Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Αντάμα οι στέγες των σπιτιών
και χωριστά οι ανθρώποι
σαν καμινάδες ερημιών
που καρτερούν πουλιά.
και το γιατί, φτεροκοπά
σαν μαύρη καρδερίνα
και η ψυχή μου αλυχτά
σαν τη ντροπή τη νύχτα.


1 σχόλιο:

  1. Αντάμα οι στέγες των σπιτιών
    μα οι ανθρώποι μόνοι
    σαν της ερήμου μπουχαριά
    που περιμένουν χιόνι.

    Ένα μετέωρο γιατί
    σαν καρδερίνα μαύρη
    φτεροκοπά στην ξόβεργα
    κι άνοιξη ψάχνει να ’βρει.

    Και η ψυχή μου αλυχτά
    σαν τη ντροπή τη νύχτα
    και πέρδικα φρεσκόγεννη
    που πιάστηκε στα δίχτυα.

    Άρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή