Όχι φωνές και κλάματα,μόνο πόνος,

βουβός και βαθύς...

σαν ρίζα, σε αμέτρητο βάθος καρφωμένη, δίχως δεντρί...

Ρουφώ τις λέξεις σου, που ανατροπή δεν φέρνουν...

το νόημα τους βυθίζεται σε τέλμα...

κι εγώ, καταδικασμένη αιώνια συλλέκτρια,

ψάχνω εναγωνίως να βρω την κρυμμένη τάχα αξία τους...

Σ είχα μες την όραση μου χρόνια τώρα, άγονα,σκληρά...

κι όταν έπαψα  να σε βλέπω 

ήρθε ξαφνικά η εν- όραση να καρπίσει το χωράφι μου...

Σπάω την προσευχή μου σε κομμάτια μικρά, πολλά και ανώφελα...

κι όμως ένα μόνο ΄΄ευχαριστώ΄΄ είναι αρκετό...

Μάτωσαν οι πατούσες μου

στο δρόμο της συγνώμης...

Παρέλυσαν τα χέρια μου, αφού πια δεν σ αγκαλιάζουν...

μόνο τα 3 δάχτυλα ενώνονται για να κάνω το Σταυρό μου...

Αρρωσταίνω πίσω από αραχνιασμένα έπιπλα,

 με τόνους σκόνης από ερείπια ψυχής...

πόσο μου έλειψαν εκείνα τα ΄΄μη΄΄ και τα ΄΄πρέπει΄΄ που καθόριζαν τη Ζωή μου...

Έτσι, να σβήνεις τις ενοχές της ηδονής σου τα βράδια,

μέσα σε καρπισμένες μήτρες,

αδιαφορώντας για τα στρώματα θλίψης 

που συσσωρεύονται μέσα μου...

κι υστέρα να αναρωτιέσαι 

γιατί έχουν σκοτάδι τα πηγμένα από δάκρυα μάτια μου...

Πάλι μίλησε το Άγιο πνεύμα..

εγώ δεν θα μπορέσω να μιλήσω ποτέ...

Παραιτήθηκα και από τη γραφή...

σε κυκεώνα αναμνήσεων, βουλιάζω

τη λύτρωση μου...

Ώρες αιώνες, που με φυλακίζουν...

χέρια αδύναμα, να με κρατήσουν πια δεν μπορούν...

γλυστράω έξω, στην εποχή των εξελίξεων

μη με φοβάσαι, είμαι από καλή σπορά....

Αλαργινό μου φως, αιώνιο...

ταφή χωρίς ψυχή και σώμα...

σε σαλεμένο νου κουρνιάζεις...

και ψάχνεις, έναν Σταυρό που δεν σ ακολούθησε....

Ξαμολιέμαι χαράματα σε ονειροδρόμια

κακού θρίλερ... και σε ψάχνω...

βιαστικά και διακριτικά, δηλώνεις παρουσία, φεύγοντας...

Σταγόνες αίματος κάθε μήνα δηλώνουν περήφανα

τη ζωή της σάρκας...

κι εγώ, τελώ μνημόσυνο κάθε φορά

για τα νεκρά ωάρια μου!

Στα λευκά άδεια απογεύματα η σκέψη γίνεται θηλιά...

στολίδια της καρδιάς πετιούνται με ευκολία,

και το σαράκι της μιζέριας πίνει και τρώει ανενόχλητο...

στο άφημα του χρόνου, δυνατό αφέψημα πικραλίδας...

Στο σπίτι του Θεού σήμερα,

μέσα από το βλέμμα ενός άρρωστου παιδιού,

ντράπηκα για την Ζωή μου...

Διώχνω τα πουλιά απ το μπαλκόνι μου.

δεν μου περισσεύουν ψίχουλα...

Κολατσίζω τις λέξεις σου αργά αργά

και φτύνοντας τες γεμίζω

 το κρυστάλλινο ανθογυάλι της μάνας μου...

φουσκώνει η φλέβα στο λαιμό,

χαράζει ερωτηματικό ανεξίτηλο...

Ξεσκίζεις τη σάρκα μου, μα σπέρμα δεν χαρίζεις...

μυστικό φυλαγμένο από στόματα άγρια, με όρκισες να κρατήσω...

χωμένη σ ένα γυναικωνίτη η ντροπή μου...

και τα κεριά που καίνε έμαθαν να σιωπούν...

 

Στιγμές λάθους μέσα σε κατακόμβες σωτηρίας...

φυλλομετρώντας έρωτες, χρήμα, ηδονές, ελλείψεις, λύτρωση, θάνατο...

χιλιόμετρα η αγάπη σου και μόνο εμπόδια έχει...

κι εγώ, στοιχίζω πάνω σ ένα ετοιμόρροπο τραπεζάκι μαζί με τις μέρες, τα γιατί μου...