Αργυρώνητη αγάπη που δεν ξοδεύεται...

την αποθηκεύεις στα υπόγεια σου,

 τρόπαιο στις δειλές πράξεις σου...

ξημεροβραδιάζεις πλάι σ ένα φόβο για τα κεκτημένα σου

και τα όνειρα σου στοιβάζεις σε ράφια σκεβρωμένα από υγρασία και ανάγκη

ζωή εν κρυπτώ...

και μια σκιά που θες δεν θες σε κομματιάζει.

 Αναβάλεις και πάλι την αγάπη...

χάνεσαι σε δαιδαλώδεις αντιφάσεις που γεννάς

 μόνο και μόνο για το παιχνίδι σου.

ξερότοπος  η ψυχή σου, δεν βλασταίνει κύτταρο...

μείνε μόνος...ακόμη και  ο εγωισμός σου σ εγκατέλειψε!

 Γυρίζω πάλι πίσω στο λεκανοπέδιο της ανάγκης σου.

πυκνή ομίχλη σκεπάζει τον αναπάντεχο ερωτά σου

και φορά χειροπέδες στη θέληση της απόδρασης.

μένω εδώ και αφουγκράζομαι τη σιωπή σου...

νομίζεις ότι κρύβεσαι καλά όμως σε βλέπω...

παζαρεύεις την καταστροφή σου μ έναν ανίκητο εγωισμό που σε εξουθενώνει.

σέρνεται η ψυχή σου, σόλα στην άσφαλτο της αμφιβολίας

και βυθίζεσαι σε σκοτάδι από σκουριά....

θα σε συναντήσω ξανά, στη γνώριμη γωνιά των στίχων, πριν την συντριβή σου...

Τρελαμένη τριγυρνώ μυρίζοντας την αποσύνθεση...

Έγινε το τίποτα μου επιθυμία?

Ή μήπως η επιθυμία μου τίποτα?

 Αγάπη αιφνίδια πλανημένη σε αιώνα σιωπής...

 Εξοικονομείς συλλαβές από το ίδιο σου το πάθος

και απαιτείς λόγια, λόγια, λόγια,

πόσα ακόμη θες...

 για να πλουτίζεις την ανημπόρια της καρδιά σου?

 Και η Ζωή συνεχίζεται ξεστόλιστη...

 Η Σαγήνη σου διπλοκλειδώνει την αδημονία μέσα μου

συγκεντρώνοντας υλικό για την έκρηξη...

 Η επιθυμία μου, κέντημα της σιωπής...

 Θήλασα χθες δανεικό γάλα και εξορίστηκα...

 Στις φθινοπωρινές παρυφές επιθυμιών, στη μοναξιά του σώματος,
απροσδόκητος αφηνιασμένος νοτιάς η σκέψη σου,
κόκκινη επανάσταση, με αυθύπαρκτα σημάδια...

 Το καραβάνι των λέξεων περιμένω να παρασύρει

την ανυπαρξία μου...

όμως εσύ δεν μιλάς...

 Ο έρωτας στη βουή του ανέμου

με βαλσαμωμένα φτερά ενέχυρο, μάχεται,

στους προμαχώνες της καρδιάς σου...

 Κάθε σου λέξη

σπέρμα για γονιμοποίηση!

 Στη ψιχάλα της ερήμωσης το βλέμμα σου βαθαίνει

μετρώ συνέχεια όσα μου έχεις δώσει

και χαρακώνομαι στη σκέψη πως τίποτα δεν ζήτησες να πάρεις...

Όλα μου τα μαθες...

Μόνο το πως να ζω χωρίς εσένα ξέχασες να μου πεις...

 Μανιασμένος νοτιάς σκορπίζει την αξιοπρέπεια

και η δικαίωση κάνει την εμφάνισή της φορώντας μαύρο μαντήλι...

 Απαραίτητα τα απαίσια... και εσύ να λείπεις...

και η συνείδηση μου υποδουλώνεται... και εσύ να λείπεις...

και η ματιά μου σέρνεται στα κρεματόρια των αλύτρωτων... και εσύ να λείπεις...

και εκμαυλίζομαι στη δίνη του τίποτα... και εσύ πάντα θα λείπεις....

 Λοιπόν τα καταφέραμε!

Ο Σκευωρός άγγελος της αγάπης δηλητηριάστηκε...

Τίποτε κι ακόμη,

 εμποδίζει το πότισμα της χαράς στη σάρκα...

 Ονειρικέ αλώβητε ποιητή

στα λευκά περιθώρια αφήνεις σημάδια

να σε σκέφτονται οι λέξεις, να υπομένουν

να σε βλέπουνε οι σκιές, να ξεμακραίνουν...

Το Άγιο Πνεύμα καθρεφτίζεται στον θόλο του ουρανού

και οι γεροντοκόρες ώρες της μοναξιάς μου κάνουν φασαρία...

 Στο λαβύρινθο του χρόνου δεμένη αιώνια.

Ληστεύω και ληστεύομαι από ανάσες, κόπους, ζωές, συγκινήσεις.

Λίγο ήθελε για να μαι ευτυχισμένη...

Μα το παρθένο νησί της ψυχής μου, δεν γνώρισε ναυαγό...

 Μη με κοιτάς...στάζουν τα μάτια σου φωτιά

 και θα μου κάψεις τις επιθυμίες!!!

 Και θα ρθει μέρα,

 που η Ανάσταση δεν θα έχει ημερομηνία

θα ναι βροχή χαράς και λύτρωσης στ απομεσήμερο!

 Αγρανάπαυση στα συναισθήματα...

Με το θυμιατό της ελπίδας,

ξορκίζω το δαίμονα της ανημποριάς μου!

κερί κερί θα τη χτίσω και φέτος την ερημιά μου...

 Είχες χώμα και νερό στις χούφτες σου...

μ έπλασες με τη λάσπη σου

που θα κουβαλώ αιώνια!!!

 Εγώ ήμουν το ΄΄χνουδάκι΄΄

Εσύ πέταξες στον άνεμο...

 Απηυδισμένοι εξόριστοι της ζωής

τρύπωσαν νύχτα στα υπόγεια του μυαλού μου

ρίζωσαν και θάφτηκαν, στο πληγωμένο του ονείρου μου απόστημα...

τώρα βαδίζουμε ολοταχώς στην ενστικτώδη πράξη της αναγκαίας εκτόνωσης!

τα πεδία του έρωτα είναι ελεύθερα!

 Επιστρέφω πάλι πίσω,στη ρουτίνα του τίποτα

με μάτια στεγνά, και χείλη άλαλα, απ τη καταστροφή

Επιστρέφω πάλι στη χαώδη ανιαρή μιζέρια,

σε μια ουτοπική επανάληψη του μηδενός...

 Η μνήμη, απόδειξη ζωής, 

που απ το χρόνο ξεθώριασε 

και δεν έχει πια αξία...

 Έπαψα να μιλώ

γυρίζω πίσω σε σκιές  και μνήμες

σκύβαλο το σώμα αντικατέστησε το χάδι

με αδιάφορα σπέρματα...

 Στον υπότροπο  βάλτο  της  αμφιβολίας  σου, χάνομαι

δεν  βοηθά  η  ματιά  σου  τη  διαφάνεια

ρημάζει  η  θέληση  μου  κάθε  απόγευμα...

πως  να  επιλέξω  ανάμεσα  στο  τίποτε  και  στο  μηδέν?

 Σε κάποια φίλη που δεν αντάμωσα...

Απ τον απαρνιαστή στον αλωνάρη μια ανάσα που δεν μέτρησε για ζωή

αλλά για τον ανεξύπνητο μισεμό...

θα έρχεσαι και εσύ, όπως οι σκιές που αλητεύουν για επιθεώρηση,

γιατί πουθενά οι μάνες δεν ηρεμούν αν δεν περνούν όλα απ τα χέρια τους.

και θα σε βλέπω, στο τρεμάμενο φως του καντηλιού,όσο κι αν θες να μου κρυφτείς...

θα σε μαρτυρούν τα μπικουτί στα μαλλιά σου!

Γλιστράω αθόρυβα μέσα στη ραγισματιά του χρόνου

νιώθοντας ευγνωμοσύνη που υπάρχω ακόμα....

 Μετρώ συνέχεια Σταυρώσεις 

και η Ανάσταση αργεί...

 Ένα ακόμη τραύμα προστέθηκε μέσα μου...

αδιόρατη ματιά, σε αυστηρό περιβάλλον, 

χωρίς αποτύπωμα ευθύνης...

 Φτιάχνω καινούργια γλώσσα 

με τις λέξεις που στολίζω την απουσία σου...

 Μιλώ  πάλι  με  περιορισμένα  δικαιώματα  στο  σύμπαν

κυνηγώ  τη  σάρκα  που  λείπει,  μ  ένα  λαχάνιασμα  αιώνων

μα  οι  λογχοφόροι  του  παρελθόντος  στήνουν  χορό

 Βγάζει από τη ντουλάπα το καλό φόρεμα 

εκείνο που δεν φορέθηκε ποτέ

εκείνο που πια δεν θυμάται για ποιό λόγο αγοράστηκε

εκείνο που ήταν φυλαγμένο για ειδική περίσταση....

σήμερα θα το φορέσει

 αν της αρέσει ακόμα πάνω της,

αν της πηγαίνει

αν της χωράει...

θα της δώσει την χαμένη της αισιοδοξία?

θα  την κάνει πιο χαρούμενη?

θα την προσέξει ο κόσμος, εκείνος, η Ζωή?

θα το φορέσει όπως και να χει...

γιατί σήμερα είναι μια ιδιαίτερη μέρα

γιορτάζει μια μεγάλη νίκη, αυτή η νικημένη...

 Απλώνεις το γερασμένο ταλαιπωρημένο χέρι σου

 με τα βρώμικα νύχια

 και την θολωμένη από τα χρόνια βέρα,

ριζωμένη λες εκεί, χωμένη μέσα στο δέρμα αιώνια, 

κάποιου άντρα που μπορεί στο παρελθόν να αγάπησες...

και η χούφτα σου γεμίζει κέρματα που αξία δεν έχουν...

Στάθηκα και σε κοίταξα 

και ζήλεψα το χαμόγελο σου

 που έκρυβε όλη τη ζεστασιά του ήλιου...

 Δεν ήρθες με την ορμή της νιότης

ακούστηκε μακρινός ο αλαλαγμός της γιορτής

και ούτε που σε κατάλαβα...

ξάπλωσες δίπλα μου και αφέθηκες

δεν το σκέφτηκα στιγμή...

σε διακόρευσα για να σ εξουσιάζω

πρόστυχε νέε χρόνε!

 Σ έψαχνα να σ ανταμώσω

 άγνωστε αέρα

και ήρθες  ξαφνικά

 να με παρασύρεις

τώρα που φοβάμαι

 και να αναπνεύσω...

 Τώρα  που  δεν  δύναμαι  άλλο...

μια  άγνωστη  ευχή

 θαρρείς  πως  μ  έσπρωξε...

 Φιμώθηκε η ανάσα και λιγόστεψε...

ντελάλης  προπομπός μαύρης ζωής!

Ήρθα σε ρήξη με το σώμα...

στη τελευταία στροφή ενός τραγουδιού, παρέδωσα την αγάπη

τώρα το αύριο, θα είναι απλά μια ακόμη ημέρα...

 Παίζει το φως μέσα στη πάχνη

τρυπώνουν άγριες σκιές

ψάξε βαθιά, σκύψε και βρες

της ερημιάς σου την αράχνη...

 

 Ριζωμένο σώμα

 μες τη συνήθεια της ζωής

με μόνο απάγγειο

 τα κρυμμένα νοήματα

 στους ύμνους της Παναγίας.

 Ιδανική θλίψη, άλλαξες κατοικία

 και μες το γιόμα καλοκαιριού ριζώθηκες...

 Σωπαίνουν τα νερά καθώς κυλούν

λυπούνται που δεν ποτίζουν χώμα....

 Γέρνει το σώμα και η ματιά, θέλει για να τρυπώσει

να φτάσει μέσα στη καρδιά ,να μείνει να κλειδώσει...

 Στον  άξονα  σου  η  εκτροπή  του κόσμου συνεχίζεται...

 Κυλά η ζωή πλάι σ ένα γιασεμί, ένα περιστέρι και ένα βιβλίο...

Και τα τρία έχουν πάψει από καιρό να μυρίζουν...

Μοναχός και πικραμένος σε μέρα τιμής και νίκης, χύνεις τα ερωτηματικά σου σ ένα φλιτζάνι που φιλοξενεί ένα πρωινό κατακάθι και περιμένεις... 

Η καρδιά σου δεν μπορεί να συλλάβει το μήνυμα των κρατικοδίαιτων εγκεφάλων. Οι θυσίες διαβάζονται πλέον στα μυθιστορήματα και οι αξίες προσπερνιούνται παραδειγματικά...

Δεν θα πέσουν φώτα πάνω σου, δεν θα ακουστούν λόγια ευγνωμοσύνης... Τα χρόνια της αναμονής σε βρίσκουν ζωντανό σε δύσκολους καιρούς σαν τότε, αλλά ο κινητήριος μοχλός της ανθρωπιάς δεν λειτούργησε... 

Δίπλα σου ένα παιδί κάνει παράδοση φαγητού στο γείτονα, και εσένα κάποιος αδιάφορος κύριος σου παραδίδει ένα παράσημο ανδρείας...

 Στη δική σου Ανάσταση αρχίζουν τα Πάθη για μένα...

 Αναδύομαι από έναν υπότροπο βάλτο,

μιλώ με ευνουχισμένες λέξεις

σε ανθρώπους που ασελγούν στα νοήματα τους.

συγκεκριμένο το Εγώ, φθείρεται σε απόκρυφες αισθήσεις.

κάθε βράδυ μπροστά στο καθρέφτη μου

ψηλαφώ τις ουλές της ύλης

και μετανοιώνω...

 Λησμονημένη θυσία, δεν γίνεται!

χρόνος που γυρίζει πίσω, δεν υπάρχει!

κρίκοι σε αλυσίδα που μεγαλώνει το μήκος και το βάρος της,

Άχραντο μυστήριο!

 Νικημένη απ΄την αλήθεια

χέρια δεν βρίσκω, να παραδοθώ...

 Σφραγίστηκε μια ακόμη ημερομηνία...

τέλος δεν έχουν οι θύμησες!

επαίτης μιας ελπίδας, στις επετείους της ζωής μου!

 Περιφέρω το φόβο μου σε σκοτεινά δρομάκια

δίχως ίχνος ζωής

ξενυχτάω στα σκαλιά από άδειες ταβέρνες ερμητικά κλειστές

δίχως φωνές και μουσικές

και στην ανατολή σου θεέ, κάνω το σταυρό μου και συνεχίζω

θα ζήσω υπερβολικά πολύ....

 Κάθε απόγευμα έρχεσαι στο παράθυρο,

κάθεσαι στο περβάζι και κοιτάς μέσα στο δωμάτιο

ψάχνεις να με δεις...

βηματίζεις πάνω κάτω ανήσυχο 

και δεν φεύγεις ακόμη κι όταν η κουρτίνα κλείνει...

για μένα είσαι η ψυχούλα της που αγωνιά...

για άλλους ένα ενοχλητικό περιστέρι...

 Αυτή η κατεβασιά του χειμώνα, ας φέρει τη λύτρωση!

 Αναμονή, αδιάφορη από όλους

γραμμένη σε μια λίστα που θυμίζει εξάγνιση απ το πάθος

και η ζωή όλη τοποθετημένη σε χέρια άγνωστα,

 που ικετεύεις να μη κάνουν λάθος

την κρίσιμη στιγμή...

 Σκίζω πέπλα να δω  μορφές

ζώντων, θανόντων, αγίων και αμαρτωλών

δεν ξεχωρίζω πρόσωπα...

Άτιμη σχιζοφρένεια!

 Ιερό χρέος

να γεμίσω το καινούργιο κενό...

 Θωρακισμένος μέσα στο πλήγμα του ο χρόνος φεύγει

η αφοσίωση στο χθες παραμένει ανέγγιχτη...

 Νυχτώνει η θύμηση και σπάει τη χαρά κομμάτια...

αφού δεν βλέπεις, δεν ακούς,

αφού δεν σε αγγίζω ,και δεν σου μιλώ,

τι νόημα έχει η μέρα?

κάθε βραδιά ψάχνω το άστρο μα δεν τα καταφέρνω...

δεν υπάρχει ικανότητα πια για το οτιδήποτε...

Ίσως σκύβεις ευλαβικά πάνω στις λέξεις μου

ίσως τρέχεις νοσταλγικά πίσω στα λάθη

ίσως κάποιες βραδιές χάνεσαι πίσω από λίγο αλκοόλ που σε τυραννά

ίσως πατάς στα χνάρια που δεν σβήστηκαν

ίσως θέλεις να γυρίσεις...ίσως....

 Αναμονή για το θάρρος

σ ένα δρόμο άγνωστο και ματωμένο

με χέρια αδιάφορα που ξεριζώνουν

Αναμονή για το τέλος...

 Εντάξει τώρα, δεν εχω παράπονο...

΄΄Πόνος Α.Ε΄΄ !!!

 Αθόρυβη σαν πάνθηρας ελέγχεις τη ζωή μου

σε εξορία μυστική τ όνειρο καρφιτσώνεις

θα είμαι εδώ απάλευτη για ακόμη μια φορά...

Ελαφροπατώντας πάνω στο όνειρο σ αντάμωσα και πάλι

γυμνός ίσκιος στο σταυροδρόμι της καρδιάς

πόσος εγωισμός και πόσο θαύμα μέσα σου....

κάνε κάτι,σχίσε τη θάλασσα,έλα πάλι...

δεν πέρασε μέρα που να μη ντυθεί η σκέψη μου με σένα....

Μου λείπουν ρε γαμώτο όλα αυτά που δεν έζησα,

 που δεν θέλησα, που δεν πόθησα...

η εκδίκηση του χρόνου είναι... ή το διαολεμένο μου μυαλό, 

μου παίζει παιχνίδια?

Στη μελαγχολική μου εικόνα, το δάκρυ δεν πετρώνει...

αφήνεται ελεύθερο ν αυλακώνει ανεξέλεγκτα και να προδίδει...

κι ο βούρκος ,όλο και βαθαίνει στη ψυχή...

ποια περαταριά θα τον διασχίσει ?

Μέσα κι έξω απ τα κλειστά παντζούρια ,ίδιο σκηνικό

Απογοήτευση...

Στη γέμιση του φεγγαριού βλέπω το πρόσωπό σου

μου χαμογελάς...κάθε πανσέληνος είσαι εσύ!

 

Σιωπή του χρόνου που κυλάει

και μας χαράζει διαδρομή

Φωνή του πόνου που χτυπάει

και λιγοστεύει τη ζωή...

Παραμονεύει στις μεγάλες σιωπές η απώλεια...

ξενιτεμένη στη λησμονιά, πάει πολύς καιρός, δεν θέλω να μετρήσω

δεν ξεριζώνεται η μέρα που στάθηκε ο χρόνος,

δεν μεταφέρεται αλλού η ερημιά...

ξενάγηση κάνω σ ένα κόσμο, για να σου ρθω....

Έγκλειστη ντροπιασμένη για τον διωγμό σου πάλι Χριστέ....

Ανυποψίαστος περπατάς στις απαγορευμένες γειτονιές 

μιας εχθρικής πόλης που καρτερά να σε λαβώσει ο αέρας της...

φοράς την υποψιασμένη προσωπίδα και θαρρείς πως κρύβεις το θυμό σου...

δεν είσαι εσύ σήμερα και δεν θα είσαι εσύ αύριο...

μεταλλαγμένη ψυχή θα βαδίζεις σε μέλλον που δεν θα επιτρέπει χάδι και φιλί...

θ΄ αντέξεις γιατί είσαι πολεμιστής

θ΄ αντέξεις γιατί είσαι άνθρωπος

θ΄ αντέξεις γιατί είσαι εσύ...

καταρρέοντας κάθε βράδυ στο φιλόξενο στρώμα της μοναξιάς σου

μετρώντας σαν το φαντάρο άλλη μια μέρα που πέρασε αλώβητη....

Πόσο σκοτάδι να χυθεί μες στο σκοτάδι? Πόση πίκρα ακόμη μέσα στη πίκρα που βιώνω?

αύριο χώμα θα κυλίσει πάνω σου και ένα μέρος της αθωότητας μου

θα θαφτεί μαζί σου...και δεν θα είμαι εκεί, κανείς δεν θα είναι, θα είσαι μια ψυχή μόνη όπως ένιωθες ότι ήσουν πάντα κι ας μην το έλεγες...

άραγε τι είναι πιο θανατερό? ο θάνατος που νικάει, η η μοναξιά που τον συντροφεύει?

ίσως η επιβεβλημένη καραντίνα που ζούμε να γίνει άλλοθι για προδότες...Αν δεις,να μην δεις,μην πονέσεις κι άλλο...

συγνώμη που υπήρξα ένα μέρος της ταλαιπωρία σου  για χρόνια...

μακάρι να ήμουν πιο δυνατή και τολμηρή απέναντι στις προκλήσεις σου...

σ ευχαριστώ για όλα όσα απλόχερα μου χάρισες...ήσουν μέντορας και δεκανίκι μου στο ξεκίνημα της επαγγελματικής μου και όχι μόνο ζωής...

κάποτε χαριτολογώντας σου είχα πει ότι θα είμαι η μόνη που θα σου ανάβει το καντήλι στο μνήμα σου...τα φερε έτσι η ζωή που και να θέλω δεν μπορώ να αθετήσω το λόγο μου...

αντίο....

Πλήρες το μέσα μου από σένα...

γέμισε γρήγορα και ανεξέλεγκτα από το κενό σου!!!!

Με μια αγάπη κακοποιημένη από το χρόνο

επιστρέφεις και αναλύεις τις μέρες, τις ώρες, τις στιγμές,

που χάθηκαν σ έναν ορίζοντα σκοτεινιασμένο από λάθη...

Στη νεκρή φύση του πίνακά σου

 οι βελονιές μου μοιάζουν αριστούργημα!!!

Πουτάνα Ελπίδα, πως με ξεγέλασες και πάλι....

Άνοιξα τα σύνορα κι είναι πάντα βράδυ....

Οι μικροί εισβολείς αξημέρωτα, απαιτούν, φωνάζουν, ζητάνε...

μικρές μπουνιές στη πόρτα της φυλακής μου,

δεν είναι ικανές να ταράξουν την συνείδηση...

ίσως του χρόνου καταφέρω να εξορίσω κι αυτόν τον δαίμονα...

Χάραγμα μέσα στη καρδιά

η αδικία του  κόσμου

κι εγώ παιδί σε μια γωνιά

ψάχνω να βρω το φως μου...
Ψηλώνει η υπομονή
δίχτυα μου πλέκει η μοίρα
στερεύει μέσα μου η φωνή
τι έχασα, τι πήρα...
Φλόγα σβησμένου καντηλιού
που κέρδισε ο πόνος
με μιλιγκράμ ενός χαπιού
αναμετριέται ο χρόνος !
 

Παλεύω μ αυτό το συναίσθημα διαρκείας και χάνω συνεχώς...

γνωρίζω την απελπισία και την περιφέρω στους δρόμους της Ζωής μου...

αλείφω στο ψωμί μου κάθε πρωί τη ζητιανιά και πορεύομαι...

Έμαθα να σε φωνάζω,τις νύχτες ,τις μέρες, παντού

έμαθες να σιωπάς και να κοιτάζεις αλλού...

Πάθος, που σε λησμόνησα όταν έμαθα επιτέλους να σε φωνάζω...

Αγάπη, που σε απαρνήθηκα όταν η ανάγκη μου σε γύρευε...

Ηδονή, που σε καταχώνιασα στης μήτρας μου τα βάθη...

Ζωή, που σε κατήργησα για να μη σε γευτώ...

Πένθος μου, που προηγείσαι των όλων...

Όχι φωνές και κλάματα,μόνο πόνος,

βουβός και βαθύς...

σαν ρίζα, σε αμέτρητο βάθος καρφωμένη, δίχως δεντρί...

Ρουφώ τις λέξεις σου, που ανατροπή δεν φέρνουν...

το νόημα τους βυθίζεται σε τέλμα...

κι εγώ, καταδικασμένη αιώνια συλλέκτρια,

ψάχνω εναγωνίως να βρω την κρυμμένη τάχα αξία τους...

Σ είχα μες την όραση μου χρόνια τώρα, άγονα,σκληρά...

κι όταν έπαψα  να σε βλέπω 

ήρθε ξαφνικά η εν- όραση να καρπίσει το χωράφι μου...

Σπάω την προσευχή μου σε κομμάτια μικρά, πολλά και ανώφελα...

κι όμως ένα μόνο ΄΄ευχαριστώ΄΄ είναι αρκετό...

Μάτωσαν οι πατούσες μου

στο δρόμο της συγνώμης...

Παρέλυσαν τα χέρια μου, αφού πια δεν σ αγκαλιάζουν...

μόνο τα 3 δάχτυλα ενώνονται για να κάνω το Σταυρό μου...

Αρρωσταίνω πίσω από αραχνιασμένα έπιπλα,

 με τόνους σκόνης από ερείπια ψυχής...

πόσο μου έλειψαν εκείνα τα ΄΄μη΄΄ και τα ΄΄πρέπει΄΄ που καθόριζαν τη Ζωή μου...

Έτσι, να σβήνεις τις ενοχές της ηδονής σου τα βράδια,

μέσα σε καρπισμένες μήτρες,

αδιαφορώντας για τα στρώματα θλίψης 

που συσσωρεύονται μέσα μου...

κι υστέρα να αναρωτιέσαι 

γιατί έχουν σκοτάδι τα πηγμένα από δάκρυα μάτια μου...