Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018

Σκούριασαν οι οπτασίες κι εγώ ακόμη αγκιστρωμένη είμαι πάνω τους...
στροβιλίζεται η ελπίδα και σε ψάχνει...
γέμισες πληγές το σώμα που σου χαϊδεύουν ξένα δάχτυλα...
κι εγώ, κοιτάζω στη σκάλα, περιμένοντας ένα νήπιο που δεν θα κατέβει ποτέ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου