Κάθε μέρα χάνεται και μια πίστη...
αισθάνομαι ευθύνη βαριά, να διατηρήσω υπάρχοντα
και η μνήμη εικόνες...
μικρό παιδί και ένιωσα δέος στο τεράστιο κουτί,
που επιτέλους μπήκε στο σπίτι μας και θα γέμιζε τις άδειες ζωές μας.
το ίδιο δέος αισθάνομαι και τώρα,
απόκτησης... για άλλη μια μέρα...
 γυρίζοντας το διακόπτη για φως
και ανοίγοντας τη βρύση για νερό...
κερδίζοντας , ακόμη μια μέρα αξιοπρέπειας... η μήπως χανοντάς την?

Κίτρινες ώρες, δεν περνούν,
το φτυάρι δεν λυγίζει
κι ο θόρυβος απ΄ τη ψυχή,
το '' ΖΩ'' απ΄ το'' Η'' χωρίζει...

Φοβάμαι εκείνη την ώρα που θα ρθει

και τα κόκαλα μου, που με ταλαιπωρούν,

πια δεν θα τρίζουν..

Αράχνιασα και σε ξεγέλασα...

περίσσευα στη Ζωή σου και το ένιωθα.

έπρεπε να ζήσω στο ''επείγον''...

γλιστρούσε το μολύβι,

δεν σκιτσάριζε η Ζωή

και εσύ άλαλος και ανέκφραστος,

στη μεσημεριανή σου σιέστα

πάλευες με το γιατί...

Ζω με τη σιωπή σου και μ' αρέσει πια...
μαθαίνω κι εγώ να σιωπώ και να αισθάνομαι μόνο...
και είναι ωραία, που δίνω χώρο, σε άλλες ανάσες και φωνές,
σε πουλιά, σε λουλούδια, σε αναμνήσεις...

Φιλοξενώ Θεούς μέσα μου

και υποφέρω...

τρώνε τη σάρκα,πίνουν το αίμα μου,

στραγγίζουν και ξεραίνουν τα σωθικά μου.

δεν με νιώθουν, δεν με λυπούνται...

σβήνουν τα μάτια μου χαμηλωμένα,

σφραγίζουν τ αυτιά μου στην ικεσία,

γυρνάει η γλώσσα μες τη σιωπή,

και σκουριάζουν τα δάχτυλα στην απραξία.

και ένα άγιο πνεύμα, διαρκώς σε ενέργεια,

με εξουθενώνει...

Με το κουταλάκι της υπομονής,
συνεχίζω να σκάβω μόνη, το τούνελ
της απελευθέρωσης...

Τα νιάτα που χάνονται,

τάφοι ανοιχτοί για τη ψυχή σου...

Τι μου μιλάς για καλημέρα

σκουντουφλά στο κατώφλι μου

η Μοίρα και η Ζωή,

κάθε μέρα...

Στο στόμα ενός νεκροταφείου

ποτίζω τη γη να να ανθήσει Ζωή...

Βαθαίνω από την απουσία,

βαραίνω από τη σκιά...

και ο θρήνος, αναβλύζει

ποτίζοντας όλο το διάβα μου...

Στο αυθεντικό πανηγύρι της Ανάστασης,

δεν παραβρέθηκα....

η Ζωή μιλά με το αίμα μου

και το αίμα μου μιλά για Ζωή...

Το αφρόντιστο χωράφι της καρδιάς,

ξεράθηκε...

όλα τα κακά της πλάσης, βρήκαν μέσα εκεί

καταφύγιο...

Το όραμα της επιθυμίας, βούλιαξε,
μέσα στη σύλληψη της ανάγκης...
ξεκινώ και καταλήγω πάλι στο τίποτε...

Δεν μου είπες, φεύγω...

δεν σε ρώτησα, που πας?

γιατί λοιπόν αυτή η φυγή?

Τα όνειρα της νύχτας, πονάνε...

τα όνειρα της μέρας, γερνάνε...

Δεν θέλω να σκέφτομαι τις μέρες...

οι ημερομηνίες καρφιά που τρυπάνε το σώμα μου...

σήμερα αυτό,χθες το άλλο,αύριο το επόμενο...

κι ένας αστείρευτος πόνος που ποτίζει το είναι μου,

στον σπασμένο καθρέφτη της νιότης μου,

καθρεφτίζεται συνεχώς...

Και που δεν έταξα τον εαυτό μου...

στη δροσιά του πρωινού

στη φυγή του ταξιδιώτη

στο ηλιοβασίλεμα του έρωτα

στη μηχανή της αποτύπωσης

στο κελάηδισμα των πουλιών

στο θρόισμα των φύλλων

στο μεγάλωμα του δάσους

στο χαμόγελο της άνοιξης

στη μελαγχολία της βροχής

στην ηδονή της σοκολάτας

στο πετάρισμα των βλεφάρων

στη γέννηση της μήτρας

στην ακοή του κοχυλιού

στο κιτρίνισμα του φθινοπώρου

στη σπίθα της φωτιάς

στη γαλήνη των σελίδων

στη κάψα του καλοκαιριού

στο προσκύνημα του ελέους

στην απαλότητα του χνουδιού
στην πεθυμιά του χειμώνα
στις πατημασιές της λήθης
στο άρωμα της νύχτας 
στο δάκρυ της μουσικής 

στην μέθη του λυκίσκου

στην ελευθερία του σπέρματος

στο δικό σου σ' αγαπώ...

και που δεν έταξα τον εαυτό μου! 

κι όμως αυτός...παραδόθηκε στο χάος...

Ωραίε άνθρωπε,
ρέει η αίγλη σου
και η αύρα της ταπεινότητας,
σχεδιάζει την κάθε σου κίνηση...
περπάτα πάλι απόψε,
στις λεωφόρους του ενθουσιασμού σου,
για έναν καλύτερο κόσμο.
για φωτεινά πρόσωπα
και στολισμένα μπαλκόνια.
κι ύστερα γείρε στην πληγή,
που αίμα δεν στάζει...
και αφουγκράσου, τις επευφημίες των χειροκροτημάτων,
στο δοξαστήριο της επιβίωσης σου...

Δεν βλασταίνει τίποτα.

είναι αργά για Ζωή...

μόνο υπάρχω... στην σκληρότητα τούτη.

είναι σκληρό να μην είσαι,

παιδί κανενός...