Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Ανάμεσα στη βαθιά χαρακιά των ποταμών,
σε μια ζούγκλα κεκλεισμένων θυρών,
επιστάτης της σάρκας εκφυλισμένος ο έρωτας,
φωνάζει τ΄ όνομά σου.
αγγίζω τη καμένη γη...
το δάκρυ της υπόσχεσης στεγνώνω.
σκληρή μου ύπαρξη, συνεχίζεις το ταξίδι
της σπαρακτικής νοσταλγίας.
η ανάγκη μου, κινούμενη άμμος... που είσαι?
προσάραξε στα αφανή μου συναισθήματα,
μέρα που είναι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου