Γελάς και πνίγομαι απ΄ το νοτιά σου.

χειροκροτάς εγωιστικά είδωλα,

και εύκολα θολώνεις την δική μου  εικόνα.

με πονάς με την αγάπη...

όπλο δεν βρήκες δυνατότερο.

όμως, άκου τον ήχο...

ξεκλειδώνεται ο ουρανός μου σήμερα.

η φιλοσοφία της καταχνιά σου,

θα πάρει τέρμα πριν το απόβραδο....

Αμάζευτα τα φιλιά,
σαν τα μαλλιά μου όταν κοιμάμαι.
ανθίζει πάλι ο έρωτας,
άνοιξη, που ζητά ο κήπος μου.
και το λευκό σεντόνι,
στρώθηκε πάλι να πλαγιάσω...

Έλα...

Ελα...
και έχω στρώσει στη καρδιά το κόκκινο σεντόνι,
έχω μυρώσει το φιλί, γλυκά να σε ζαλίσει.
άνοιξα τα παράθυρα το σπίτι ν΄ ανασάνει
και πότισα τα λούλουδα φρέσκο νερό κι αγάπη.
καθάρισα τη σκέψη μου, ίχνος κακό δεν έχει
και τη ψυχή μου γλύκανα με μέλι και θυμάρι.
έπλυνα το σώμα μου με γάλα από μάνα
και τα μαλλιά μου έλουσα με της βροχής νερό.
μαγείρεψα τον έρωτα, μπουκιά να στον ταΐσω
και για να πιεις ετοίμασα το πιο ωραίο νάμα.
έβαψα τα ματόκλαδα να σε αιχμαλωτίσουν
και το ιώδες έβαλα στα χείλη που σ΄ αρέσει.
φόρεσα το φουστάνι μου της εκκλησιάς που έχω
και είμαι στο κατώφλι μου για να σε καρτερώ.
ξυπόλυτη θα στέκομαι στα πόδια σου ν΄ ανέβω
κι υστέρα κανε με ότι θες, μετά το σ΄ αγαπώ....

Ξύπνησα από το κώμα...

αναπνέω!!!!

η μοίρα υπερήμερη,στέλνει την ζωή στους στρόβιλους

της δύναμης!

αμνήμονος έρωτας με πήγε πίσω.

έχω ήδη αρχίσει το ξεφόρτωμα από το αμπάρι μου!!!

ζουμπούλι η ψυχή μου,ανθίζει ξανά!!!

Πως να εκφραστεί το ''γενηθήτω''
όταν σωπαίνεις στη μοναξιά θεού...
το άπαν της στιγμής, ένα σου βλέμμα
χέρι αθάνατο στο χάδι,
στην απειλή του χρόνου, παρηγοριά!

Ρόγχος η μελωδία μας

πλάνεμα του ονείρου...

Βουβές οι κραυγές,

η κρίση κρατά

ακονισμένα μαχαίρια.

φορώ την εικόνα σου,

κάθε που γέρνω το κεφάλι...

κι ένα αγνάντεμα με καρτερεί.

τύχη τα μάτια μου

ποτέ δεν είχαν,

μα η φωνή μου πάντα

διαλυόταν μες την ευτυχία...

Φρέσκια ουλή της ύλης,με ταλαιπωρείς.
η επιβίωση μου,ληστεύει τη ζωή...
η σχεδία των ονείρων μου έχει κοπεί στη μέση.
αδιάφορη η ελευθερία που μου χαρίζεις,
γεμάτη τρύπες που δεν μπορώ να καλύψω...
μη με προσπερνάς ψυχή μου,
αφού και εσύ πονάς...

Κρυσταλλώνεις το συναίσθημα,
σε υπότροπο τάφο το βάζεις.
με συνθλίβεις σταθερά
κι ας σε υποστηρίζω...
αγκαλιάζεσαι με τον διαρκή σου θάνατο
και δεν με θέλεις μαζί σου...

Σκουριά και συρματόπλεγμα στο όνειρο.
γεμίζει ο ιδρώτας δισκοπότηρα
και πνίγεται στα βάθη η επιθυμία.
τι επανάσταση να κάνω?
χόρτο ξερό,βαριεστημένο,
φύτρωσε μέσα  μου η συνείδηση.
τι να σε κάνω? 
δεν είσαι εκείνος...
είσαι... ο άλλος...

Η αυλή μου γεμάτη όνειρα...
ένα τραπέζι καφενείου με δυο καρέκλες ψάθινες, 
που αντιστέκονται στο καιρό
και εκείνο το τραπεζομάντιλο
γεμάτο λόγια γραμμένα,
κάθε φορά, που ακουμπάς πάνω του τα δυο σου χέρια.
ασβεστωμένα σκαλοπάτια,
γεμάτα με ξεθωριασμένους τενεκέδες
που φιλοξενούν αιώνια
τα μελαγχολικά γεράνια μου.
κι η πόρτα του σπιτιού
πάντα ολάνοιχτη, στον ερχομό σου!

Σε περπάτησα δρόμε μου.

πόνεσα να σ' αγγίξω...

σε μύρισα, σε ένιωσα, σε κράτησα.

όμως, δεν σε έβλεπα...

τα μάτια μου κοιτάζανε εκείνον...

Έρωτας, μονομανής, καθαγιασμένος.

σ΄ απελπισίας σεντόνι κυλιέται.

μια εκσπερμάτωση αδάμαστη,

που συναινεί για τα μέγιστα!

Ξεχνιέσαι και μπερδεύεσαι.

σιγά σιγά, το μέλι,

σιγά σιγά, η χολή...

Κλειδώθηκα μέσα στην αγάπη μου.

άπειρες χαρακιές στο σώμα της

και η βελόνα της καχυποψίας,

 μέρα νύχτα σε αργές στροφές,

κυλάει πάνω τους!

Μοναδική αίσθηση, 

της λιμνάζουσας ζωής μου,

μείνε,

 για το σχεδιασμό της ζωής 

και όχι μόνο...

πέρα από το όνειρο,

επιθυμία που ίπταται,

θέληση που βυθίζει...

Ακολούθα τη γραμμή, απ΄ το μαστίγιό σου.

κάτω απ΄ το φως δες με...

άγιος και τρελός ο έρωτας,

πόνο γυρεύει!

Ερωδιέ μου...

θρονιάστηκες απλά και ήρεμα,

μέσα στη λιμνοθάλασσα της καρδιάς μου

και κάθε μέρα σε χορταίνω,

ηδονές και βάσανα...

Με τα μάγια σ΄ αγαπώ...

με τα μύρα σε καρτερώ...

σπέρμα του αισθήματος

βαθιά με πότισες!

Κοιμόμαστε μαζί,
στην άκρη της αιωνιότητας.
φιλί  σπαθί, που κόβει το χρόνο,
χίλια κομμάτια...
και με σκεπάζει με χρωματιστό κομφετί,
απομεινάρι μιας αποκριάς,
που θυμάμαι πως γέλασα...

Διασχίζω το μονοπάτι του πεπρωμένου,

σκορπίζοντας τα ίχνη της λαχτάρας μου για σένα.

χαμήλωσε λίγο τα μάτια σου... και θα τα δεις!

Πόσο με μισώ, όταν χρωματίζω με πένθος
την αγάπη σου.
φυλακίστηκα σ΄ ένα ερωτηματικό αμφιβολίας
και ο καιρός περνά...
δεν είμαι εγώ, αφού πια δεν είσαι εσύ...
το άγιο πρόσωπό σου, χάνει σιγά σιγά τη λάμψη του
και το κορμί σου άλλαξε όνομα...
μια περιφρονημένη ερωμένη είμαι,
που δύει σαν το ηλιοβασίλεμα!

Ξύπνα τον έρωτα που κοιμάται,

μέσα στις φωτιές του εγωισμού.

βράδυνε τη μοίρα που ακονίζει τα μαχαίρια.

υπηρέτη της ανδρείας σε είχα,

από τη πρώτη μέρα!

Με τρομάζει η ήρεμη σιωπή...

αυτή που απάντηση δεν μου δίνει

κι όλο με κλείνει, χωρίς νου, χωρίς επιστροφή,

δημιουργώντας καταστροφές.

αναντίρρητα σκύβω το κεφάλι,

όχι σαν ένδειξη υποταγής...

(άλλωστε δεν υπάρχει υποταγή χωρίς παιχνίδι)

αλλά σαν θέληση ερωτευμένη.

μόνο τις νύχτες που τολμώ να ονειρεύομαι

νιώθω να σου φωνάζω...

που είναι η Κυριακή μου?

γιατί μου την σκότωσες?

Λάθος το τηλεφώνημα

δεν μένει εδώ ο πόνος...

λάθος το τηλεφώνημα

τελείωσε ο χρόνος!

Έσβησα το χάρτη της αγάπης σου.

συγκρουόμενες εικόνες, για ανακωχή.

ήπια δυο μπύρες και επέστρεψα.

η έλλειψη σου, οξυγόνο, που έχει χαθεί...

Τρέφω την αγάπη,
εγώ, που τίποτε δεν μπορούσα να θρέψω.
χειμωνιάτικο φεγγαρόφωτο
και με ησυχάζει η θλίψη.
μια έκρηξη περιμένω,
μην την καθυστερείς!
πυκνώνουν οι ίσκιοι,
απ΄ τις μέρες που φεύγουν,
στον τοίχο μου.

Δημιουργείς και αφήνομαι...

σπαράζω μυρωμένα,

δεν σ΄ αδικώ, μα κλείνομαι,

σε βράδια ξεχασμένα...

Λυτρωτική φωτιά μου,
μαγεύομαι απ΄ το τραγούδι σου.
σπάσε τη μονοτονία μου,
προκάλεσε με ανοιχτά...
ρύθμισα τις αισθήσεις μου,
 όλες υποταγμένες...

Τα δάκρυα μου στεγνά, δεν κυλάνε...
στο χωνευτήριο της λήθης,
κάθε μέρα ρίχνω τη πίκρα μου
και συνεχίζω...
για πόσο δεν ξέρω...
γιατί,δεν γνωρίζω...
το τέλος φοβάμαι...
το όποιο τέλος...

Κονταροχτυπιέται η υποψία.

τη μέρα τη σκοτώνω,

τη νύχτα μου θεριεύει.

ψυχορραγεί το όνειρο,

λαβώνετε το γέλιο.

πλήγωσες τη θυσία σου,

την έτριψες για σκόνη.

μου πότισες τα μάτια μου,

να μη κυλά το δάκρυ...

Σμίγει η αγάπη με την ελευθερία,

μα πονάει...

αδηφάγο εγώ μου, πως αντέχεις?

γκρεμίζεται το τείχος της θυσίας

με μια σου λέξη, τόσο απλή, τόσο απάνθρωπη.

στα έγκατα της απόγνωσης με στέλνεις

και δεν νοιάζεσαι...

αιμορραγώ, σέρνομαι στο θάνατό μου

κι εσύ κάνεις γενέθλια για την ανάσταση της ψυχής σου!

Έχω έτοιμο το παζλ,

με τα κομμάτια των ονείρων μου!!!

θα ΄ρθεις, να το συμπληρώσουμε μαζί?

Ενοχλητικά φωνήεντα,

μου τρυπάνε τη λογική.

πεσμένη η φύση σου

στο υγρό ξημέρωμα,

αναρωτιέσαι ΄΄παλι?΄΄

και κρύβεσαι από τον εαυτό σου.

μπερδεμένα σύμφωνα με τυλίγουν

και χάνομαι.

καλύτερα να σιωπήσω...

χάραξα το δρόμο σου χωρίς τραγούδι.

Δεν ακούω βήματα...

χάθηκε η ακοή μου η εσύ δεν έρχεσαι?

Το κοινό μου όνομα ψιθυρίζεται...

για πραγματικότητα,

 η μοναδικότητα της αγάπης μου.

σε χθόνιες μουσικές μη με κρύβεις...

Δεν υπήρξα ποτέ,
 πριν από το βλέμμα σου.
αυτό μου έδωσε υπόσταση!

Βλέπω στα μάτια σου,

την ανεξίτηλη μοίρα μου!

Θυμάμαι...

Θυμάμαι...
είχε ήλιο την μέρα που σε γνώρισα.
τώρα, συνέχεια βαραίνει συννεφιά.
θυμάμαι...
την επιθυμία στο βλέμμα σου τη μέρα που σ΄ αντάμωσα.
τώρα, γέμισε η αμφιβολία τη ματιά.
θυμάμαι...
έγειρες στην αγκαλιά μου σαν πουλάκι τη νύχτα που σμίξαμε.
τώρα,φεύγεις σαν κυνηγημένος αετός.
θυμάμαι...
έσταζαν μέλι τα λόγια που ψιθύριζες.
τώρα, τη πίκρα καταπίνω συνεχώς.
θυμάμαι...
τη λαχτάρα στη κάθε μας συνάντηση.
 τώρα, απλά μια φιλική συντροφιά.
θυμάμαι...
το πάθος στους όρκους που μου έδινες.
τώρα, μαζεύω από κάτω τα γυαλιά.
θυμάμαι...
την αγάπη σου που νίκησε το φόβο
τώρα, την ψάχνω σε δυο ποιήματα παλιά...

Υποσχέσεις...
χρώματα καλοκαιριού,
σε καμβά χειμώνα...
βυθίζεται και ορκίζεται η ψυχή μου,
σε λασπουριά βρόχινης αξιοπρέπειας!

Στον έρωτα χωρίς μέλλον, παραδίνομαι.
τις άνυδρες νύχτες, δεν αντέχω πια.
αποσύρω το νου μου από  το θαύμα,
αδειάζω το κεφάλι μου
και δεν αντιστέκομαι άλλο...
την προσωπογραφία του έρωτα,
θέλω να ζωγραφίσω!

Στου χειμώνα τη κραιπάλη θ' αφεθώ.

διψασμένο αγρίμι, για την αρχοντιά της ηδονής.

λαίμαργη δαγκωματιά... τι περιμένεις?

Ο λογισμός μια λαθεψιά

μια Κυριακής μεταλαβιά,

κάβος, που δεν θα λύσει...

λειψές οι ώρες της αυγής

και οι τόσες μέρες της σιωπής,

βήματα ηχούν, σαν θρήνοι...

σου κράτησα το δειλινό

σκέψη με δίχως το εγώ,

κομμάτιασα το πόνο.

φόβους πια πάψε να φυσάς

γυμνόκλαδο ο έρωτάς

στέκει, ξερό στο χρόνο!

Φτιαγμένος από μοναξιά,
μα οι επισκέψεις σου πληθαίνουν.
που ήσουν? σε ρωτώ και με κοιτάζεις.
τι θέλεις? σε ρωτώ και μ΄ αγκαλιάζεις.
δημόσιο ψυχιατρείο, ώρα τρεις.
πάλι μόνος σου μιλάς...
δεν φάνηκε κανείς!!!

Πιες βρόχινο νερό
και λούσε τα μαλλιά σου...
να έχεις απόθεμα μέσα σου,
όταν στεγνώσουν τα βήματά σου.
Σταμάτα να μουρμουρίζεις!!!
δεν τελειώνει η βροχή,
δεν τελειώνει η αγάπη...
μόνο διαλείμματα κάνει,
να πάρει δανεικές ανάσες...

Απόψε,

θα πολλαπλασιάσω τις στιγμές.

να μου μείνει,

το μοσχοβόλημα της πνοής σου!

Πνίγομαι στην ανάγκη μου...

σωσίβια μάτια, με τραβούν στη ξηρά.

στις σταθερές του κόσμου, η αγάπη σου!

Μου έλειψε ο πολιτισμός σου.
να πονέσω από χαρά, σουλατσάροντας
στα σοκάκια της λήθης.
στον ατέρμονο δρόμο σου,
ερείπια, κουβάρια, ναοί,
όλα μπερδεμένα σ' ένα υπέροχο χάος!
με έκπτωτους άρχοντες,
με διωκόμενους διώκτες,
σ' ένα αυθεντικό λαϊκισμό
που με συναρπάζει.
μου έλειψες...

Μην προδώσεις το φθινόπωρο.

δες...

κατέθεσα το είναι μου!

η τελευταία ανάσα αντίστασης

βγήκε τώρα,

για οτιδήποτε...

Του χρόνου οι ρυτίδες μου

χαράζουνε το δέρμα.

να φυλακίζουν δάκρυα,

κάτω να μην κυλήσουν

και να κλειδώνουν τα φιλιά,

πριν να λοξοδρομήσουν....

Μυρίζω τη βροχή που έρχεται..

σε καταπίνω σε δυο στάλες ούζο

και νιώθω ένοχη, που σε πολεμώ...

Η άρνηση της σκέψης, συνεχίζει το ταξίδι της.

η επανάσταση ξεθώριασε.

αρχίζει να παίρνει το χρώμα της αμφιβολίας.

πολυσύχναστη η μοναξιά,

δέχεται πελάτες.

η ύψωσις, αργεί...

Φθινοπωρινές παρυφές επιθυμιών.

η ερημιά, συνεχίζεται...

Κάτσε καημέ, εκεί που είσαι.
καθαρή και σαφέστατη εξήγηση σου δίνω,
κάτσε, εκεί που είσαι.
ξερίζωσα το δάκο της ελιάς μου
και έλαμψε η ελπίδα μου.
τακτοποίησα το παρελθόν,
σε σεντούκι παλιό κλειδωμένο.
είμαι καλά, γιατί ...συγχώρεσα...
γι αυτό σου λέω,
κάτσε καημέ, εκεί που είσαι!!!!

Στα οράματα του νοτιά, σ' εντοπίζω.

σε διακρίνω να εισρέεις,

όμορφος θεός

που μου ανήκει.

νωπή υδατογραφία το χαμόγελό σου,

παραλύει το είναι μου.

εξαντλητική και διαρκής η έλλειψή σου.

έλα, για ένα ξαφνικό ξεκίνημα...

Στην ετυμηγορία του φθινόπωρου, σε ψάχνω.

με μια ανάσα, που ξεχειλίζει, 

ατέλειωτα αποσιωπητικά...

ξεχνάω τ΄ όνομά σου...πως σε λένε?

σαν προσευχή των γεωργών,

μοιάζει το σ΄ αγαπώ σου...

Τα χελιδόνια με αποχαιρετούν...
τα λουλούδια με αποχαιρετούν...
τα τζιτζίκια με αποχαιρετούν...
το φως με αποχαιρετά...
η ζωή με καλωσορίζει!!!

Όταν σε γνώρισα, κατάλαβα,

τη φτώχεια όσων είχα...

Αόρατα παράθυρα με προστατεύουν

από ζηλόφθονες μύγες,

που ζητάνε κινήσεις απελπισμένων χεριών.

έχω τελειώσει με την τιμωρία

δεκαοχτούρας, που φωνάζει την αδικία.

επιστρέφω στο εγώ μου.

μισοφόρι η ζωή,

που φοριέται κατάσαρκα!

Πυροδοτείς τις λέξεις σου

κάθε λεπτό που σκληρά αναμετριέται με το χρόνο...

χαιρέτα το τρελό του καθρέφτη σου

και ξεχορτάριασε λίγο 

το μνήμα της ψυχής σου.

θα δεχτείς κόσμο,

για το μνημόσυνο της ελπίδας σου!!!

Ο χτύπος της καρδιάς,

τραγουδιέται από το τελευταίο τζιτζίκι

που συντροφεύει τα βράδια μου.

ένα καλοκαίρι, που δεν φάνηκε το πρόσωπό σου

στο ραγισμένο καθρέφτη της ψυχής μου.

οι τύψεις, γίνανε αγγαρείες,

σε ερημωμένα στρατόπεδα

που φυλάνε το τίποτα...

αν ποτέ καταφέρω, να γράψω ένα ποίημα

για την ευτυχία,

θα στο δώσω...

Για να καλύψω τη φωνή σου,δακρύζω...

διάφανα δάκρυα, που σου επιτρέπω να αγγίξεις.

η μνήμη αργοπεθαίνει στην παλάμη μου.

κανίβαλος η θέληση, με εξουθενώνει πάλι.

η αγάπη δηλητήριο,

που να το πιεις διστάζεις...

Απομακρύνσου, από το φως του φεγγαριού,

γιατί το ουρλιαχτό σου, δεν αντέχω...

Άδειασε το κεφάλι μου ξαφνικά....
κράτησε μόνο μια σκέψη,
ενέχυρο, για την επερχόμενη συγκίνηση.
προμηνύονται κι ευτυχισμένες μέρες!!!
δεν μπορεί...

Στα θρύψαλα μιας ιστορίας,

διψασμένης συνεύρεσης,

τελειώνω τα καθημερινά μου δρομολόγια.

ασήκωτο το βάρος της άδειας καρδιάς,

και η αγάπη,

καμένο φιλμ μιας άχρωμης ελπίδας!

Όμηρος το κορμί στη νύχτα.

στο παιχνίδι της υποταγής

ξέρω, θα χάσω πάλι...

στα ανεπίτρεπτα πάθη

κλειδώθηκε ο εγωισμός.

μην κοιτάς το ρολόι,

θα το νιώσεις, όταν έρθει η ώρα....

Εξάντλησα το θάνατο χθες βράδυ.

με πληγωμένο εγωισμό, άνοιξε τη πόρτα και έφυγε.

το ξημέρωμα η ανατολή

μου ψιθύρισε,

πως το ΄΄ΑΝ΄΄ διαβάζεται κι ανάποδα!!!

Αποκόμματα υπομονής...

ξερνώ το αλάτι πάνω στη πληγή μου.

συντριβή παντού!

ένα φύσημα η ζωή μου

που τα στραβά μου δόντια,

δεν αιχμαλωτίζουν πια...

Στο κομμάτιασμα του ήλιου,

Θεός έρωτας ξεπροβάλλει.

ταξιδεύει η έκφραση,

απολαμβάνει η καρδιά...

στον ίδιο χωροχρόνο

το ΄΄Μου΄΄ και το ΄΄Σου΄΄,

ίδια αρπακτικά, ανταμώνουνε!

Στην λατρεμένη ουτοπία σου,αφήνομαι...

βουτηγμένη στον ιδρώτα των αισθήσεων,

σαν κρυφό μεσημέρι 

με νερωμένο ούζο προσφοράς,

χάνομαι, στους διαδρόμους της επιθυμίας σου...

απόλυτο σύντροφο σε θέλω!

να καλύπτεις το φως που με καλεί

σε λάθος δρόμους...

Έτσι απλά...

Έτσι απλά τελειώνουμε,
όπως ονειρευόμαστε
σε σύννεφα από καπνούς
σε άδειους αναστεναγμούς
σε λερωμένα στρώματα
με κερωμένα σώματα...
έτσι απλά τελειώνουμε,
στ΄ αύριο αναπαυόμαστε
με τις λιγότερες ζημιές
με άλικες υπογραφές
σε λάθη που δεν γίνονται
σε πάθη που δεν σβήνουνε...
έτσι απλά τελειώνουμε,
τζάμι που το θαμπώνουμε
βρισιά στα χείλη η ευχή
κατάρα που ακολουθεί
δυο κούκλες πάντα αντικριστές
σε μια βιτρίνα μοναχές...
έτσι απλά τελειώνουμε,
λέξεις που μας στοιχειώνουνε
ειπώθηκαν σε χαραυγή
σημάδια μνήμης για χαρτί
σφραγίζεται η απελπισία
καλοκαιριού δοκιμασία...

Χαμένη μούσα,
συντροφιά της μνήμης,
βαθιά ανάσα
ορμητικής ζωής,
που αλητεύεις...
και μου στερείς
την αίσθηση?

Ατέλειωτες οι ώρες,

θεριά που κατασπαράζουν...

νεκροί, στριμώχνονται στα όνειρα,

και υποφέρω.

αύριο, θα σπάσω το κρεββάτι

που έρωτα δεν σηκώνει!!!

Άδειο καφενείο...

Στο άδειο καφενείο

καρέκλες μοναχές,

φοράς το προσωπείο

και κρύβεις ενοχές.

θολώνει η ανάσα

το τζάμι που ακουμπάς,

η ηχώ σου είναι μπάσα

δεν πρέπει να μιλάς.

επάνω στο τραπέζι

κρυώνει ο καφές,

το χέρι τρεμοπαίζει

με χάντρες διαλεχτές.

τσιγάρο στο τασάκι

που καίγεται αργά,

η σκέψη λιθαράκι

που φτιάχνει όμως βουνά.

του τοίχου το ρολόι

σταμάτησε κι αυτό,

γιατί, που όλο σε τρώει

το όλο σκηνικό.

δεν θέλεις να θυμάσαι

πως ήσουνα, στο χθες,

το αύριο να λυπάσαι

που θα ΄χει επιστροφές...

Ένα αλλιώτικο γιόμα

σαν χάδι πάνω σε πληγή...

ονειρεύτηκες το φιλί που σου ζήτησα,

την ώρα της επιθυμίας,

την στιγμή της φευγαλέας γιορτής...

για να μου σφραγίσει την κραυγή

την απαγορευμένη...

Δεν περπατήσαμε αυτούς τους δρόμους,

δεν πνίξαμε το πόνο μας σε αυτές τις πλατείες,

δεν νιώσαμε επιστροφές...

λιθοβολήσαμε ανάγκες

και θρυμματίσαμε σκέψεις,

παραδομένοι σε ένα άρρωστο πείσμα...

Φοβάσαι για την απώλεια του φόβου σου...

μυρμήγκι, που μάζευες το σπόρο του κάθε καλοκαίρι,

κλείνοντας το σε συναισθηματικές παγιδεύσεις

και σε σωματικές εξοντώσεις.

τώρα τρέμεις στην εγκατάλειψη της φθοράς...

μη συνηθίζεις την αηδία,

να αηδιάζεις τη συνήθεια!!

Πίστεψα...

Πίστεψα πως ήσουν εσύ...

δεν ήσουν όμως...

δεν ήσουν η βροχή που θα με μούσκευε,

το χώμα που θα με βούλιαζε,

το κρύο που θα μου έκαιγε τα κόκαλα,

ο αέρας που θα με ξεσήκωνε,

το ιδρωτάρι καλοκαιριού...

δεν ήσουν εσύ η ανατολή που θα μ΄ έλουζε,

 το ηλιοβασίλεμα που νοστάλγησα,

το γιόμα μου το γαλήνιο,

το απόγευμα το τρελαμένο,

το βράδυ μου το ανήσυχο...

δεν ήσουν εσύ η λαχτάρα μες τα στήθια μου,

η συνήθεια η γλυκιά μου,

 το νερό να με ξεδιψάσει,

το φαί να με χορτάσει...

ο καφές μου το απόγευμα,

το αλκοόλ μου τις βραδιές...

δεν ήσουν εσύ η μουσική στα στιχάκια μου,

τα λόγια που θα με χάιδευαν,

τα χέρια που θα μ΄ αγκάλιαζαν,

τα χείλη που θα με γλύκαναν με το φιλί,

ο πόθος που θα με έλιωνε...

δεν ήσουν εσύ ο χτύπος της καρδιάς,

η αγωνία της ματιάς,

ο πόνος της ψυχής...

πίστεψα πως ήσουν εσύ ο ΈΡΩΤΑΣ!!!

δεν ήσουν όμως...

Στη χαμηλή κάμαρα,

αράχνη η αγάπη σου

που προσπαθεί ιστό να φτιάξει.

λερώνονται τα σεντόνια

που δεν αλλάζω, 

φυλακίζοντας χάδια και μυρωδιές.

φτάνει πια με τους καημούς

που μας κούρασαν τόσο!!!!!!!!

Στο κατώφλι, σκουπίζω την ελπίδα μου.

κάρβουνο που χρωματίζει το δειλινό, κάθε μου έννοια.

εκεί που σμίγουν τα ποτάμια, θέριεψα τους στεναγμούς.

κι ήρθες... σαν φταίχτης του αύριο,

ρόδι να σπάσεις στη πόρτα της καρδιάς μου!

Έπνιξα του κορμιού τη κραυγή,
σιωπώντας...
πάντα στο προσκύνημα μου, με
ακολουθεί μια σκιά...
η ερημιά κρατά τα κυπαρίσσια.
η καρτερία τα πλατάνια.
ξέρω που θ΄ ακουμπήσω, τη πλάτη της λήθης μου!

Η δυσάρεστη γεύση των δακρύων,
ανακατεύτηκε με την ευχάριστη γεύση
της απελευθέρωσης.
ξέσπασμα λυτρωτικό
που μου αποκάλυψες το είναι μου,
και εκείνη τη λησμονημένη ανάγκη
να συνομιλήσω με ΕΚΕΙΝΟΝ!!!

Μεσημβρινός λήθαργος

που βολεύεται το αλλόκοτο.

στην εκκόλαψη της ενοχής,

βοηθά ο λίβας!

Στη χαρακιά που συνοδεύει τη πληγή μου,

σκάλισε η θλίψη, το όνομά σου!

Συνδαιτυμόνες, στο τραπέζι της ακολασίας,

βραδινά δείπνα, σαρκοφάγων θηρίων.

η αναπηρία της καθημερινότητας,

κάλεσμα ερωτικό, σε αφέγγαρες νύχτες.

συνέχισε να με τρως,

Αργά, Απολαυστικά, Ανικανοποίητα...

Έχω το πείσμα του χειμώνα μέσα μου!
κρατάει γερά και χώνεται απρόσκλητος,
τελειώνοντας την άνοιξη,
κλέβοντας καλοκαίρια.
αλλόγλωσση κατάρα που δεν έπιασε,
χρεώθηκες και πάλι...
ποιος σου είπε ότι ο θάνατος
λιγοστεύει τη ζωή?

Δεν αρνιέμαι την τρέλα που έχει φυτρώσει μέσα μου για σένα.
τα παινέματα των άλλων δεν μ΄ αγγίζουν.
βατομουριά σε φράχτη, σκαρφαλώνει η αγάπη μου.
πέσαν από μόνα τους τα φτερά μου
αντικρίζοντας τη θωριά σου, δεν πετώ πια μακριά.
υψώθηκα στα μάτια σου, ταπεινωμένη...
ούτε το χώμα δεν θα μάθει τα λάθος σύμφωνα της αναπνοής μου,
όταν αφήνεται πάνω στο σώμα σου.
κι όλο αραιώνω το σιρόπι της προσφοράς,
μην τυχόν και μου ζαχαρώσει, πριν τα παντρολογήματα

Μισόκλειστη η πόρτα,

μισότρελη η έννοια.

ο χρόνος μου σκοτώνει,

τη δύναμη να ζω.

η φτώχεια της ψυχής σου,

σαν φόβος με κυκλώνει,

θα γίνει αποκάλυψη

για τούτο το κακό...

Εξόρισαν οι μοίρες τα τζιτζίκια απ΄ το καλοκαίρι μου.
τα ψίχουλα που σκορπίζω στο μπαλκόνι μου,
είναι ανέπαφα.
χιλιάδες περιστέρια στο φοίνικα, στην αυλή μιας παλιάς αίγλης,
κι όμως φτερούγισμα δεν πιάνει το αυτί μου.
ο καφές παγωμένος,η ματιά κουρασμένη
και στο ραντεβού απουσία.
βυθίζεται η σκέψη μου στο πηγαινέλα των μυρμηγκιών...
υπνωτίζομαι να αναπνέω!