Στη νεκρή φύση του πίνακά σου

 οι βελονιές μου μοιάζουν αριστούργημα!!!

Πουτάνα Ελπίδα, πως με ξεγέλασες και πάλι....

Άνοιξα τα σύνορα κι είναι πάντα βράδυ....

Οι μικροί εισβολείς αξημέρωτα, απαιτούν, φωνάζουν, ζητάνε...

μικρές μπουνιές στη πόρτα της φυλακής μου,

δεν είναι ικανές να ταράξουν την συνείδηση...

ίσως του χρόνου καταφέρω να εξορίσω κι αυτόν τον δαίμονα...

Χάραγμα μέσα στη καρδιά

η αδικία του  κόσμου

κι εγώ παιδί σε μια γωνιά

ψάχνω να βρω το φως μου...
Ψηλώνει η υπομονή
δίχτυα μου πλέκει η μοίρα
στερεύει μέσα μου η φωνή
τι έχασα, τι πήρα...
Φλόγα σβησμένου καντηλιού
που κέρδισε ο πόνος
με μιλιγκράμ ενός χαπιού
αναμετριέται ο χρόνος !
 

Παλεύω μ αυτό το συναίσθημα διαρκείας και χάνω συνεχώς...

γνωρίζω την απελπισία και την περιφέρω στους δρόμους της Ζωής μου...

αλείφω στο ψωμί μου κάθε πρωί τη ζητιανιά και πορεύομαι...

Έμαθα να σε φωνάζω,τις νύχτες ,τις μέρες, παντού

έμαθες να σιωπάς και να κοιτάζεις αλλού...

Πάθος, που σε λησμόνησα όταν έμαθα επιτέλους να σε φωνάζω...

Αγάπη, που σε απαρνήθηκα όταν η ανάγκη μου σε γύρευε...

Ηδονή, που σε καταχώνιασα στης μήτρας μου τα βάθη...

Ζωή, που σε κατήργησα για να μη σε γευτώ...

Πένθος μου, που προηγείσαι των όλων...

Όχι φωνές και κλάματα,μόνο πόνος,

βουβός και βαθύς...

σαν ρίζα, σε αμέτρητο βάθος καρφωμένη, δίχως δεντρί...

Ρουφώ τις λέξεις σου, που ανατροπή δεν φέρνουν...

το νόημα τους βυθίζεται σε τέλμα...

κι εγώ, καταδικασμένη αιώνια συλλέκτρια,

ψάχνω εναγωνίως να βρω την κρυμμένη τάχα αξία τους...

Σ είχα μες την όραση μου χρόνια τώρα, άγονα,σκληρά...

κι όταν έπαψα  να σε βλέπω 

ήρθε ξαφνικά η εν- όραση να καρπίσει το χωράφι μου...

Σπάω την προσευχή μου σε κομμάτια μικρά, πολλά και ανώφελα...

κι όμως ένα μόνο ΄΄ευχαριστώ΄΄ είναι αρκετό...

Μάτωσαν οι πατούσες μου

στο δρόμο της συγνώμης...

Παρέλυσαν τα χέρια μου, αφού πια δεν σ αγκαλιάζουν...

μόνο τα 3 δάχτυλα ενώνονται για να κάνω το Σταυρό μου...

Αρρωσταίνω πίσω από αραχνιασμένα έπιπλα,

 με τόνους σκόνης από ερείπια ψυχής...

πόσο μου έλειψαν εκείνα τα ΄΄μη΄΄ και τα ΄΄πρέπει΄΄ που καθόριζαν τη Ζωή μου...

Έτσι, να σβήνεις τις ενοχές της ηδονής σου τα βράδια,

μέσα σε καρπισμένες μήτρες,

αδιαφορώντας για τα στρώματα θλίψης 

που συσσωρεύονται μέσα μου...

κι υστέρα να αναρωτιέσαι 

γιατί έχουν σκοτάδι τα πηγμένα από δάκρυα μάτια μου...

Πάλι μίλησε το Άγιο πνεύμα..

εγώ δεν θα μπορέσω να μιλήσω ποτέ...

Παραιτήθηκα και από τη γραφή...

σε κυκεώνα αναμνήσεων, βουλιάζω

τη λύτρωση μου...

Ώρες αιώνες, που με φυλακίζουν...

χέρια αδύναμα, να με κρατήσουν πια δεν μπορούν...

γλυστράω έξω, στην εποχή των εξελίξεων

μη με φοβάσαι, είμαι από καλή σπορά....

Αλαργινό μου φως, αιώνιο...

ταφή χωρίς ψυχή και σώμα...

σε σαλεμένο νου κουρνιάζεις...

και ψάχνεις, έναν Σταυρό που δεν σ ακολούθησε....