Στην ευδαιμονία των ονείρων, κρύβεσαι,

στέρφα γυναίκα των λυγμών,

με περιδέραια στο λαιμό

τους ανδρικούς πόθους...

νυχτοξημερώνεσαι, 

μετρώντας πτυχές σάρκας...

γελάς πάνω στη γη,

μα, πόσο μέσα είσαι...

Που χάθηκε η ερωμένη?
ψεύτικους θησαυρούς φύλαξα,
ανώφελα...
τώρα κοιτάζω το χέρι που μου δίνεις
και αναρωτιέμαι...
ξέφτισε το βελούδο
που με έντυνες?

Δεν με καλείς όπως παλιά,
δεν σε αναγνωρίζω.
έχεις κλέψει τη μορφή του
και μου παίζεις άσχημο παιχνίδι.
πικραίνομαι...
αδιέξοδο που με φυλακίζει.
΄΄μείνε -φύγε΄΄
είναι εκείνο το τραγούδι
που σφυρίζει τάχα αδιάφορα...
είναι εκείνη η πληγή
που δεν λέει να κλείσει...
έκανα το τεστ...
άντεξα τη δοκιμασία...
τώρα τι γίνεται?
είμαι σίγουρη πως δεν 
θα σιγουρευτώ ποτέ!!!

Και εσύ εκεί...

μα και αλλού...

και εσύ παρών,στην απουσία.

λίγο χαμόγελο,λίγη συγκίνηση,

λίγα φωνήεντα,

όλα λίγα...

Πεντηκοστή...

Πόσο λατρεύω το γύφτο
όταν πηγαινοέρχεται σε εκείνο
τον ανυπόφορο ρυθμό,
του αγαπημένου νταουλιού...
ανεβασμένος σε καρέκλα της υπομονής
και ο ίδρωτας του να ποτίζει
το λευκό πουκάμισο,
τα χέρια, τα μαλλιά...
και γύρω του, να στροβιλίζεται ο έρωτας,
παλιός και νέος,
παραδομένος σ΄ ένα χορό λύτρωσης και σταύρωσης...
πόσο λατρεύω να μισώ το γύφτο
που με παρασέρνει
και με κάνει να δακρύζω,
βλέποντάς τον με άλλο βλέμμα...

Ξημερώματα μοναστηριού...

Και οι εικόνες θολές,

από ανύπαρκτους καπνούς,

ντουμάνια ενθουσιασμού

και διονυσιακής ηδονής!

και οι εικόνες πεντακάθαρες,

ανάμεσα σε αναθυμιάσεις

από βαρύτατους αναστεναγμούς,

και πνιγμένες στα σύννεφα

από της φτώχειας τα δολάρια...

Μου μυρίζει ζωή...
φρέσκο αίμα που με καλεί.
αδηφάγο σαρκοβόρο,
που βρήκε το θήραμά του!
δεν έχει πίσω,μόνο μπροστά...ως που?
αμείλικτοι οι αριθμοί με στοιχειώνουν
φοβάμαι...
σαν μάνα που δεν έγινα, αισθάνομαι το δέρμα
την αφή,τη ζεστασιά.
πονάω...τι να σου πω
το μπαϊράκι σου ετοιμοπόλεμο ,Χριστέ μου...
βουλιάζω στο ψέμα
και εσύ όλο ρωτάς...

Ανάμεσα στη βαθιά χαρακιά των ποταμών,

σε μια ζούγκλα κεκλεισμένων θυρών,

επιστάτης της σάρκας εκφυλισμένος ο έρωτας,

φωνάζει τ΄ όνομά σου.

αγγίζω τη καμένη γη...

το δάκρυ της υπόσχεσης στεγνώνω.

σκληρή μου ύπαρξη, συνεχίζεις το ταξίδι

της σπαρακτικής νοσταλγίας.

η ανάγκη μου, κινούμενη άμμος... που είσαι?

προσάραξε στα αφανή μου συναισθήματα,

μέρα που είναι...

Χάνομαι μέσα στο πηγαινέλα σου...
μοσχολίβανο το όχι σου
που με θυμιατίζεις το πρωί...
και σαν ακουστεί ο γκιώνης,
ετοιμάζω το ανθογυάλι 
για να δεχτεί τον κρίνο σου!

Καμώνομαι μέρα νύχτα μπροστά στον καθρέφτη, την ωραία.
τέτοιο σκέρτσο και νάζι θα μου το ζητούσες,
σαν πλαγιάζαμε μια νύχτα.
που υπήρξε το κορμί μου, πριν το χάδι σου?
που υπήρξε η ψυχή μου, πριν την αγάπη σου?
που θα υπάρξει η συγνώμη σου, για το σφάλμα μου...

Ήλιος χαμένος...
λέξεις καμωμένες από στάχτη.
δαντελένια άστρωτα σεντόνια,
χάσκουν σ΄ ένα μισογκρεμισμένο συρτάρι.
ο πόνος κυπαρίσσι, που φύτρωσε σε λάθος μέρος.
αχ τα μάτια μου, άλλο δεν ξέρουν
από το να θωρούν ατέλειωτες συννεφιές...

Πάνω στους χρόνους μιας μεγάλης ζέστης

μέσα στην παντοδυναμία του στερεώματος

μ΄ ένα ποδήλατο κι ένα τραγούδι

σου αναγγέλλω, την άφιξη του ονείρου μας...

Σταγόνες κυλούν...
δημιουργεί η σκέψη.
τυλίγονται όλα τόσο όμορφα,
στους μυστικούς σου φόβους.
ο εμπαιγμός της αγάπης, πέταξε...

Πριν πολύ καιρό ήταν αλλιώς!

μάτια στεγνά, δίχως αύριο, με κοιτούσαν.

τώρα, ξανάρχεται η αληθινή ζωή.

πως ονομάζεσαι? έρωτας!

που κατοικείς? μέσα σου!

μασκαρεμένος ο θάνατος,

παίζει αλλού το παιχνίδι του τώρα...

Ευτυχώς που δεν υπάρχει το βλέμμα που ικετεύει,
αυτό που σβήνει το αμάρτημα...
χάνω πάλι και πάλι και πάλι...
πνίγονται όλα στον ωκεανό του σώματός μου...
που κατοικεί εκείνος ο Θεός που μου χαμογέλαγε?
μ΄ αφήνει η ζωή, μ αφήνεις και εσύ...
κι όλα αλλάζουν χρώμα
κι όλα πονάνε...

Εντατική επιθυμία μου,
πρωτογενή προσδοκία...
κι αυτός ο Μάης...
όλο και εναποθέτει
το κόκκινο λουλούδι του...

Θεριεύει η αυτοκρατορία

των συναισθημάτων!!!

καρδιά μου, άντεξέ το!!!!!!!!!!!

Και όχι που δεν..μα,να...
εξορία...
στραμμένες κάνες με κοιτούν εχθρικά
άψυχες,σαν τα μάτια σου.
χωμένη σ΄ ένα μπουντρούμι,
αρνούμαι να υπάρξω
με την απάτη της αντοχής.
πάρτε μου την ιθαγένεια
να μπορώ να έχω το άλλοθι...

Άγρια μεσάνυχτα 
έπεσε το ταβάνι
στα μάτια μου ο ουρανός
άδειος σαν τη καρδιά.
οι ποιητές πεθαίνουνε
μου είπες ένα γιόμα
μόνο σαν αντικρίζουμε
κάποια  αστροφεγγιά.
ήρθε ο πατέρας κίνησε
να πάει στη ταβέρνα
ίσως μου χαμογέλασε
αν είδα και καλά.
ο ύπνος μου ταράχτηκε
μάτι δεν ξανακλείνω
θα συντροφεύσω τις σκιές
που ήρθανε στα κρυφά.
σφύρισες μες τον ύπνο σου
και άκουσα ένα τραίνο
ξυστά δες ότι πέρασε
στη πόρτα μου μπροστά.
το περιστέρι κουρνιάσε
άδικα περιμένω
ούτε απόψε θα φανείς
στερεύει η χαρά...

Μεγάλη Παρασκευή

Μην  Πεις...
Μην  Πάθεις...
Μην  Προδοθείς...
Μην  Πονέσεις...
Μην  Πας...
Μην  Πεθάνεις...

Στο τρομαγμένο σου χαμόγελο αφέθηκα
μικρή ζωή, που όλο γλιστράς απ΄ τα χέρια  μου.
μνήμη και λήθη συγκρούονται κι απόψε...
έλα πάλι, ισόβιε εξόριστε!
άφησες έρμαιη τη συνείδηση
στο χάσιμο των καιρών.
σαν μεθυσμένος επαίτης, κατάντησε ο έρωτάς μου...

Σκανταλιάρα σκέψη μου

κοκκίνισες απόψε το φεγγάρι...

Τα βροχερά μου δάχτυλα,
στο σώμα σου αρμενίζουν,
δες τα αποτυπώματα,
ίδιες κραυγές πουλιών.
βαθύτερα δεν γίνεται,
τα νύχια να χωθούνε,
σπαράζει η επιδερμίδα σου
με ήχους νταουλιών.

Μέσα στην απουσία σου,
όμοια με μνήμη η μορφή σου.
μικραίνει η νύχτα, δεν πονά...
και δεν επιθυμώ πια να πεθάνω.
πίνω μαζί σου,
 το κρασί της καρτερικότητας.
βάζω ξανά τα τραγούδια στη φωνή μου
και σε περιμένω, να σου διηγηθώ
αναμνήσεις από το μέλλον μας!!!

Χτυπάς το κρύσταλλο,δεν σπάει
χτυπάς το ατσάλι,δεν λυγίζει
χτυπάς τσιμέντο,δεν χαράζει
ακουμπάς εμένα και διαλύομαι,
γίνομαι σκόνη...

Άνυδρη νύχτα, με ταλαιπωρείς...

θαύμα που αιωρείσαι, τι αποφάσισες?

θα γίνεις?

Είσαι απόλυτα δίπλα μου.
εσωτερικός λυγμός μου,
στην πολυκύμαντη ευαισθησία  μου.
ήρωας, στο μεγάλο έρωτα μου!

Στο πέντε μου...

Ορθόδοξη

προσδοκία

καθαγιάζει

την πανάγαθη

 ηδονή...

Ουρλιάζει μια πεταλούδα στο αυτί μου,
και ένα ρολόι χτυπάει ρυθμικά.
μα δεν είναι η μουσική σου αυτή, που μου λείπει...
πατώ πάνω σε νεκρούς στίχους,
που δεν διαβάζονται πια.
τι να με κάνω?
ανυπόφορη έχω γίνει, σαν τη ζωή μου...
και εσύ, δεν το νιώθεις και συνεχίζεις να μου κάνεις
την ηδονή μου, οδύνη!!!

Πήρα τους δρόμους...

έπρεπε κάπου να πω το σ΄ αγαπώ μου,

να πιάσει τόπο...

Βιωμένη τρέλα...

καθρεφτισμένη ερημιά...

τιμωρημένη αγάπη...

αίμα στάζουν, τα δώρα σου Ζωή!!!

Η σκανταλιάρα σκέψη μου,

πάλι σ΄ αλάνες τρέχει.

τρίβεται στα περάσματα,

πέφτει μες τα χαλίκια,

ματώνει χέρια που ακουμπούν,

γόνατα που κρατάνε.

βρομίζει ρούχα και μαλλιά,

με ιδρώτα τα ξεπλένει.

παρθένα που βατεύεται

στου έρωτα το γέλιο...

Πόσες...

Πόσες αγάπες να θρηνήσω,
πόσα στεφάνια να μετρήσω,
πόσους καημούς...
πόσες ευχές για το ταξίδι,
πόσες φωτιές για το καντήλι,
πόσους λυγμούς...
πόσα κεριά για τη συγνώμη,
στα δάχτυλα, ένας ακόμη,
πόσες πληγές...
πόσα φιλιά που δεν δοθήκαν,
πόσα γιατί, που μου κρυφτήκαν
στις προσευχές... 
πόσες ακόμη μαχαιριές?

Τα όνειρά σου, μια μπουγάδα
που απλώνεται μεγαλοπρεπώς,
στα σύρματα της γκρίζας πολυκατοικίας, στο πρώτο
ξεστράτισμα του ήλιου.
χειμωνιάτικη λιακάδα, με τα ασπρόρουχα
να εντυπωσιάζουν, βαλμένα στη σειρά...
απλώνοντας τα καταλαβαίνεις, αν είναι πολλά
η αν είναι λίγα, αυτά που έχεις...
μια μπουγάδα, που αγωνιούσες ν΄ απλώσεις,
μια μπουγάδα, που σε έκανε να σηκώσεις τα μάτια 
στον ουρανό και να ευχηθείς να μην βρέξει...
μια μπουγάδα, που ίσως ήταν, το μοναδικό σου
κατόρθωμα, μετά από πολύ καιρό...

Τάδε...

Κλειδώνω τ΄ αμαρτήματα,

στης σκέψης το αμπάρι,

ολόγυμνη σου δίνομαι,

πριν ο καιρός σαλπάρει.

τα ζώντα στον πυθμένα σου,

βαριά, άγκυρα έχουν,

στο γέμισμα του φεγγαριού,

λύκοι ,οι πόνοι τρέχουν.

απόμακρη είναι η ακτή,

συγκερασμένη αγάπη,

υγρό το μπράτσο δώσε μου,

να κρατηθώ από κάτι.

δεν βλαστημάω τη στιγμή,

η ανάμνηση, σοκάκι,

που έχει κρυμμένη επιγραφή,

Ηφαίστου, τάδε άκρη...

Μη με κοιτάς, δεν έρχομαι,

μη με ρωτάς, δεν φεύγω.

αέρας που σηκώθηκε,

τις στάχτες σου σκορπά.

κι ο έρωτας στη κάμαρα,

πουλί που ξεψυχάει...

Σκοντάφτουν πια οι λέξεις μου,
τακούνια σε φρεάτια,
λερώνονται οι σκέψεις μου,
από τη μοναξιά.
χειροκροτώ το όνειρο,
κατεβασμένη αυλαία,
γύρεψα ένα χάδι σου,
κι έπεσε καταχνιά...

Σκούριασε η υπομονή,

μαστιγώθηκε η περηφάνια,

μούχλιασε η ελπίδα,

σημαδεύτηκε η χαρά.

κι εσύ ρωτάς, πως είναι η αγάπη μου?

Σου΄ γραψα λόγια,

για το τραγούδι της απογοήτευσης.

μην βάλεις μουσική...

μόνο ψιθύρισέ το...

Μέσα μου ηχούν αέρηδες...
βομβαρδισμένα λόγια, σειρά δεν έχουν.
μου λείπει η μουσική που δεν μου έπαιξες,
το ζεϊμπέκικο που δεν σου χόρεψα,
αυτή η  πουτάνα πάνω σε τραπέζι, που δεν έγινα...

ΓΑΜΩΤΟ

Αρνητικά φωτογραφίας οι μέρες μου...
κοντομάνικο φανελάκι στη καρδιά του χειμώνα.
βάρος,βάρος,βάρος...
πρόστυχα εσώρουχα, που καρτερικά υπομένουν σ΄ ένα συρτάρι.
τα πλένω,τα σιδερώνω,τα ταχτοποιώ...
αφόρετες ελπίδες κλειδωμένες.
με ρωτάς...
στο τηλέφωνο δεν λέγονται τέτοια πράγματα...
με αφήνει η μουσική,η ζωή,η λαχτάρα.
ίσως κάποτε μια πόρτα διάπλατα ν΄ ανοίξει
για την κουρασμένη μου ψυχή...
και σ΄ αυτά τα ψυχιατρεία, δεν έχουν χρώματα ...ΓΑΜΩΤΟ!!!!

Φεύγεις και μένεις...
δίνεις μυθική διάσταση στη καθημερινότητα μου,
στην ασυδοσία του νου,
στον έρωτα του θανάτου,
στην απώλεια του φόβου,
στο σαράκι της πεθυμιάς μου...

Γελάς και πνίγομαι απ΄ το νοτιά σου.

χειροκροτάς εγωιστικά είδωλα,

και εύκολα θολώνεις την δική μου  εικόνα.

με πονάς με την αγάπη...

όπλο δεν βρήκες δυνατότερο.

όμως, άκου τον ήχο...

ξεκλειδώνεται ο ουρανός μου σήμερα.

η φιλοσοφία της καταχνιά σου,

θα πάρει τέρμα πριν το απόβραδο....

Αμάζευτα τα φιλιά,
σαν τα μαλλιά μου όταν κοιμάμαι.
ανθίζει πάλι ο έρωτας,
άνοιξη, που ζητά ο κήπος μου.
και το λευκό σεντόνι,
στρώθηκε πάλι να πλαγιάσω...

Έλα...

Ελα...
και έχω στρώσει στη καρδιά το κόκκινο σεντόνι,
έχω μυρώσει το φιλί, γλυκά να σε ζαλίσει.
άνοιξα τα παράθυρα το σπίτι ν΄ ανασάνει
και πότισα τα λούλουδα φρέσκο νερό κι αγάπη.
καθάρισα τη σκέψη μου, ίχνος κακό δεν έχει
και τη ψυχή μου γλύκανα με μέλι και θυμάρι.
έπλυνα το σώμα μου με γάλα από μάνα
και τα μαλλιά μου έλουσα με της βροχής νερό.
μαγείρεψα τον έρωτα, μπουκιά να στον ταΐσω
και για να πιεις ετοίμασα το πιο ωραίο νάμα.
έβαψα τα ματόκλαδα να σε αιχμαλωτίσουν
και το ιώδες έβαλα στα χείλη που σ΄ αρέσει.
φόρεσα το φουστάνι μου της εκκλησιάς που έχω
και είμαι στο κατώφλι μου για να σε καρτερώ.
ξυπόλυτη θα στέκομαι στα πόδια σου ν΄ ανέβω
κι υστέρα κανε με ότι θες, μετά το σ΄ αγαπώ....

Ξύπνησα από το κώμα...

αναπνέω!!!!

η μοίρα υπερήμερη,στέλνει την ζωή στους στρόβιλους

της δύναμης!

αμνήμονος έρωτας με πήγε πίσω.

έχω ήδη αρχίσει το ξεφόρτωμα από το αμπάρι μου!!!

ζουμπούλι η ψυχή μου,ανθίζει ξανά!!!

Πως να εκφραστεί το ''γενηθήτω''
όταν σωπαίνεις στη μοναξιά θεού...
το άπαν της στιγμής, ένα σου βλέμμα
χέρι αθάνατο στο χάδι,
στην απειλή του χρόνου, παρηγοριά!

Ρόγχος η μελωδία μας

πλάνεμα του ονείρου...

Βουβές οι κραυγές,

η κρίση κρατά

ακονισμένα μαχαίρια.

φορώ την εικόνα σου,

κάθε που γέρνω το κεφάλι...

κι ένα αγνάντεμα με καρτερεί.

τύχη τα μάτια μου

ποτέ δεν είχαν,

μα η φωνή μου πάντα

διαλυόταν μες την ευτυχία...

Φρέσκια ουλή της ύλης,με ταλαιπωρείς.
η επιβίωση μου,ληστεύει τη ζωή...
η σχεδία των ονείρων μου έχει κοπεί στη μέση.
αδιάφορη η ελευθερία που μου χαρίζεις,
γεμάτη τρύπες που δεν μπορώ να καλύψω...
μη με προσπερνάς ψυχή μου,
αφού και εσύ πονάς...

Κρυσταλλώνεις το συναίσθημα,
σε υπότροπο τάφο το βάζεις.
με συνθλίβεις σταθερά
κι ας σε υποστηρίζω...
αγκαλιάζεσαι με τον διαρκή σου θάνατο
και δεν με θέλεις μαζί σου...

Σκουριά και συρματόπλεγμα στο όνειρο.
γεμίζει ο ιδρώτας δισκοπότηρα
και πνίγεται στα βάθη η επιθυμία.
τι επανάσταση να κάνω?
χόρτο ξερό,βαριεστημένο,
φύτρωσε μέσα  μου η συνείδηση.
τι να σε κάνω? 
δεν είσαι εκείνος...
είσαι... ο άλλος...

Η αυλή μου γεμάτη όνειρα...
ένα τραπέζι καφενείου με δυο καρέκλες ψάθινες, 
που αντιστέκονται στο καιρό
και εκείνο το τραπεζομάντιλο
γεμάτο λόγια γραμμένα,
κάθε φορά, που ακουμπάς πάνω του τα δυο σου χέρια.
ασβεστωμένα σκαλοπάτια,
γεμάτα με ξεθωριασμένους τενεκέδες
που φιλοξενούν αιώνια
τα μελαγχολικά γεράνια μου.
κι η πόρτα του σπιτιού
πάντα ολάνοιχτη, στον ερχομό σου!

Σε περπάτησα δρόμε μου.

πόνεσα να σ' αγγίξω...

σε μύρισα, σε ένιωσα, σε κράτησα.

όμως, δεν σε έβλεπα...

τα μάτια μου κοιτάζανε εκείνον...

Έρωτας, μονομανής, καθαγιασμένος.

σ΄ απελπισίας σεντόνι κυλιέται.

μια εκσπερμάτωση αδάμαστη,

που συναινεί για τα μέγιστα!

Ξεχνιέσαι και μπερδεύεσαι.

σιγά σιγά, το μέλι,

σιγά σιγά, η χολή...

Κλειδώθηκα μέσα στην αγάπη μου.

άπειρες χαρακιές στο σώμα της

και η βελόνα της καχυποψίας,

 μέρα νύχτα σε αργές στροφές,

κυλάει πάνω τους!

Μοναδική αίσθηση, 

της λιμνάζουσας ζωής μου,

μείνε,

 για το σχεδιασμό της ζωής 

και όχι μόνο...

πέρα από το όνειρο,

επιθυμία που ίπταται,

θέληση που βυθίζει...

Ακολούθα τη γραμμή, απ΄ το μαστίγιό σου.

κάτω απ΄ το φως δες με...

άγιος και τρελός ο έρωτας,

πόνο γυρεύει!

Ερωδιέ μου...

θρονιάστηκες απλά και ήρεμα,

μέσα στη λιμνοθάλασσα της καρδιάς μου

και κάθε μέρα σε χορταίνω,

ηδονές και βάσανα...

Με τα μάγια σ΄ αγαπώ...

με τα μύρα σε καρτερώ...

σπέρμα του αισθήματος

βαθιά με πότισες!

Κοιμόμαστε μαζί,
στην άκρη της αιωνιότητας.
φιλί  σπαθί, που κόβει το χρόνο,
χίλια κομμάτια...
και με σκεπάζει με χρωματιστό κομφετί,
απομεινάρι μιας αποκριάς,
που θυμάμαι πως γέλασα...

Διασχίζω το μονοπάτι του πεπρωμένου,

σκορπίζοντας τα ίχνη της λαχτάρας μου για σένα.

χαμήλωσε λίγο τα μάτια σου... και θα τα δεις!

Πόσο με μισώ, όταν χρωματίζω με πένθος
την αγάπη σου.
φυλακίστηκα σ΄ ένα ερωτηματικό αμφιβολίας
και ο καιρός περνά...
δεν είμαι εγώ, αφού πια δεν είσαι εσύ...
το άγιο πρόσωπό σου, χάνει σιγά σιγά τη λάμψη του
και το κορμί σου άλλαξε όνομα...
μια περιφρονημένη ερωμένη είμαι,
που δύει σαν το ηλιοβασίλεμα!

Ξύπνα τον έρωτα που κοιμάται,

μέσα στις φωτιές του εγωισμού.

βράδυνε τη μοίρα που ακονίζει τα μαχαίρια.

υπηρέτη της ανδρείας σε είχα,

από τη πρώτη μέρα!

Με τρομάζει η ήρεμη σιωπή...

αυτή που απάντηση δεν μου δίνει

κι όλο με κλείνει, χωρίς νου, χωρίς επιστροφή,

δημιουργώντας καταστροφές.

αναντίρρητα σκύβω το κεφάλι,

όχι σαν ένδειξη υποταγής...

(άλλωστε δεν υπάρχει υποταγή χωρίς παιχνίδι)

αλλά σαν θέληση ερωτευμένη.

μόνο τις νύχτες που τολμώ να ονειρεύομαι

νιώθω να σου φωνάζω...

που είναι η Κυριακή μου?

γιατί μου την σκότωσες?

Λάθος το τηλεφώνημα

δεν μένει εδώ ο πόνος...

λάθος το τηλεφώνημα

τελείωσε ο χρόνος!

Έσβησα το χάρτη της αγάπης σου.

συγκρουόμενες εικόνες, για ανακωχή.

ήπια δυο μπύρες και επέστρεψα.

η έλλειψη σου, οξυγόνο, που έχει χαθεί...

Τρέφω την αγάπη,
εγώ, που τίποτε δεν μπορούσα να θρέψω.
χειμωνιάτικο φεγγαρόφωτο
και με ησυχάζει η θλίψη.
μια έκρηξη περιμένω,
μην την καθυστερείς!
πυκνώνουν οι ίσκιοι,
απ΄ τις μέρες που φεύγουν,
στον τοίχο μου.

Δημιουργείς και αφήνομαι...

σπαράζω μυρωμένα,

δεν σ΄ αδικώ, μα κλείνομαι,

σε βράδια ξεχασμένα...

Λυτρωτική φωτιά μου,
μαγεύομαι απ΄ το τραγούδι σου.
σπάσε τη μονοτονία μου,
προκάλεσε με ανοιχτά...
ρύθμισα τις αισθήσεις μου,
 όλες υποταγμένες...

Τα δάκρυα μου στεγνά, δεν κυλάνε...
στο χωνευτήριο της λήθης,
κάθε μέρα ρίχνω τη πίκρα μου
και συνεχίζω...
για πόσο δεν ξέρω...
γιατί,δεν γνωρίζω...
το τέλος φοβάμαι...
το όποιο τέλος...

Κονταροχτυπιέται η υποψία.

τη μέρα τη σκοτώνω,

τη νύχτα μου θεριεύει.

ψυχορραγεί το όνειρο,

λαβώνετε το γέλιο.

πλήγωσες τη θυσία σου,

την έτριψες για σκόνη.

μου πότισες τα μάτια μου,

να μη κυλά το δάκρυ...

Σμίγει η αγάπη με την ελευθερία,

μα πονάει...

αδηφάγο εγώ μου, πως αντέχεις?

γκρεμίζεται το τείχος της θυσίας

με μια σου λέξη, τόσο απλή, τόσο απάνθρωπη.

στα έγκατα της απόγνωσης με στέλνεις

και δεν νοιάζεσαι...

αιμορραγώ, σέρνομαι στο θάνατό μου

κι εσύ κάνεις γενέθλια για την ανάσταση της ψυχής σου!

Έχω έτοιμο το παζλ,

με τα κομμάτια των ονείρων μου!!!

θα ΄ρθεις, να το συμπληρώσουμε μαζί?

Ενοχλητικά φωνήεντα,

μου τρυπάνε τη λογική.

πεσμένη η φύση σου

στο υγρό ξημέρωμα,

αναρωτιέσαι ΄΄παλι?΄΄

και κρύβεσαι από τον εαυτό σου.

μπερδεμένα σύμφωνα με τυλίγουν

και χάνομαι.

καλύτερα να σιωπήσω...

χάραξα το δρόμο σου χωρίς τραγούδι.

Δεν ακούω βήματα...

χάθηκε η ακοή μου η εσύ δεν έρχεσαι?

Το κοινό μου όνομα ψιθυρίζεται...

για πραγματικότητα,

 η μοναδικότητα της αγάπης μου.

σε χθόνιες μουσικές μη με κρύβεις...

Δεν υπήρξα ποτέ,
 πριν από το βλέμμα σου.
αυτό μου έδωσε υπόσταση!

Βλέπω στα μάτια σου,

την ανεξίτηλη μοίρα μου!

Θυμάμαι...

Θυμάμαι...
είχε ήλιο την μέρα που σε γνώρισα.
τώρα, συνέχεια βαραίνει συννεφιά.
θυμάμαι...
την επιθυμία στο βλέμμα σου τη μέρα που σ΄ αντάμωσα.
τώρα, γέμισε η αμφιβολία τη ματιά.
θυμάμαι...
έγειρες στην αγκαλιά μου σαν πουλάκι τη νύχτα που σμίξαμε.
τώρα,φεύγεις σαν κυνηγημένος αετός.
θυμάμαι...
έσταζαν μέλι τα λόγια που ψιθύριζες.
τώρα, τη πίκρα καταπίνω συνεχώς.
θυμάμαι...
τη λαχτάρα στη κάθε μας συνάντηση.
 τώρα, απλά μια φιλική συντροφιά.
θυμάμαι...
το πάθος στους όρκους που μου έδινες.
τώρα, μαζεύω από κάτω τα γυαλιά.
θυμάμαι...
την αγάπη σου που νίκησε το φόβο
τώρα, την ψάχνω σε δυο ποιήματα παλιά...

Υποσχέσεις...
χρώματα καλοκαιριού,
σε καμβά χειμώνα...
βυθίζεται και ορκίζεται η ψυχή μου,
σε λασπουριά βρόχινης αξιοπρέπειας!

Στον έρωτα χωρίς μέλλον, παραδίνομαι.
τις άνυδρες νύχτες, δεν αντέχω πια.
αποσύρω το νου μου από  το θαύμα,
αδειάζω το κεφάλι μου
και δεν αντιστέκομαι άλλο...
την προσωπογραφία του έρωτα,
θέλω να ζωγραφίσω!

Στου χειμώνα τη κραιπάλη θ' αφεθώ.

διψασμένο αγρίμι, για την αρχοντιά της ηδονής.

λαίμαργη δαγκωματιά... τι περιμένεις?

Ο λογισμός μια λαθεψιά

μια Κυριακής μεταλαβιά,

κάβος, που δεν θα λύσει...

λειψές οι ώρες της αυγής

και οι τόσες μέρες της σιωπής,

βήματα ηχούν, σαν θρήνοι...

σου κράτησα το δειλινό

σκέψη με δίχως το εγώ,

κομμάτιασα το πόνο.

φόβους πια πάψε να φυσάς

γυμνόκλαδο ο έρωτάς

στέκει, ξερό στο χρόνο!

Φτιαγμένος από μοναξιά,
μα οι επισκέψεις σου πληθαίνουν.
που ήσουν? σε ρωτώ και με κοιτάζεις.
τι θέλεις? σε ρωτώ και μ΄ αγκαλιάζεις.
δημόσιο ψυχιατρείο, ώρα τρεις.
πάλι μόνος σου μιλάς...
δεν φάνηκε κανείς!!!

Πιες βρόχινο νερό
και λούσε τα μαλλιά σου...
να έχεις απόθεμα μέσα σου,
όταν στεγνώσουν τα βήματά σου.
Σταμάτα να μουρμουρίζεις!!!
δεν τελειώνει η βροχή,
δεν τελειώνει η αγάπη...
μόνο διαλείμματα κάνει,
να πάρει δανεικές ανάσες...