Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Μη με κοιτάς φθινόπωρο...
προσπαθώ με όση καρδιά μου απομένει
τη μνήμη να κρατήσω.
σπαθί το πάθος της Ζωής,
μα... σκουριασμένες οι αρθρώσεις, πως να το υψώσουν?
και είναι εκείνη η στιγμή που όλο φωνάζει...
και είναι εκείνη η φωνή που όλο ζητάει...
πνίγηκα στη συνοικία της απόρριψης,
λάθεψα στο καφενείο της συγνώμης.
μη με κοιτάς φθινόπωρο...
φύλλα κι εγώ σκορπάω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου