Ξάστρισα την αγάπη μου,
νύχτες μου στη σειρά.
σφίγγα τα μυστικά
που κράτησα για τέλος.
να με φωνάζεις θέλω
σε σπίτι με παιδιά,
που οι φωνές να σβήνουνε
το ειρωνικό σου γέλιο.
απόψε η αμαρτία σου,
γράφτηκε σε ευαγγέλιο...

Στην ταπεινότερη καθημερινή μου ανάγκη,σ΄ αντικρίζω.
ντύνεις τις λύπες μου με μετάξια, κάθε στιγμή.
στολίζεις το φράχτη της καρδιάς μου με αγιόκλημα.
κάνεις κρεβάτι σου τις ράγες σιδηροδρομικού σταθμού,
που η εγκατάλειψη το ΄χει ριζώσει...
και περιμένεις υπομένοντας....
στο τραίνο της αγάπης μου,
το σφύριγμα να ακούσεις...

Μου φοράς την αγάπη σου
πάνω στο σώμα μου,
σαν κυριακάτικο φουστάνι...
καλοχτενισμένη και όμορφη με σεργιανίζεις
στα παζάρια, φουσκώνοντας από περηφάνια
για το απόχτημά σου.
κι εγώ, φυλακίζω τον ιδρώτα μέσα μου,
μην τυχόν κυλήσει και λεκιάσει
την ψεύτικη αγάπη της Κυριακής σου!!!

Αγία Ελεούσα

Γδύθηκε η αγάπη σου
γιόμα παρασκευής,
τρυπώθηκε η πεθυμιά
στου βράχου τη σχισμάδα.
κι έλαμπε δέρμα και ματιά
μελισσοκέρι,νάμα
με ένα φως αληθινό
στης Παναγιάς το τάμα.
βασιλικός φυτεύτηκε
στην άκρη της αυλής,
για να φουντώσει πότιζε
με γέλιο και με κλάμα...

Στα μάτια τα περήφανα
λιγόζωο το δείλι...
και φουσκοθαλασσιάς φιλί
με θλίψη παντομίμας.
χωρίς ποτέ, το τίποτε
δεν γίνεται ν΄ αλλάξει!!!

Έχιδνα εκμετάλλευσης
και σάπιας προσωπικότητας,
επιτέλους,
σε ξεκόλλησα από πάνω μου!!!
πήρες το δηλητήριο σου και έρποντας
γύρισες πίσω στη φωλιά της απέχθειας.
λίγο με άγγιξες, πολύ σε πόνεσα...
οι άγονες υποσχέσεις σου
καρφώθηκαν πάνω στους άγριους βράχους,
της προδοσίας σου.
τώρα γλείφεις πληγές
και καταπίνεις τη χολή σου.
σκυμμένος στα τέσσερα πόδια σου,
κουνάς επιδεικτικά την ουρά σου,
γυρεύοντας από φίλο,
την προστυχιά του να χύσει πάνω σου.
υγιαίνω τα περιφερειακά μου τραύματα
γελώντας με το κατάντημα σου...
ψάξε με...δεν θα με βρεις!!!

Ανασαίνω την πείνα της δοκιμασίας
και αναμένω...
στημένο ανθρώπινο κουφάρι
στο απόσπασμα ανοχής.
μικρός ήρωας, που δεν κατάφερε
να σταθεί πουθενά.
και εσύ..
μια αβάσταχτη ομορφιά!!!

Έλα...

μυρίζει έντονα ζωή...

φωνές τριγύρω, μουσικές,

γέλια παιδιών...

έλα...

αυτή η πασχαλιά,

είναι αλλιώς σου λέω...

Ο ρημαγμένος αγρός της ψυχής μου
φλυαρεί ακατάπαυστα...
σκοτώνει το χρόνο μου
και πλέκει στεφάνια
με την μουσική του έρωτα...
προσπαθώ να οραματισθώ
την αφή των χεριών σου.
αν ερχόσουν...
πόσα θα μπορούσα,
πόσα θα ήθελα,
πόσα θα έκανα,
πόσα...

Ζωή...

το μεγαλύτερο δέος σου,

είναι ο ΘΑΝΑΤΟΣ !

Χαθήκαμε στην ερημιά του κόσμου.
φλόγα κεριού που τρεμοπαίζει, κάθε μας ανάσα....
χαμόγελα τρελής, μοιράζω...
και εσύ, το εμβατήριο της ζωής
μου παίζεις κάθε μέρα...

Στολίζω την ανάμνηση

με βάγια μυρωμένα,

κι ανάβω κόκκινα κεριά

στ΄ όνομα της λατρείας.

μαζεύω τα παράπονα

στο στήθος φωλιασμένα,

προσκυνητάρι σε ναό

ο δρόμος της θυσίας!

Η ζωή...

Έπαψε η ζωή μου να στολίζεται.
κυλιέται σε νοτισμένα λιβάδια
και λασπώνεται σε βάλτους.
ξεδιψά με απόνερα
και χορταίνει με αγκάθια.
χειρονομεί με ανοιχτές παλάμες
και σαπίζει απ΄ το χνώτο της.
χορεύει στο λυκόφως
και κοιμάται σε σπηλιές.
ξημερώνεται τη νύχτα
και βραδιάζει το πρωί.
αδήλωτη πουτάνα,
σέρνει τα τακούνια της απόγνωσης
έξω από σοκάκια λήθης,
και καταπίνει τα λάθη της,
σαν χάπια σχιζοφρένειας.
δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν μιλά...
ένα αχ, σαν μαχαίρι που ξεσκίζει
βγαίνει μόνο,
για της ψυχής την προσφυγιά...

Προσπαθώ με βίαιες κινήσεις
να ξεπλυθώ...
κάρβουνο η ντροπή
που δεν βγαίνει εύκολα...
συνδιαλλαγή ένοχη,
η συγνώμη
που ψιθυρίζεται...
ένα σημείωμα, κάτω από την πόρτα,
θα κρυφτεί στο χαλάκι 
του συσσωρευμένου θυμού μου...
δεν θα είσαι εδώ
να με δεις,
όταν θα πεθαίνω...

Κοσκινίζω τα λόγια σου...
ψήγματα αλήθειας γυρεύω.
ξεδιπλώνω το βλέμμα σου...
σκιές φιλοξενούμενες αντικρίζω.
δεν είσαι εσύ
δεν είμαι εγώ
τέλος στο εμείς...

Μοιάζω με ακατοίκητη σελήνη
κι εσύ φοβάσαι βάρος στο πάτημα σου...
γελώ και πέφτει δάκρυ παντού,
κλαίω και μπρος μου,
ξέθωρος είναι ο ήλιος...
μη με χτυπάς με σιωπή
μη με πονάς με αγάπη...
λάθεψα... και στη νύχτα μου
ρίξε το φως...ψυχή μου!

Μοίρα μου ανοιξιάτικη

λουλούδι σε περβάζι...

λούστηκα με το γέλιο μου,

πλύθηκα με αγάπη,

μαγείρεψα το όνειρο

του κουταλιού γλυκάδι...

συγύρισα τη σκέψη μου,

ντύθηκα μεταξένια

και ασβεστώνω την καρδιά,

να λάμπει από πάστρα.

να ΄ρθεις  απ΄ το ξημέρωμα

σα να με έχεις έννοια...

και να ΄ναι όλα μια γιορτή

σαν Κυριακή του Πάσχα!

Έδωσα τα μισά μου χρόνια στο αύριο.

λησμόνησα την ερημιά

 και ρούφηξα πνοή θαλασσινή.

κάνω μεγάλες προσπάθειες,

μπογιατίζοντας το πρόσωπό μου,

να κρύψω τη λάμψη του...

φωνάζει την ευτυχία!!!

Στη νοσηρή αυλή σου, κατασκήνωσα.
λίγο φως, λίγο νερό, πολύ χώμα...
η αξιοπρέπεια μου,
φεύγει μαζί με το σφύριγμα του 
μανιασμένου νοτιά...

Ξύπνησα πρωί...

ξεκίνησα δειλά...

αγωνίστηκα...

πέφτει το βράδυ

και επιστρέφω,

κατάκοπη,

αλλά γεμάτη ικανοποίηση...

έσπειρα το κόσμο με τ΄ όνομά σου!!!

Στην επαρχία του ερωτά μου,
αποταμιεύεις κάθε τόσο
τις πενιχρές οικονομίες, της χαράς σου.
φωλιάζεις μυστικά,
στο φιλόξενο υπόγειό μου
και μοιράζεσαι κρασί μεταλαβιάς,
μεθώντας τις αντιρρήσεις.
κουράστηκα να σε νιώθω
να μπαινοβγαίνεις στο σώμα μου.
μείνε...

Δαίμονα του ερωτά μου,

με το φιλί σου εξαγνίζομαι.

το νάμα της ανάγκης μου,

προσφέρω.

στην αποβάθρα ερημιάς,

κάθε νύχτα,

λούζομαι την προσμονή σου.

και μικραίνει ο χρόνος

και βαθαίνει ο πόνος...

σκίζεται σαν χαρτί 

η επιδερμίδα μου,

που δεν νιώθει το χάδι

των ακροδακτύλων σου.

μην αφήνεις τον καημό,

να ασελγεί άλλο πάνω μου!

Χάραμα στον εφιάλτη.
δίχως σκέψη, δίχως φόβο,
με την υποχρέωση της ζωής,
καλά γαντζωμένη πάνω σου.
η άνοιξη παραληρεί στο διάβα σου
και συ μοναχική και αφόρητη,
κλείνεις τις μυρωδιές τις γης
σε μακιγιαρισμένες βλεφαρίδες,
αφού η όσφρηση σου,
είναι αιώνια σφραγισμένη.
και ανατέλλεις συνεχώς...
κάθε πρωί, ξυπνώντας απ΄ τη δύση σου,
που μοιραία επιλέχτηκε...
και σεργιανίζεις, στραγγαλίζοντας
νεύματα και ψιθύρους,
γιατί σταυρώθηκες στην ακοή εκείνου
και μόνο...
ριγείς, στη θύμηση της ανάσας του
και σκοντάφτεις σε αγκαλιές
μιας γέννησης, χωρίς κυοφόρηση.
και φλέγεται η σάρκα σου
και υγραίνεται το είναι σου
και το χρώμα του κερασιού,
απλώνεται πάνω στα μαγουλά σου
ξεδιάντροπα...

Αλώβητοι ποιητές,
εραστές της ανάσας,
ξαπλώνουμε στα βελούδινα όνειρα
των υποσχέσεων,
κάθε νύχτα, που ματώνει το φεγγάρι...
αγανάκτησαν μαζί μας
οι οστεοφύλακες...

Φιγούρες σ΄ ένα θέατρο σκιών,

με μόνη υποχρέωση,

το χαμόγελο των άλλων!

Μέρες, στα χαρακώματα της ασφάλειάς σου,
κλειδωμένη εκεί, με ζούσες...
ώσπου, σκέφτηκα να ταξιδέψω...
και βρέθηκα στο καταφύγιο του πόνου,
φυλακισμένη...

Κόβει η αυγή, τη νύχτα με μαχαίρι.

κι εγώ, μούσκεμα από το πόνο,

γράφω στα φύλλα της καρδιάς μου,

΄΄εγκατάλειψη.΄΄

Το ναυαγισμένο μου φεγγάρι,

δεν μου μαρτυρά πια μυστικά.

το διαρκές τίποτε,

με συντροφεύει στα νυχτερινά μου βήματα.

δρόμος χωρίς έμπνευση...

κι ένας υγρασιασμένος αέρας,

που με ταπεινώνει...

η οσμή της Άνοιξης, θα με διαλύσει...

Θεωρείς την αγάπη μου,
σκυλάδικο τελευταίας υποστάθμης.
άγριος ιθαγενής,
 που νομίζεις ότι τα καταπίνει όλα!
στην αυτοδύναμη επαρχία της αιδούς μου,
καθυποτάσσω κάθε συναίσθημα ενοχής,
που μου έδωσες για φιλοδώρημα.

Στην αυτοκρατορία της παραζάλης
και της παραφροσύνης,
με μνήμη απατηλή,
η κατάκοπη ψυχή μου
επιζητά την αρπαγή...
πειρατής πυρπολημένος, ο έρωτας,
ως πότε θα βρίσκεται αγκυροβολημένος?

Στην πόλη της συντριβής,

αντίστροφη πολιορκία...

μ΄ ένα ποδήλατο διασχίζω τον καιρό

και τις αποστάσεις

στην ακίνητη λιμνοθάλασσα

του ερωτά σου.

χαμένη, μέσα στην περιρρέουσα ομορφιά της θέλησής σου.

πέρα από τα όρια

και μακριά από τις ψευδαισθήσεις

γεννιέμαι μακριά σου

και πεθαίνω μέσα σου!

Μ.Ζ

Στην άκρη της προσμονής,
ανάμεσα στην αλήθεια και στο όνειρο,
διασχίζω την λιμνοθάλασσα της μελαγχολίας
και της επιθυμίας,
μήπως στο υδάτινο καθρέφτισμα 
των ξεστρατισμένων ηλιαχτίδων,
αντικρίσω τη θαμπή μορφή σου,
που διαχέεται απαλά,
 στης ομορφιάς το σύμπαν...
και στη σκέψη μου,
η Κινέττα...
και εκείνος ο καφές,
που δεν θα κρυώσει ποτέ!!!

Μηδέν Ζωή

Σάρκα γυμνή,
στο παραλήρημα του ήλιου.
η απόρρητη ευαισθησία σου,
με διαπερνά και με διαλύει...
αφήνομαι...
στην τρικυμία της επιθυμίας μου,
άνθρωπος μικρός...
στο μεγαλείο του θυμού,
γονατίζω,
και προσεύχομαι...

Φριχτή καταστροφή,

στη μαργαρίτα της καρδιάς.

σαρώθηκε από άνεμο λάθους...

Ευνούχος καρδιάς,
ασφαλής,ευτυχισμένος.
ζωή γεμάτη που δεν ζει,
δεν ανασαίνει δεν υπάρχει.
κι όμως...
συντηρείς το ψέμα σου καλά!
ξεσκίζεις μοίρα και θέληση,
μ΄ ένα λεπίδι,
που το χέρι σου, τρεμάμενο κρατεί
και το λιγωμένο βλέμμα σου, δεν βλέπει.
βαραίνει η απόφαση,
μα γέρνει ξένος ώμος...

Το τραγικό μου πρόσωπο,
περιφέρω σ΄ έναν κήπο, που τα λουλούδια κοιμούνται ακόμη.
θέλω κάπου να πω το σ΄ αγαπώ μου!!!
θα περιμένω...
κάποιο απ΄ όλα, θα ξυπνήσει...

Έρωτας,άνεμος!

Ήρθες μ΄ ένα μαΐστρο, που με γέμισε με όρια.

έμεινες μ΄ ένα γαρμπή, που κατάπιε μυστικά.

έφυγες μ΄ ένα σιρόκο, που δεν είχε περιθώρια.

έμεινα μ΄ ένα βοριά, σκέπασμα στην μοναξιά.

Το πρώτο σου νεύμα,

στην πρώτη μας συνάντηση,

δεν ήρθε κι ας περίμενα...

από τότε πέρασε καιρός

που πονηρά μου γνέφεις...

όμως εγώ κακιώνω,

 για την δειλία εκείνης της στιγμής!!!

Ανάγκες...
σαν σελιδοδείκτες καρφωμένοι, σε σελίδες βιβλίων,
που δεν θα διαβαστεί ποτέ η συνέχειά τους...
ανάγκες...
γλυκόπικρα δάκρυα, μιας εξουσίας έκπτωτης.
ανάγκες...
καλώδια που βραχυκύκλωσαν, από εξουθενωτική τάση.
ανάγκες...
ταφόπλακες ξεχασμένες, που οι εργάτες κοιμητηρίων
δεν τοποθέτησαν...

Κουρδίζω ένα παλιό γραμμόφωνο,
λαχταρώντας μια μελωδία απ΄ τα παλιά.
λα,λα,λα,λα...
ο ήχος, διαπερνά το κουκούλι της προστατευόμενης μου αγάπης
και ο πόνος διπλώνει τη ψυχή στα δύο.
σκύβω, μα δεν πέφτω...
πες ότι είμαι χορευτική φιγούρα,
ακολουθώντας ένα παράπονο...
αλλά όχι ότι προσκύνησα τη δειλία....

Φτερουγίζει το μυαλό μου.

απροστάτευτο πουλί σε παγωνιά...

ασάλευτα ταξιδεμένο,

διψά, για λίγη δροσιά αποδοχής!

Πασχίζω να προλάβω...
σημάδια, φωνές, κινήσεις, δρόμους.
στους σχηματισμούς του πετάγματος σου,
διακρίνω αμφιβολία...
θα τα καταφέρω ,θα το δεις!

Μεταξοσκώληκας σιωπής
ξημέρωσα...
ξάπλωσα πλάι σου εραστής,
κοσκίνισα το σώμα σου,
άνυδρη γη, που με περίμενε...
και τώρα μετρώ τις στιγμές που γύρεψες...
κι όλο κάτι μου λείπει...

Παιδικό πρόσωπο η ελπίδα,
 μου χαμογελά συνεχώς.
η γερασμένη μου όμως υπομονή,
 χαμηλώνει το βλέμμα!

Κληρώθηκα στο χάσιμο του χρόνου.
μικρό παιδί,
 που αποχωρίστηκε βίαια το παιχνίδι του.
δικαιωμένη αδικία, παραφροσύνης.
συνεχίζω διάφανη...
φωτίζει η μέρα σιγά,σιγά...

Κρύφτηκες πάλι, στο λημέρι των αισθήσεων...
κρύφτηκα πάλι, στην αποδιοργάνωσή μου.
νεόκοπη στο παιχνίδι σου,
δεν ξέρω τους κανόνες.
παραιτούμαι...

Σημαδεμένη απ΄ το βλέμμα σου,
ανεβαίνω το βουνό της προσκυνήσεως,
με ευλάβεια.
σιγοκαίει η φλόγα της ψυχής,
κι ας λιγοστεύει το κουράγιο.
δώσε μου ένα σημάδι ακόμη...

Συνουσιάζεσαι κάθε βράδυ με την απουσία.
τροφοδοτείς σπέρμα τη κουβέρτα της μοναξιάς,
κι έπειτα τυλίγεσαι μικρό παιδί μέσα της.
η ελευθέρια της σκέψης σου,
διπλοαμπαρωμένη σε υπόγεια επιθυμίας,
κόκκινη έρημος στη λαγνεία σου.
διεκδικώ την πρωτογενή κοινωνία της παλάμης σου,
απαιτητικά.
αλύτρωτη στριφογυρίζω στη δίνη μου, ξέροντας...
κάπου εκεί έξω, σκορπάς τα κύτταρά σου.
σε αφουγκράζομαι με τη καρδιά ανοιχτή,
να αγκομαχάς ψάχνοντας την εικόνα μου.
μειδίαμα στα ξερά μου χείλη,
η στιγμή της έκρηξή σου...
μην λατρέψεις τίποτε πιότερο από μένα!

Στη μέθη σου σε απολαμβάνω.
στα λόγια με οινόπνευμα ποτισμένα,
στη μυρωδιά τη βαριά που αναδύεις,
στην αδυναμία σου, να ολοκληρώσεις λέξεις και προτάσεις,
στα βουρκωμένα μάτια σου,
και σ΄ εκείνο το γέλιο σου,
που κρεμάει το πανό του ερωτευμένου...
εκεί σε νιώθω!

Δεν ονειρεύονται τα όνειρά μου...

αργόσυρτα, περνάνε αδιάφορα,

κάθε νυχτιά...

υποχρεωτικά καταλαμβάνουν χώρο,

σαν καλοθελητές επιτυχίας.

όμως τον σκοπό τους κρύβουν ύπουλα...

μια εκτέλεση, πριν το χάραμα!

Χείλη στεγνά χωρίς φιλί,

ανάσα από μπαρούτι...

κολλά η γλώσσα, δεν μπορεί

τις λέξεις να προφέρει...

μονάχα άναρθρες κραυγές

θα σχίσουνε τη νύχτα...

Νύχια, δέρμα, γραμμές.
πως σε λένε? 
αφή...
τσίνορα, κύκλοι ,αλμύρα.
πως σε λένε?
φως...
δόντια, σάλιο, χείλη.
πως σε λένε?
φωνή...
αρτηρία ,ρυθμός, αίμα
πως σε λένε?
απουσία...

Βολές κατά ριπάς!
δεν προλαβαίνω να μετρήσω
να δω το πως και από που.
σχίζουν φρύδια,
κόβουν αυτιά,
ματώνουν χέρια,
τρυπάνε στήθη,
αχρηστεύουν πόδια.
όμως, το στόμα μου,
δεν μπορούν να το αγγίξουν!

Αντικλείδια, για την πόρτα της ελπίδας,
ξημερώματα μου δώσανε...
θα περιμένω ο βοριάς
να στεγνώσει το  δρόμο,
μην μπω, με τα λασπόνερα...

Βολτάρω μέσα στη ψυχή σου...

ανακαλύπτω το μαύρο και το γκρι.

στάζω, μια σταγόνα, από το δικό μου λευκό

και αμέσως εξαφανίζεται!

πόσο ανάγκη έχεις, την χαρά...

Αυτοεξόριστες στιγμές
και μάταια σινιάλα.
λιγόφθογγα τα λόγια σου,
δεν τα κρατώ στη μνήμη.
κι από την αθωότητα 
απέχω παρασάγγας!

Στον σπαραγμό της θάλασσας,

κρύβω τις λέξεις που δεν μου είπες.

αιωρείσαι ανάμεσα σε ομίχλες,

που διασπάς με χαμόγελα

και σε σύννεφα,

που τα κρατάς για άλλοθί σου.

απλή είναι η αγάπη όμως.

έλα μια νύχτα στα όνειρά μου,

να στην μάθω!

Με χαϊδεύεις
με την μελαγχολία της φαντασίας σου.
εγκαταλείπω το εγώ μου,
δίνομαι...
γυμνή και αίσκιωτη,
στην υποψία παραδείσου.

Γύμνωσε ο ουρανός μου από ελπίδες.
βυθίζεται το πέλμα μου στο βούρκο.
εσύ ετοιμάζεις στράτευμα κατοχής,
σε λαξευμένα κορμιά.
κι εγώ λερώνω, κάθε βράδυ τα σεντόνια μου,
με πόθου ονειρώξεις...

Μέτρησα ήλιους ατελείωτους
και έχασα αμέτρητα φεγγάρια.
σκιά σε δρόμο,
δεν μ΄ αντίκρισα ποτέ.
έλαμπα στο φως της μέρας
και άνθιζα μέσα από αγκαλιές
που παγίδες δεν είχαν.
ύφανα ήθος, με χρυσή κλωστή
και το έριξα σεντόνι απ΄ το μπαλκόνι μου,
το ξημέρωμα μιας μέρας που κλείδωσε τις υποσχέσεις.
σου δόθηκα ζωή, έτσι όπως σου άξιζε.
στον λαβύρινθο του χρόνου μου,
μέτρησα σαν απώλεια,
την επιθυμία...

Ξεκινώ το ταξίδι της ζωής μου.
με ουράνιο τόξο της ελπίδας,
βάφω τα μάτια μου.
ζύγωσε η ώρα της επανάστασης
και σήμερα βαπτίστηκα ''ετοιμότητα''!

Υπάρχω!

 Γεννήθηκα μέσα από το θάνατο…

Θάνατο μιας αγάπης που ορκιζόταν ότι θα κρατήσει αιώνια.

Ένα σπερματοζωάριο που βρήκε εύκολα το δρόμο του...

Αυτό ήμουν και αυτό είμαι…

Ακολούθησα έναν δρόμο που χωρίς να ξέρω την αρχή του,

σαν κουτάβι με κλειστά μάτια, έφτασα γρήγορα στο τέλος.

Έχοντας άγνοια κινδύνου…

Κίνδυνος? Έλατε τώρα… μικρά παιδιά είμαστε να μας φοβίζουν με το ΄΄μπαμπούλα΄΄

που τάχα θα έρθει αν δεν φάμε όλο το φαγητό μας?

Εγώ απέχω από όλους τους φόβους…

Ίσως γιατί εγώ η ίδια είμαι όλη ένας φόβος…

Αυτό θα μου έλεγε ένας ψυχολόγος αν ζητούσα την βοήθεια του… που δεν την ζήτησα κι ας ένιωθα κάποιες φορές

επικίνδυνα καμπανάκια, να χτυπάνε μέσα στο κεφάλι μου…

Δεν φοβήθηκα λοιπόν ποτέ… γι αυτό και από νωρίς ρίχτηκα σε φώτα ανομίας…

Ξέρετε, εκείνα τα πολύχρωμα φώτα που αναβοσβήνουν με τέτοιο ρυθμό φωνάζοντας βοήθεια…

Εκεί ήμουν εγώ, με ένα ποτήρι στο χέρι… πάντα…

Γιατί αν θέλεις να έχεις να μιλάς σε κάποιον που δεν θα σε μαρτυρήσει ποτέ, αυτός είναι μόνο το ποτήρι σου..

Με ότι περιεχόμενο έχει μέσα… μαύρο, άσπρο, κόκκινο, αθώο η ένοχο…

Έτσι κι εγώ μιλούσα και τα ξέρναγα όλα σε αυτό, κάθε βράδυ.

Και μετά πήγαινα και ξέρναγα αυτό που με πότιζα σε βρόμικες τουαλέτες

που σε προδιέθεταν για εμετό, ήθελες δεν ήθελες…

Και περνούσαν οι μέρες βασανιστικές και όμορφες.

Μεγαλώνοντας, θυσιάζοντας μυαλό και σώμα, γέμισα νύχτες ατέλειωτες με βάσανα ανομολόγητα

και εγκλήματα ομολογημένα.

Κι όλο έπεφτα κι όλο έκλαιγα κι όλο αναθεμάτιζα τύχη και μάνα που υπήρχα.

Υπάρχω… τι λέξη κι αυτή… Υποβαθμισμένη Πατρίδα Αναρχικής Ροής Χωρισμένη Αιώνια!!!

Έτσι είμαι… πατρίδα χωρίς σημαία η σημαία δίχως πατρίδα?

Ούτε ξέρω…

Κοιτάζοντας στο καθρέφτη μου, το μόνο που απαντά στις ερωτήσεις των ματιών μου, είναι μόνο

οι ρυτίδες που όλο βαθαίνουν… έτσι για να έχουν δίοδο τα δάκρυα να κυλάνε…

Γαμώ τη τρέλα μου την κληρονομική…

Μουτζουρώνω συνέχεια,
χαρτιά,πρόσωπο,χέρια...
αδειάζω συναισθήματα,
 από κουβάδες του αλκοόλ
και κρεμάω πανό αμφισβήτησης
στην νωπή μου μνήμη.
κρυφογελώ και κρυφοκλαίω.
παρατημένη ψυχή,
άλλη δουλειά, δεν έχεις...

Απόψε, θα κοιμηθώ στην αγκαλιά σου.
πρώτη φορά που θα κουρνιάσω σε ξένο στέρνο.
απόψε που θα με νανουρίσει το παραμύθι σου
και το χάδι στα μαλλιά μου,
 θα με γεμίσει γαλήνη,
απόψε λοιπόν, εγώ, θα κοροϊδέψω
όλα τα όνειρα που τόσα βράδια
μου έβγαζαν τη γλώσσα...

Αρνιέσαι την τρέλα,
κι ας περνάς βασανισμένα βράδια.
ξημερώματα, κακολογείς την μέρα,
γυρίζοντας πλευρό σ' ένα κρεββάτι άδειο.
σε έμαθα να ζητιανεύεις
και εσύ έμαθες να κλέβεις...
μα τώρα...άκου!!!
σφυρίζει αδιάφορα η αγάπη μου,
σαν τελευταίο τρένο...

Τάμα

Εγκλήματος

Λειτουργίας

Ονειρικής

Σιωπής

Αγόρασα μαύρο χρώμα,

 να βάψω τη μέσα πλευρά της ψυχής μου.

απ΄ έξω την έχω πράσινη,

 από τότε που σε γνώρισα.

χρώμα ελπίδας, όπως και η αγάπη σου.

πέρασε καιρός όμως...

τώρα παλεύω κάθε μέρα 

με την ανηδονία μου!

Εγώ ξέρω να γράφω,

μα δεν ξέρω να διαβάζω!

εσύ διαβάζεις, μα δεν γράφεις...

έτσι γεμίζουμε τα βράδια μας

όταν στερεύουν τα φιλιά,

με ύλη προτιμότερη

από χαμένα χάδια...

γραφή, για να σε μαγεύω...

ανάγνωση, για να με πλανεύεις...

Στη πίστη της αγάπης σου,
κατάθεσα στεφάνι.
μα γλίστρησε στην λίγδα της
και σκόρπισε στο χώμα...

Αιμορραγώ ξανά...

το παλιό μου τραύμα σε θυμάται.

δίχως φωνές,μουσικές και θαύματα.

χωρίς ελπίδα,δύναμη και αγάπη.

απλά θυμάται...

όλα τα μεσημέρια, που πότιζες

την διψασμένη μου γη,

με φυτοφάρμακο λύπησης...

Φωτεινό χαμόγελο μου!
εξαφανίζεις αντιρρήσεις,
απλώνεσαι στον ουρανό,
φτεροκοπάς,
ταξιδεύεις αδιάκοπα,
σε στιγμές λουσμένες
από το θεϊκό φως του έρωτα...
κι έπειτα, περιφέρεσαι τραγουδώντας,
σε πλατείες διψασμένες για ζωή.
κι εγώ το βράδυ, παλεύοντας
με την τερηδόνα μου,
σε καταστρέφω....

Κορμί μου...

αγκιστρωμένο,

σε δόγματα πίστης...

μαγική εικόνα,

εξόριστης ομορφιάς...

έρημο φάντασμα,

 των χαμένων αισθήσεων...

σπαρασσόμενο όνειρο,

αναγκαιότητας...

χθες,

 μου δήλωσες παρουσία,

ερεθίζοντας με..

Και που ανάβουν οι φωτιές?

αφού τις σβήνουμε...

και που υπάρχουν οι φωνές?

αφού τις πνίγουμε...

και που μου δίνεις τα φιλιά

τα παθιασμένα,

αφού το ξέρω ότι είναι

δανεισμένα!

Πινελιές ευαισθησίας...
σε χάρτινη καρδιά,
ζωγραφισμένη με γκρίζο μαρκαδόρο.
πινελιές αναισθησίας...
σε ένα υπογάστριο,
έρημο και ακατοίκητο!

Είπανε, ο καιρός θ΄ αλλάξει.

να θυμηθώ, να κρυώνω...

είπανε, η ώρα θ΄ αλλάξει.

να θυμηθώ, να μη κοιτάξω το ρολόι...
είπανε, η μέρα θ΄αλλάξει.
να θυμηθώ, να σβήσω το φως.

είπανε, ο κόσμος θ΄ αλλάξει.

να θυμηθώ, να κρυφτώ...

είπανε, η ζωή θ΄ αλλάξει.

να θυμηθώ, να πεθάνω...

Τζάμι η ψυχή μου
και εσύ σέρνεις τα νύχια σου,
πάνω του.
αυτό το ξύσιμο αγριεύει τον κόσμο μου.
δεν ξέρω τι θ΄ αποφασίσει...

Η ζωή μου
σαν σκυλάδικο παλιό,
από όργανο ξεκούρδιστο
και χαλασμένα ηχεία...
με μακιγιαρισμένη γκόμενα
που λικνίζεται στον ήχο του προκλητικά,
και γεωργό ξελιγωμένο 
που της πετάει λουλούδια
με γυρισμένα μανίκια...
σ΄ ένα καταγώγιο,
που αποπνέει μούχλα
και υγρασία...