Νυχτώνει η θύμηση και σπάει τη χαρά κομμάτια...

αφού δεν βλέπεις, δεν ακούς,

αφού δεν σε αγγίζω ,και δεν σου μιλώ,

τι νόημα έχει η μέρα?

κάθε βραδιά ψάχνω το άστρο μα δεν τα καταφέρνω...

δεν υπάρχει ικανότητα πια για το οτιδήποτε...

Ίσως σκύβεις ευλαβικά πάνω στις λέξεις μου

ίσως τρέχεις νοσταλγικά πίσω στα λάθη

ίσως κάποιες βραδιές χάνεσαι πίσω από λίγο αλκοόλ που σε τυραννά

ίσως πατάς στα χνάρια που δεν σβήστηκαν

ίσως θέλεις να γυρίσεις...ίσως....

 Αναμονή για το θάρρος

σ ένα δρόμο άγνωστο και ματωμένο

με χέρια αδιάφορα που ξεριζώνουν

Αναμονή για το τέλος...

 Εντάξει τώρα, δεν εχω παράπονο...

΄΄Πόνος Α.Ε΄΄ !!!

 Αθόρυβη σαν πάνθηρας ελέγχεις τη ζωή μου

σε εξορία μυστική τ όνειρο καρφιτσώνεις

θα είμαι εδώ απάλευτη για ακόμη μια φορά...

Ελαφροπατώντας πάνω στο όνειρο σ αντάμωσα και πάλι

γυμνός ίσκιος στο σταυροδρόμι της καρδιάς

πόσος εγωισμός και πόσο θαύμα μέσα σου....

κάνε κάτι,σχίσε τη θάλασσα,έλα πάλι...

δεν πέρασε μέρα που να μη ντυθεί η σκέψη μου με σένα....

Μου λείπουν ρε γαμώτο όλα αυτά που δεν έζησα,

 που δεν θέλησα, που δεν πόθησα...

η εκδίκηση του χρόνου είναι... ή το διαολεμένο μου μυαλό, 

μου παίζει παιχνίδια?

Στη μελαγχολική μου εικόνα, το δάκρυ δεν πετρώνει...

αφήνεται ελεύθερο ν αυλακώνει ανεξέλεγκτα και να προδίδει...

κι ο βούρκος ,όλο και βαθαίνει στη ψυχή...

ποια περαταριά θα τον διασχίσει ?

Μέσα κι έξω απ τα κλειστά παντζούρια ,ίδιο σκηνικό

Απογοήτευση...

Στη γέμιση του φεγγαριού βλέπω το πρόσωπό σου

μου χαμογελάς...κάθε πανσέληνος είσαι εσύ!

 

Σιωπή του χρόνου που κυλάει

και μας χαράζει διαδρομή

Φωνή του πόνου που χτυπάει

και λιγοστεύει τη ζωή...

Παραμονεύει στις μεγάλες σιωπές η απώλεια...

ξενιτεμένη στη λησμονιά, πάει πολύς καιρός, δεν θέλω να μετρήσω

δεν ξεριζώνεται η μέρα που στάθηκε ο χρόνος,

δεν μεταφέρεται αλλού η ερημιά...

ξενάγηση κάνω σ ένα κόσμο, για να σου ρθω....

Έγκλειστη ντροπιασμένη για τον διωγμό σου πάλι Χριστέ....

Ανυποψίαστος περπατάς στις απαγορευμένες γειτονιές 

μιας εχθρικής πόλης που καρτερά να σε λαβώσει ο αέρας της...

φοράς την υποψιασμένη προσωπίδα και θαρρείς πως κρύβεις το θυμό σου...

δεν είσαι εσύ σήμερα και δεν θα είσαι εσύ αύριο...

μεταλλαγμένη ψυχή θα βαδίζεις σε μέλλον που δεν θα επιτρέπει χάδι και φιλί...

θ΄ αντέξεις γιατί είσαι πολεμιστής

θ΄ αντέξεις γιατί είσαι άνθρωπος

θ΄ αντέξεις γιατί είσαι εσύ...

καταρρέοντας κάθε βράδυ στο φιλόξενο στρώμα της μοναξιάς σου

μετρώντας σαν το φαντάρο άλλη μια μέρα που πέρασε αλώβητη....

Πόσο σκοτάδι να χυθεί μες στο σκοτάδι? Πόση πίκρα ακόμη μέσα στη πίκρα που βιώνω?

αύριο χώμα θα κυλίσει πάνω σου και ένα μέρος της αθωότητας μου

θα θαφτεί μαζί σου...και δεν θα είμαι εκεί, κανείς δεν θα είναι, θα είσαι μια ψυχή μόνη όπως ένιωθες ότι ήσουν πάντα κι ας μην το έλεγες...

άραγε τι είναι πιο θανατερό? ο θάνατος που νικάει, η η μοναξιά που τον συντροφεύει?

ίσως η επιβεβλημένη καραντίνα που ζούμε να γίνει άλλοθι για προδότες...Αν δεις,να μην δεις,μην πονέσεις κι άλλο...

συγνώμη που υπήρξα ένα μέρος της ταλαιπωρία σου  για χρόνια...

μακάρι να ήμουν πιο δυνατή και τολμηρή απέναντι στις προκλήσεις σου...

σ ευχαριστώ για όλα όσα απλόχερα μου χάρισες...ήσουν μέντορας και δεκανίκι μου στο ξεκίνημα της επαγγελματικής μου και όχι μόνο ζωής...

κάποτε χαριτολογώντας σου είχα πει ότι θα είμαι η μόνη που θα σου ανάβει το καντήλι στο μνήμα σου...τα φερε έτσι η ζωή που και να θέλω δεν μπορώ να αθετήσω το λόγο μου...

αντίο....

Πλήρες το μέσα μου από σένα...

γέμισε γρήγορα και ανεξέλεγκτα από το κενό σου!!!!

Με μια αγάπη κακοποιημένη από το χρόνο

επιστρέφεις και αναλύεις τις μέρες, τις ώρες, τις στιγμές,

που χάθηκαν σ έναν ορίζοντα σκοτεινιασμένο από λάθη...

Στη νεκρή φύση του πίνακά σου

 οι βελονιές μου μοιάζουν αριστούργημα!!!

Πουτάνα Ελπίδα, πως με ξεγέλασες και πάλι....

Άνοιξα τα σύνορα κι είναι πάντα βράδυ....

Οι μικροί εισβολείς αξημέρωτα, απαιτούν, φωνάζουν, ζητάνε...

μικρές μπουνιές στη πόρτα της φυλακής μου,

δεν είναι ικανές να ταράξουν την συνείδηση...

ίσως του χρόνου καταφέρω να εξορίσω κι αυτόν τον δαίμονα...

Χάραγμα μέσα στη καρδιά

η αδικία του  κόσμου

κι εγώ παιδί σε μια γωνιά

ψάχνω να βρω το φως μου...
Ψηλώνει η υπομονή
δίχτυα μου πλέκει η μοίρα
στερεύει μέσα μου η φωνή
τι έχασα, τι πήρα...
Φλόγα σβησμένου καντηλιού
που κέρδισε ο πόνος
με μιλιγκράμ ενός χαπιού
αναμετριέται ο χρόνος !
 

Παλεύω μ αυτό το συναίσθημα διαρκείας και χάνω συνεχώς...

γνωρίζω την απελπισία και την περιφέρω στους δρόμους της Ζωής μου...

αλείφω στο ψωμί μου κάθε πρωί τη ζητιανιά και πορεύομαι...

Έμαθα να σε φωνάζω,τις νύχτες ,τις μέρες, παντού

έμαθες να σιωπάς και να κοιτάζεις αλλού...

Πάθος, που σε λησμόνησα όταν έμαθα επιτέλους να σε φωνάζω...

Αγάπη, που σε απαρνήθηκα όταν η ανάγκη μου σε γύρευε...

Ηδονή, που σε καταχώνιασα στης μήτρας μου τα βάθη...

Ζωή, που σε κατήργησα για να μη σε γευτώ...

Πένθος μου, που προηγείσαι των όλων...

Όχι φωνές και κλάματα,μόνο πόνος,

βουβός και βαθύς...

σαν ρίζα, σε αμέτρητο βάθος καρφωμένη, δίχως δεντρί...

Ρουφώ τις λέξεις σου, που ανατροπή δεν φέρνουν...

το νόημα τους βυθίζεται σε τέλμα...

κι εγώ, καταδικασμένη αιώνια συλλέκτρια,

ψάχνω εναγωνίως να βρω την κρυμμένη τάχα αξία τους...

Σ είχα μες την όραση μου χρόνια τώρα, άγονα,σκληρά...

κι όταν έπαψα  να σε βλέπω 

ήρθε ξαφνικά η εν- όραση να καρπίσει το χωράφι μου...

Σπάω την προσευχή μου σε κομμάτια μικρά, πολλά και ανώφελα...

κι όμως ένα μόνο ΄΄ευχαριστώ΄΄ είναι αρκετό...

Μάτωσαν οι πατούσες μου

στο δρόμο της συγνώμης...

Παρέλυσαν τα χέρια μου, αφού πια δεν σ αγκαλιάζουν...

μόνο τα 3 δάχτυλα ενώνονται για να κάνω το Σταυρό μου...

Αρρωσταίνω πίσω από αραχνιασμένα έπιπλα,

 με τόνους σκόνης από ερείπια ψυχής...

πόσο μου έλειψαν εκείνα τα ΄΄μη΄΄ και τα ΄΄πρέπει΄΄ που καθόριζαν τη Ζωή μου...

Έτσι, να σβήνεις τις ενοχές της ηδονής σου τα βράδια,

μέσα σε καρπισμένες μήτρες,

αδιαφορώντας για τα στρώματα θλίψης 

που συσσωρεύονται μέσα μου...

κι υστέρα να αναρωτιέσαι 

γιατί έχουν σκοτάδι τα πηγμένα από δάκρυα μάτια μου...

Πάλι μίλησε το Άγιο πνεύμα..

εγώ δεν θα μπορέσω να μιλήσω ποτέ...

Παραιτήθηκα και από τη γραφή...

σε κυκεώνα αναμνήσεων, βουλιάζω

τη λύτρωση μου...

Ώρες αιώνες, που με φυλακίζουν...

χέρια αδύναμα, να με κρατήσουν πια δεν μπορούν...

γλυστράω έξω, στην εποχή των εξελίξεων

μη με φοβάσαι, είμαι από καλή σπορά....

Αλαργινό μου φως, αιώνιο...

ταφή χωρίς ψυχή και σώμα...

σε σαλεμένο νου κουρνιάζεις...

και ψάχνεις, έναν Σταυρό που δεν σ ακολούθησε....

Ξαμολιέμαι χαράματα σε ονειροδρόμια

κακού θρίλερ... και σε ψάχνω...

βιαστικά και διακριτικά, δηλώνεις παρουσία, φεύγοντας...

Σταγόνες αίματος κάθε μήνα δηλώνουν περήφανα

τη ζωή της σάρκας...

κι εγώ, τελώ μνημόσυνο κάθε φορά

για τα νεκρά ωάρια μου!

Στα λευκά άδεια απογεύματα η σκέψη γίνεται θηλιά...

στολίδια της καρδιάς πετιούνται με ευκολία,

και το σαράκι της μιζέριας πίνει και τρώει ανενόχλητο...

στο άφημα του χρόνου, δυνατό αφέψημα πικραλίδας...

Στο σπίτι του Θεού σήμερα,

μέσα από το βλέμμα ενός άρρωστου παιδιού,

ντράπηκα για την Ζωή μου...

Διώχνω τα πουλιά απ το μπαλκόνι μου.

δεν μου περισσεύουν ψίχουλα...

Κολατσίζω τις λέξεις σου αργά αργά

και φτύνοντας τες γεμίζω

 το κρυστάλλινο ανθογυάλι της μάνας μου...

φουσκώνει η φλέβα στο λαιμό,

χαράζει ερωτηματικό ανεξίτηλο...

Ξεσκίζεις τη σάρκα μου, μα σπέρμα δεν χαρίζεις...

μυστικό φυλαγμένο από στόματα άγρια, με όρκισες να κρατήσω...

χωμένη σ ένα γυναικωνίτη η ντροπή μου...

και τα κεριά που καίνε έμαθαν να σιωπούν...

 

Στιγμές λάθους μέσα σε κατακόμβες σωτηρίας...

φυλλομετρώντας έρωτες, χρήμα, ηδονές, ελλείψεις, λύτρωση, θάνατο...

χιλιόμετρα η αγάπη σου και μόνο εμπόδια έχει...

κι εγώ, στοιχίζω πάνω σ ένα ετοιμόρροπο τραπεζάκι μαζί με τις μέρες, τα γιατί μου...

Όλα γνώριμα, όλα ξένα...

τόσο κοντά και τόσο μακριά μου...

αγιόκλημα η μυρωδιά σου,που στερούμαι...

σαν ερωτιάρα γάτα τρίβομαι στις γωνίες

και σε περιμένω...

Ηδονικό κρασί της απερισκεψίας

πόσο μ αρέσει να βουλιάζω μέσα στη γλύκα σου!!!

Δημιουργώ καινούργιο γλωσσάρι...

βρίσκω χρησμούς της οδύνης, να σκορπίσουμε στο αύριο.

μαντείες, για τη μετουσία του έρωτα μας...

δεν υπάρχει τίποτα έτοιμο,

όλα πρέπει να φτιαχτούν από την αρχή!

Ξοδεμένη στα σκοτάδια της ψυχής,
δύσκολες μέρες μετρώ...
τις στοιβάζω στη γωνιά του μυαλού μου
και τις αραδιάζω στα πόδια κάθε αγάπης που μου υψώνεται...
ήρωες πια δεν υπάρχουν...
και τα παραμύθια, ξέμειναν από βασιλόπουλα...

Τελειώνεις και φεύγεις, που πας? πως πας?
κέρασες τόσα πικρά συναισθήματα,ελάχιστες γλυκές στιγμές
και γελώντας ετοιμάζεσαι....
θα ρθει λες άλλος, καινούριος, διαφορετικός, ελπιδοφόρος....
εγώ όμως είμαι η ίδια, εκείνη η παλιά,η χιλιοπικραμένη...
πως θα τον καλωσορίσω?

Αφήνομαι καθημερινά μέσα σ ένα πρακτορείο, που μόνο νοερά ταξιδεύουν οι ψυχές...

σκυμμένοι πάνω σε τραπέζια ευθύνης, σαν σε σχολειό που γράφουν διαγωνίσματα οι μαθητές και κρύβουν τα γραπτά τους επιμελώς...

χαρτάκια ελπίδας πηγαινοέρχονται, και η αγωνία βαμμένη στα χρώματα του πολέμου...

λεπτά, στιγμές, ώρες, χωρίς ρολόγια στους τοίχους και αγίους κρεμασμένους,

 δικαστήριο παράνομο...

κι εγώ, θολή σκιά, κρυφά φανερώνομαι και σταυρώνω τη μοίρα με το Χ του δικού μου ονείρου....

Βοριάς στη νότια θάλασσα και η υπομονή
συντρίβεται...
μη μιλάς τώρα...
το φύσημα της ψυχής, μαρτυράει...

Αυτή η ομίχλη του παρελθόντος, καθισμένη χρόνια στο μυαλό μου,

καταστρέφει αργά αργά τα κύτταρά μου...

δεν μπορώ να τη διώξω...ο εγωισμός γίνεται μαχαίρι και με απειλεί...

η ζήλια σαπίζει μεθοδικά τη ψυχή μου...

κερί αναμμένο ο έρωτας σου, που όλο παλεύω να σβήσω τη φλόγα του...

υποφέρω,δεν γιατρεύομαι...

Ξημερώνει σ άδεια δωμάτια που ξέρουν τα πάντα και δεν μιλούν.

γυμνά χέρια κλείνουν ερμητικά τις πόρτες

χωρίς κλειδί, έτσι για ψευδαίσθηση...

παγωνιά έρχεται...

αιμορραγώ καημό από τα μάτια

και σκοντάφτω στα σκαλοπάτια της ανάγκης μου.

μην έρθεις!
άλλαξε ο καιρός και εγώ δυστυχώς, είμαι η ίδια, ακόμη...

Πλεγμένα τα μαλλιά μες τις αμφιβολίες μου.

αιωρούνται γυμνά σπαθιά σε κάθε μου σκέψη.

μισά φεγγάρια φέγγουν μια στράτα,

που γράφει στο τέλος της, Αδιέξοδος!

Μουσική απ το ποτέ, του σήμερα και του αύριο.

σιγή απόλυτη, σ έναν έρωτα που καρτερεί,

παίζοντας κρυφτό στη γωνία της προσμονής.

έλα κοντά μου...

θέλω να γεμίσω τα σύρματα της μπουγάδας μου,

με δικά σου ρούχα...

Μίλα μου σε γλώσσα που δεν γνωρίζω.

ότι κι αν μου πεις, θ ακούγονται ερωτόλογα...

Δαγκώνω απαλά το μεδούλι της υπομονής.

συγκρατώ υποστυλώματα στην επερχόμενη κλίση

αργώ,αργείς,αργεί...

έλα, πριν τον συντελεσμένο μέλλοντα...

Παίρνει να χειμωνιάζει αργά αργά...

υγρασία ποτίζει το μεδούλι...

η σούπα όμως ακόμη δεν σερβίρεται.

ανοίγω παράθυρα, πάω κόντρα στο καιρό,

κατεβάζω καθρέφτες στο πάτωμα,

τα παπούτσια μου μόνο θέλω να βλέπω.

σ ένα τέταρτο ανοίγει η αγορά

χρειάζομαι τραυμαπλάστ για τη ψυχή μου...

Σκούριασαν οι οπτασίες κι εγώ ακόμη αγκιστρωμένη είμαι πάνω τους...

στροβιλίζεται η ελπίδα και σε ψάχνει...

γέμισες πληγές το σώμα που σου χαϊδεύουν ξένα δάχτυλα...

κι εγώ, κοιτάζω στη σκάλα, περιμένοντας ένα νήπιο που δεν θα κατέβει ποτέ...

Χθες σε κράτησα και τρεμόπαιξε η καρδιά

έφυγες και η φλόγα αργοσβήνει....

Παίρνω βαθιές ανάσες...

βαθαίνει και η σκέψη μου...

σε εκείνη την υπόσχεση αγύριστου ταξιδιού,

που αιωρείται δρεπάνι μέσα στο κρανίο μου...

Καταθέτω ματωμένη μαρτυρία της ανάγκης μου...

σκύψε πάνω της με ευλάβεια...

Ανάμεσα σε τρυφερούς προλόγους,

επανερχόμενο πάθος,

παρακινούμενη ηδονή,

εμπρηστικό άγγιγμα

υποκύπτω...

 σε μια ερυθριώσα συγκατάθεση,

 για το κακό...

Έχω περάσει ένα κορδόνι στο λαιμό μου

και κάθε βράδυ κρεμάω και μια μέρα που εσύ λείπεις...

έχει βαρύνει πια και περπατώ σκυφτή...

όταν κάποια στιγμή λυγίσω και πέσω στο πάτωμα,

εύχομαι να γυρίσεις να με σηκώσεις...

Στη μεγάλη διαδρομή των καημών μου, βαδίζω μόνη...

ευτυχώς,  έχω φάρο τα μάτια σου, μη λαθέψω στη στράτα μου...

Έξω, ο ήλιος καίει, ερεθίζοντας μυαλό και κορμί...
έξω, η μέρα και η νύχτα ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις...
έξω, η αγάπη και ο έρωτας, σημαδεύουν υπέροχα...
έξω, η ζωή χαμογελάει και γιατρεύει...
έξω, όλα σε περιμένουν...
μα εσύ και έξω που είσαι, πάντα τα μάτια σου είναι στραμμένα στο μέσα...

Και κατάπινε ο χρόνος, τη στιγμή και τη Ζωή

και κατάπινε η μέρα, την οργή

και ξημέρωνε πιο πέρα, η οδύνη και ο καημός

και μαντήλι μου κουνούσε, κάποιος αποχωρισμός...

Αναίτια έτρεχε η στιγμή...

κι ήταν ένα δίχτυ,

 ανάμεσα σε μένα και στη μοίρα,

 που δεν επέτρεπε βήμα...

κι ήταν αργά...

κι ήσουν και εσύ...

 απέναντι, που με κοιτούσες,

κι ήμουν εγώ...

 κλαράκι στο βοριά σου που μ έδερνε...

Σ αυτή τη πόλη που τη ρήμαξε η βροχή,

οι χαράδρες των ματιών σου παρέμειναν

απελπιστικά στεγνές!

Μέτρησα μέρες, μπήκα, βγήκα, αναρωτήθηκα,

αγρίεψα, γαλήνεψα

κυλά ο χρόνος και εγώ μαϊμού που κρέμομαι

στην ουρά ενός ονείρου.

σκορπίζω φωνήεντα, διαγράφω σύμφωνα,

κλείνομαι, ράβομαι, καρτερώ

φεύγει ο χρόνος, ίσως και η αγάπη,

σου το πα?

Ξεσκίζω τη σάρκα,

αποτινάσσω τη βλέννα της παγωνιάς απ τη καρδιά μου,

χειροκροτώντας σαν παιδί το νέο μου απόκτημα...

μια σάρκα πληγιασμένη, σφαγή αρνιού, 

και μια καρδιά

εκτεθειμένη στο μικρόβιο της Ζωής.

Λούζομαι μες την καταιγίδα μιας ανάκατης χαράς...

ψάχνω να σε διακρίνω μέσα σε σκιές ολόφωτες...

αλληγορική μαγεία στον καθημερινό μου εμφύλιο!

Καρδιά αμοίραστη, μες το σκοτάδι και τη βρόμα...

ασυγχώρητη, σα ψέμα που στόχο είχε να σε τραυματίσει...

σύρσου ξανά πάνω στις ήττες σου...

ποτέ δεν θα σαι ζωντανή...

Ξυπόλυτη βυθίζω τα δάχτυλα μου στο χώμα σου...

θέλω να σ αγγίξω, να σε νιώσω μια στιγμή

βουλιάζω μέσα σου, μα δεν ημερεύω...

τίποτε δεν είναι όπως χθες...

Στη πρόβα θανάτου που κάνω κάθε βράδυ

φαντάζομαι έναν κόσμο ιδανικό

χωρίς χρώμα, δίχως ήχους, γέλιο, αγάπες.

έναν κόσμο σφραγισμένο κουκούλι

από επιθυμίες, όνειρα και λάθη...

Τραβώ μολυβιές στο όνειρο...

μ ένα ρολόι στο χέρι, καρτερώ.

χώνεται η ρίζα μου βαθιά στη γη.

αμετακίνητη, υπομένω ως το τέλος...

Σαπούνισα τη ψυχή μου απόψε καλά,

να περάσει το πνεύμα σου για μια βόλτα...

Ανάστα ο Κύριος!

και το γρασίδι είναι στεγνό

και το νερό είναι κρύο

και το ψωμί είναι γλυκό

και η θύμηση σου μύρο...

Φόρεσα τα καλά μου, σε περίμενα και δεν ήρθες

φόρεσα τα παλιά μου, σε περίμενα και δεν ήρθες

ζύμωσα ψωμί με δάκρυ και αγάπη, σε περίμενα και δεν ήρθες

άναψα καντήλι, φώτισα τη κάμαρη, σε περίμενα και δεν ήρθες

έγειρα στο μαξιλάρι, έκλεισα τα μάτια, δεν σε περίμενα πια και ήρθες...

Η ανύψωση του χεριού σου, έρωτας

διάφανο άγγιγμα, πενταπόσταγμα αγάπης...

Σαν το γκιώνη σε φωνάζω τις νύχτες...

ξεριζώνω τη καρδιά

 και τη στέλνω με τα νυχτοπούλια στη πόρτα σου

δεν την βλέπεις...

συλλαβίζεις με μια νυχτερίδα, άλλα λόγια από τα δικά μου...

Σφράγισαν οι πεθυμιές μου, σε κουκούλι ευλάβειας...

και γείραν ν αποκοιμηθούν...

όχι μην έρχεσαι...απόκαμαν να σε προσμένουν...

Σε μυστική συνένωση τα λέμε...

σιμώνουν οι πόθοι, μας πνίγουν...

ρωτάω τη χαραυγή,θα σε φέρει?

Έχω ανεβασμένα τα πόδια στο κεφάλι

και παλεύω με τα χέρια να κυκλώσω τη στιγμή...

Άγγιξαν τα δάχτυλα σου φευγαλέα, τα δάχτυλα μου...

μια στιγμή και χάθηκα...

ανάμεσα σε ημερομηνίες, φεγγάρια, αγίους και ανάσες...

αναμμένος φαλλός ή μια απλή άσκηση των δαχτύλων?

μη εισενέγκης με...

Μια ζωγραφιά της προκοπής δεν έκανα

στο χάρτη της ελπίδας μου μουντζούρες

το μέτρημα μου έφερνε θολούρες

και ότι ήτανε να μάθω πάντα ξέχναγα

γονάτισα επάνω στο πηγάδι

στενό κι αυτό κι ο δρόμος που θα ρθεις

εσύ ζητάς ξανά να ερωτευτείς

κι εγώ μέσα στο φως ρίχνω σκοτάδι

το γέλιο με το δάκρυ κάνουν πρόζα

παλαίμαχοι κομπάρσοι θεατές

κρεμάω σαν σακάκι ένα χθες

και μπαίνω στην αγάπη σου φουριόζα...

Τα πάντα γύρω μου με σιωπή φωνάζουν.

φοβάμαι...εσένα, το βουητό της άνοιξης που έρχεται,

το διαχωριστικό των πατρίδων μας...

μισοδαγκώνω την ευτυχία...

Στην άκρη του πρωινού ομίχλη...

βάζω το χέρι στα μάτια να προστατευτώ.

βαραίνω μέσα  μου,

άχνα από σένα....

όλα αλλάζουν με τρομερή ταχύτητα...

τρέιλερ ταινίας στα προσεχώς, ο έρωτάς μας...

γαμώτο! ποιος τοποθέτησε το νέο φεγγάρι σε λάθος θέση?

Σ αυτή τη πόλη που τη ρήμαξε η βροχή,

η καλήμερα σου όαση ελπίδας.

κι αργούν τα χελιδόνια, κι αργεί η άνοιξη,

κι αργεί η θέληση ν αποφασίσει...

και μακραίνει ο δρόμος και κονταίνει η σκέψη

και παραπατάει η καρδιά...

κράτα μου το χέρι, άγνωστη κατεύθυνση...

σ αυτούς που έφυγαν και αιωρούνται,

βοήθησε με να δώσω μια χαρά...

Συγχώρεσε μου, ώρες, μέρες, λόγια, που ντύνονται με εγκατάλειψη...

βυθίζομαι σ ένα σύμπαν που δεν γνωρίζω γεμάτο σκιές.

συνωμότησε με την ευλογία και άγγιξε με...

τα απαραίτητα τα γεύτηκα στη ψυχή σου...

μου αρκούν για να αφαιρέσουν την μνήμη...

Αποστολή της μέρας, εσύ!

και που βρίσκεσαι? που περικυκλώνεις την επιθυμία σου?

υπνωτισμένος υπήκοος που διψά και πεινά για αγάπη...

κι εγώ, ξεκινώ πάλι με έφηβες λέξεις, να σε κατακτήσω...

Ονειρικοί και αλώβητοι απομείναμε...

κλειδωμένοι μέσα σε σκέψεις που δεν ειπώθηκαν...

και οι αχνές επαναστάσεις μας, όλο και κάπου σκαλώνουν.

παραποτάμιος ο έρωτας,

ψάχνει σκιά να ξαπλώσει πάνω της...

Με μια κραυγή απ το φεγγάρι, ξημερώθηκα

περπατώντας όλη νύχτα στο μακριά σου,κουράστηκα...

δεν σε έφτασα ακόμη...

πάψε να με καλείς διαρκώς...

αδειάζει ο ουρανός όταν σε ψάχνω!

Να φεύγει το βλέμμα στην απεραντοσύνη της θάλασσας,

να χάνομαι κι εγώ μέσα σε άυλα χέρια,

σε ψιθυριστά σ αγαπώ,

και σε κλεμμένες αιωνιότητες....

Πως εξαγνίζομαι μ αυτό το κάλεσμα των αισθήσεων...

κι αυτές οι  ξαφνικές υποσχέσεις σου πως όλα θ αλλάξουν...

ανάβω φωτιά και καίγομαι

ανάβεις φωτιά και δημιουργείς

τσακίζεις τις θεωρίες μου στο βράχο της ανοησίας

κάθε φορά και εγώ απλά...λιώνω...

Ξύπνησα πρωί και κοιτάχτηκα στο καθρέφτη θαρρετά...

ήρθε η ώρα να κάνω πράξη τις προφητείες μου!

Στην υγρασία της νύχτας κοιτάζοντας τη παλιά φωτογραφία

φοβάμαι πως πλαταίνει η ανάμνηση μέσα μου...

απώλεια,θραύσματα και πόνος

σε τοποθέτησα σ ένα ταξίδι,σε μια άφθαρτη χροιά στο χρόνο

και βάπτισα το θάνατο συμβολικό...

ξεγελάω και ξεγελιέμαι...

Χάραμα στον εφιάλτη πάλι...

δοκιμασμένη αντοχή,μιζέρια δίχως οίκτο...

και ξυπνάς και κοιμάσαι και το τέρας δίπλα σου εκεί,

αχόρταγο και αδηφάγο, έτοιμο για όλα...

και σηκώνεις το βλέμμα σου στον ουρανό

και ουρανός δεν υπάρχει...

και κατεβάζεις το βλέμμα σου στη γη

και γη δεν υπάρχει...

αιωρείσαι σ ένα αιώνιο τίποτα,

καταριόντας το σύμπαν που δεν σε δέχτηκε...

Κρυφά τη νύχτα μεταμφιέζομαι

γίνομαι αυτό που ζητάς

και πνίγω το αερικό μέσα μου...

από που φυσά τόσο αγριεμένα?

σε ποιά σπηλιά των βουνών χώθηκε η λαιμαργία σου?

καυτή λάβα από ηφαίστειο έγινα για χατήρι σου

και χύνομαι κάθε μεσημέρι...