Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Περιστέρια τα λόγια σου, που κουρνιάζουν στη πόρτα μου
και ένα φύλλο η ανάσα σου, που μ ακουμπάει...
στην άβυσσο των ονείρων μου, σε κλείνω κάθε νύχτα
και εσύ σπας τη καρδιά σου, χίλια κομμάτια,
να γεμίζεις το κρεββάτι μου,
να μην είμαι μόνη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου