω μου

και μου έφερε ξανά εκείνη... 

 Έξι ώρες που ρούφηξα Ζωή!!!

Δαιμονισμένος άγγελος, λυτρωτής,

μαύρος ιππότης του ονείρου,

καταθέτεις στα πόδια μου την άχρηστη πανοπλία σου,

παραδομένος... 

 Και κατάρα να είσαι 

εγώ θα σε κάνω Ευλογία! 

 Κλείνω τα μάτια

δεν περνάει ο χρόνος

δεν με προσπερνάς εσύ...

αναδύεσαι σε όλα τα όνειρα

 και  ξεδιψάς την ματαιότητα...

 Την ώρα της παράκλησης,

το παιδικό χεράκι, έψαξε το δικό μου

κι ήταν σαν να μου απαντούσε η Παναγιά.... 

 Σαν πόρνη στέκομαι στη γωνιά μου

 περιμένοντας να τη διαλέξει το βλέμμα σου

τέφρας σωροί γύρω μου

κι η μηχανή σου μαρσάρει αγριεμένα...