Άδειασμα συναισθημάτων,

σε κάδο που έχει δηλώσει παραίτηση από την προσφορά του.

ξεφορτώθηκα με γενναιότητα το χθες

επιλέγοντας την μη αποκομιδή τους.

ποιος να φανταστεί ότι υπάρχουν απορρίμματα ευτυχίας 

σ΄ ένα άχρηστο κάδο που αντικαταστάθηκε από νέα αγορά?

έτσι είμαι ήσυχη...

ίσως ξυπνώντας κάποια νύχτα, το μετανιώσω

και τα συλλέξω πάλι...

Δωμάτιο

Στο άχρωμο δωμάτιο,,παραφωνία η κίτρινη κουρτίνα με τις μπλε πεταλούδες.

μοιάζουν και κείνες εγκλωβισμένες σε ύφασμα πολύ φτηνό...

έξω η μέρα ίδια όπως πάντα, και η πόλη σκεπασμένη με την πάχνη της εγκατάλειψης.

στριμώχνεται  η ελπίδα, σε ένα δωμάτιο δυο επί δυο...

δεν λαμβάνω μήνυμα...

θαρρώ, το έχουν αιχμαλωτίσει,

τα γκρίζα περιστέρια που κούρνιασαν σε παράταξη,

στα κόκκινα κεραμίδια απέναντι...

Αποσύνθεση...

Τα μετράω ένα ένα...

ατέλειωτα μου φαίνονται...

πως διαλύθηκα έτσι...

το άσπρο, το ροζ, το θαλασσί, το σκούρο μπλε

καθρεφτίζονται σε μικρά κομμάτια ασήμαντου σπασμένου καθρέφτη.

στον καθρέφτη της ψυχής μου!

τα χρώματα που είχα ζωγραφίσει την μεγάλη μου αγάπη...

και δεν τολμά να μιλήσει κανείς!

ούτε εσύ, ούτε εγώ,

ούτε τα χρώματα, ούτε τα θρύψαλα.

η αποσύνθεση σε όλο της το μεγαλείο!!!

Κέρινα φτερά μου φόρεσες.

πέταγμα  ΄Ικαρου μου δώσανε...

δεν έβγαλα μιλιά.

θυσιάστηκα έτσι σιωπηλά και ταπεινά,

σαν την αγάπη μου.

Ετοιμάζεις τα δίχτυα της συγχώρεσης με λατρεία.

πριν σουρουπώσει, θα πέσουν στα ήρεμα νερά της λιμνοθάλασσας

αλιεύοντας ζωές.

μια ακόμη μέρα που παλεύει το μέσα σου με το εγώ σου.

στο βασίλεμα της ύπαρξης, μόνο η ιεροτελεστία μετράει στιγμές.

ίσως αλλάξει κάτι...

ίσως το χαμόγελό σου απλωθεί στο πρόσωπό σου,φτάνοντας μέχρι τ' αυτιά,

για να δώσει τη δυνατότητα ν' ακούσεις την αγάπη

πέρα από τον παφλασμό των κυμάτων!

Δεν ξέρει η νύχτα σου τις σκέψεις μου...

κι ας στάζουν μέλι.

αποκοιμιέσαι σε ψίθυρους αγάπης από ξένο στόμα.

και το δικό μου ξεραίνεται στο παραμιλητό.

αόρατη, σαν πετονιά, που δύναμη δεν έχει

τυλίγομαι στην αύρα σου, φροντίζοντας πληγές.

μην μ' αδικείς που δεν μπορώ,

τον ήλιο να σου φέρω.

σελήνης κόρη είμαι εγώ

και βγαίνω όταν πονώ...

Σκόνταψε η σκέψη μου, πάνω στην ερημιά σου

συγκράτησε το βλέμμα μου, οίκτο δεν μαρτυρά

σκιά που δεν σ' ακολουθεί, θα γίνει ο έρωτάς μου

σ' ανώνυμη κατεύθυνση που προσταγή ζητά.

Αντιβιόγραμμα

Ένα χάπι πρωινό, ύπαρξης!

ένα δεκατιανό, ελπίδας!

ένα μεσημεριανό, επιθυμίας!

ένα απογευματινό, θέλησης!

ένα βραδινό, προσμονής!

ένα μεταμεσονύχτιο, λύτρωσης!

Γέμισε η ζωή μου τελείες, κόμματα και ερωτηματικά.

τοποθετημένα με ευλάβεια σαν τάματα σε άγιο.

τα γνώρισα από σένα, ένα βράδυ επιταφίου,

που έσκυψες στα πόδια μου με κατάνυξη...

έκτοτε, μου τα σιγοψιθυρίζεις κάθε νυχτιά 

που η έλλειψη, σου κομματιάζει το κορμί.

κι όλο σου λέω...

 να προσθέσεις και τα θαυμαστικά,

για να κατακτήσουμε μαζί το κόσμο!

Δαιμονισμένη τριγυρνώ

σε πάρκα και πλατείες.

ημέρωμα της μοναξιάς

δεν θέλω να υπάρξει...

σίγησαν οι καμπάνες μου

ούτε κι αυτές μ' αντέχουν.

βάζω στο ραδιόφωνο να παίζουν μοιρολόγια

και ανοίγω τα παράθυρα, ν' ακούσουν τα πουλιά.

ίσως στα μεταφέρουν

λίγο αν με λυπηθούνε...

Περιμένω τη βροχή

να ξεπλυθώ απ΄ την αμαρτία σου.

με λέρωσε πάλι η σκέψη σου απόψε.

έφτιαξα την θηλιά για το λαιμό σου, μα δεν την πέρασα..

έξαλλη η νύχτα μ' εκδικήθηκε!

Δίνω την μελαγχολία μου αντιπαροχή!

στήστε οικοδόμημα επαίτες και τρελοί!

Χάνεσαι στον λαβύρινθο μου.

Η καρδιά μου δεν έχει ευθείες, μόνο τεθλασμένες.

ζω την τρέλα και επιβιώνω σε παραλήρημα.

το καρδιογράφημα μου χορεύει σε χορό Ινδιάνων.

αν πάψω, να σου και η ευθεία γραμμή 

απροκάλυπτα και θορυβώντας θα εμφανιστεί.

η ευθεία οδός είναι θάνατος!

Κωπηλατώ στη ξαστεριά.

βυθίζομαι σε βούρκο...

ψάχνω να κρύψω τη ντροπή της ηδονής που πήρα.

τα υπολείμματα κοιτώ,στα αρπαχτικά μου νύχια...

αίμα,σάρκα και προστυχιά, τα βάψανε αιώνια!

Μπούκα

Αποτύπωμα των κορμιών μας σε νοτισμένη άμμο.
στο καντηλέρι οι ευχές, για να γινούμε άστρα.
και αυτό το λιόγερμα να κλαίει...
κύλησε ο έρωτας και πνίγηκε στο κύμα,
σε κείνο το τοπίο που θύμιζε σελήνη.
αβάσταχτος ο στεναγμός
έγινε χαμοπούλι.
στο διάβα σου το πρόσεξες, να σ' αποχαιρετάει...

Ανοίγεις τις πληγές μου τόσο τέλεια!

σ' ένα κορμί δίχως ζωή, δίνεις υπόσταση με τον πόνο σου.

κρίμα που μου τον δανείζεις...

θέλω να μου τον κάνεις δώρο, να τον έχω μόνιμα!!!

Απρόθυμες οι λέξεις μου

δεν θέλουν να ειπωθούν

απόψε που τα μάτια σου γίνανε η σελήνη

με ένα στόμα ορφανό 

ντρέπομαι που υπάρχω

διώξε με πριν να γίνω ένα με τον καημό...

Μικροί θάνατοι

Δρόμος που δεν περπατήθηκε

κουβέντα που δεν ειπώθηκε

δάκρυ που δεν κύλησε

χάδι που δεν ρίγησε

ματιά που δεν καρφώθηκε

όνομα που δεν ακούστηκε

ανατολή χωρίς χαμόγελο 

δύση δίχως λυγμό...

Αύριο πρωί θα γονατίσω τον ήλιο.

σημάδι με σφεντόνα 

και πέτρα ένα μου δάκρυ

                                  και...πάρτον κάτω!

Στο μεθύσι μου μην μπλέκεσαι.

όταν ρέει το ούζο μέσα μου νεκρώνουν οι ανάσες.

δεν σε παίρνει να κοιτάζεις το λαιμό μου που καταπίνει,

δεν έχεις δικαίωμα να βλέπεις τα χείλη μου που υγραίνονται.

μην ποθείς την ευχαρίστηση στα μάτια μου,

όταν ο ουρανίσκος μου γλυκαίνεται.

και μην πας να μου κλέψεις, την μυρωδιά που φυλακίζω στα ρουθούνια μου.

η φλυαρία σου, χώρο δεν έχει εδώ.

η αύρα σου εμποδίζει το ταξίδι μου.

και η κάθε σου σκέψη ειναι βλαστήμια στην ιεροτελεστία μου.

ανάμεσα στο ούζο και μένα, δεν υπάρχει χαραμάδα να τρυπώσεις.

για αυτό σου λέω... στο μεθύσι μου μην μπλέκεσαι!