Όλα γνώριμα, όλα ξένα...

τόσο κοντά και τόσο μακριά μου...

αγιόκλημα η μυρωδιά σου,που στερούμαι...

σαν ερωτιάρα γάτα τρίβομαι στις γωνίες

και σε περιμένω...

Ηδονικό κρασί της απερισκεψίας

πόσο μ αρέσει να βουλιάζω μέσα στη γλύκα σου!!!

Δημιουργώ καινούργιο γλωσσάρι...

βρίσκω χρησμούς της οδύνης, να σκορπίσουμε στο αύριο.

μαντείες, για τη μετουσία του έρωτα μας...

δεν υπάρχει τίποτα έτοιμο,

όλα πρέπει να φτιαχτούν από την αρχή!

Ξοδεμένη στα σκοτάδια της ψυχής,
δύσκολες μέρες μετρώ...
τις στοιβάζω στη γωνιά του μυαλού μου
και τις αραδιάζω στα πόδια κάθε αγάπης που μου υψώνεται...
ήρωες πια δεν υπάρχουν...
και τα παραμύθια, ξέμειναν από βασιλόπουλα...

Τελειώνεις και φεύγεις, που πας? πως πας?
κέρασες τόσα πικρά συναισθήματα,ελάχιστες γλυκές στιγμές
και γελώντας ετοιμάζεσαι....
θα ρθει λες άλλος, καινούριος, διαφορετικός, ελπιδοφόρος....
εγώ όμως είμαι η ίδια, εκείνη η παλιά,η χιλιοπικραμένη...
πως θα τον καλωσορίσω?

Αφήνομαι καθημερινά μέσα σ ένα πρακτορείο, που μόνο νοερά ταξιδεύουν οι ψυχές...

σκυμμένοι πάνω σε τραπέζια ευθύνης, σαν σε σχολειό που γράφουν διαγωνίσματα οι μαθητές και κρύβουν τα γραπτά τους επιμελώς...

χαρτάκια ελπίδας πηγαινοέρχονται, και η αγωνία βαμμένη στα χρώματα του πολέμου...

λεπτά, στιγμές, ώρες, χωρίς ρολόγια στους τοίχους και αγίους κρεμασμένους,

 δικαστήριο παράνομο...

κι εγώ, θολή σκιά, κρυφά φανερώνομαι και σταυρώνω τη μοίρα με το Χ του δικού μου ονείρου....

Βοριάς στη νότια θάλασσα και η υπομονή
συντρίβεται...
μη μιλάς τώρα...
το φύσημα της ψυχής, μαρτυράει...

Αυτή η ομίχλη του παρελθόντος, καθισμένη χρόνια στο μυαλό μου,

καταστρέφει αργά αργά τα κύτταρά μου...

δεν μπορώ να τη διώξω...ο εγωισμός γίνεται μαχαίρι και με απειλεί...

η ζήλια σαπίζει μεθοδικά τη ψυχή μου...

κερί αναμμένο ο έρωτας σου, που όλο παλεύω να σβήσω τη φλόγα του...

υποφέρω,δεν γιατρεύομαι...

Ξημερώνει σ άδεια δωμάτια που ξέρουν τα πάντα και δεν μιλούν.

γυμνά χέρια κλείνουν ερμητικά τις πόρτες

χωρίς κλειδί, έτσι για ψευδαίσθηση...

παγωνιά έρχεται...

αιμορραγώ καημό από τα μάτια

και σκοντάφτω στα σκαλοπάτια της ανάγκης μου.

μην έρθεις!
άλλαξε ο καιρός και εγώ δυστυχώς, είμαι η ίδια, ακόμη...

Πλεγμένα τα μαλλιά μες τις αμφιβολίες μου.

αιωρούνται γυμνά σπαθιά σε κάθε μου σκέψη.

μισά φεγγάρια φέγγουν μια στράτα,

που γράφει στο τέλος της, Αδιέξοδος!

Μουσική απ το ποτέ, του σήμερα και του αύριο.

σιγή απόλυτη, σ έναν έρωτα που καρτερεί,

παίζοντας κρυφτό στη γωνία της προσμονής.

έλα κοντά μου...

θέλω να γεμίσω τα σύρματα της μπουγάδας μου,

με δικά σου ρούχα...

Μίλα μου σε γλώσσα που δεν γνωρίζω.

ότι κι αν μου πεις, θ ακούγονται ερωτόλογα...

Δαγκώνω απαλά το μεδούλι της υπομονής.

συγκρατώ υποστυλώματα στην επερχόμενη κλίση

αργώ,αργείς,αργεί...

έλα, πριν τον συντελεσμένο μέλλοντα...

Παίρνει να χειμωνιάζει αργά αργά...

υγρασία ποτίζει το μεδούλι...

η σούπα όμως ακόμη δεν σερβίρεται.

ανοίγω παράθυρα, πάω κόντρα στο καιρό,

κατεβάζω καθρέφτες στο πάτωμα,

τα παπούτσια μου μόνο θέλω να βλέπω.

σ ένα τέταρτο ανοίγει η αγορά

χρειάζομαι τραυμαπλάστ για τη ψυχή μου...

Σκούριασαν οι οπτασίες κι εγώ ακόμη αγκιστρωμένη είμαι πάνω τους...

στροβιλίζεται η ελπίδα και σε ψάχνει...

γέμισες πληγές το σώμα που σου χαϊδεύουν ξένα δάχτυλα...

κι εγώ, κοιτάζω στη σκάλα, περιμένοντας ένα νήπιο που δεν θα κατέβει ποτέ...

Χθες σε κράτησα και τρεμόπαιξε η καρδιά

έφυγες και η φλόγα αργοσβήνει....

Παίρνω βαθιές ανάσες...

βαθαίνει και η σκέψη μου...

σε εκείνη την υπόσχεση αγύριστου ταξιδιού,

που αιωρείται δρεπάνι μέσα στο κρανίο μου...

Καταθέτω ματωμένη μαρτυρία της ανάγκης μου...

σκύψε πάνω της με ευλάβεια...

Ανάμεσα σε τρυφερούς προλόγους,

επανερχόμενο πάθος,

παρακινούμενη ηδονή,

εμπρηστικό άγγιγμα

υποκύπτω...

 σε μια ερυθριώσα συγκατάθεση,

 για το κακό...

Έχω περάσει ένα κορδόνι στο λαιμό μου

και κάθε βράδυ κρεμάω και μια μέρα που εσύ λείπεις...

έχει βαρύνει πια και περπατώ σκυφτή...

όταν κάποια στιγμή λυγίσω και πέσω στο πάτωμα,

εύχομαι να γυρίσεις να με σηκώσεις...