Αντάμα οι στέγες των σπιτιών

και χωριστά οι ανθρώποι

σαν καμινάδες ερημιών

που καρτερούν πουλιά.

και το γιατί, φτεροκοπά

σαν μαύρη καρδερίνα

και η ψυχή μου αλυχτά

σαν τη ντροπή τη νύχτα.

Άδειασμα συναισθημάτων,

σε κάδο που έχει δηλώσει παραίτηση από την προσφορά του.

ξεφορτώθηκα με γενναιότητα το χθες

επιλέγοντας την μη αποκομιδή τους.

ποιος να φανταστεί ότι υπάρχουν απορρίμματα ευτυχίας 

σ΄ ένα άχρηστο κάδο που αντικαταστάθηκε από νέα αγορά?

έτσι είμαι ήσυχη...

ίσως ξυπνώντας κάποια νύχτα, το μετανιώσω

και τα συλλέξω πάλι...

Δωμάτιο

Στο άχρωμο δωμάτιο,,παραφωνία η κίτρινη κουρτίνα με τις μπλε πεταλούδες.

μοιάζουν και κείνες εγκλωβισμένες σε ύφασμα πολύ φτηνό...

έξω η μέρα ίδια όπως πάντα, και η πόλη σκεπασμένη με την πάχνη της εγκατάλειψης.

στριμώχνεται  η ελπίδα, σε ένα δωμάτιο δυο επί δυο...

δεν λαμβάνω μήνυμα...

θαρρώ, το έχουν αιχμαλωτίσει,

τα γκρίζα περιστέρια που κούρνιασαν σε παράταξη,

στα κόκκινα κεραμίδια απέναντι...

Αποσύνθεση...

Τα μετράω ένα ένα...

ατέλειωτα μου φαίνονται...

πως διαλύθηκα έτσι...

το άσπρο, το ροζ, το θαλασσί, το σκούρο μπλε

καθρεφτίζονται σε μικρά κομμάτια ασήμαντου σπασμένου καθρέφτη.

στον καθρέφτη της ψυχής μου!

τα χρώματα που είχα ζωγραφίσει την μεγάλη μου αγάπη...

και δεν τολμά να μιλήσει κανείς!

ούτε εσύ, ούτε εγώ,

ούτε τα χρώματα, ούτε τα θρύψαλα.

η αποσύνθεση σε όλο της το μεγαλείο!!!

Κέρινα φτερά μου φόρεσες.

πέταγμα  ΄Ικαρου μου δώσανε...

δεν έβγαλα μιλιά.

θυσιάστηκα έτσι σιωπηλά και ταπεινά,

σαν την αγάπη μου.

Ετοιμάζεις τα δίχτυα της συγχώρεσης με λατρεία.

πριν σουρουπώσει, θα πέσουν στα ήρεμα νερά της λιμνοθάλασσας

αλιεύοντας ζωές.

μια ακόμη μέρα που παλεύει το μέσα σου με το εγώ σου.

στο βασίλεμα της ύπαρξης, μόνο η ιεροτελεστία μετράει στιγμές.

ίσως αλλάξει κάτι...

ίσως το χαμόγελό σου απλωθεί στο πρόσωπό σου,φτάνοντας μέχρι τ' αυτιά,

για να δώσει τη δυνατότητα ν' ακούσεις την αγάπη

πέρα από τον παφλασμό των κυμάτων!

Δεν ξέρει η νύχτα σου τις σκέψεις μου...

κι ας στάζουν μέλι.

αποκοιμιέσαι σε ψίθυρους αγάπης από ξένο στόμα.

και το δικό μου ξεραίνεται στο παραμιλητό.

αόρατη, σαν πετονιά, που δύναμη δεν έχει

τυλίγομαι στην αύρα σου, φροντίζοντας πληγές.

μην μ' αδικείς που δεν μπορώ,

τον ήλιο να σου φέρω.

σελήνης κόρη είμαι εγώ

και βγαίνω όταν πονώ...

Σκόνταψε η σκέψη μου, πάνω στην ερημιά σου

συγκράτησε το βλέμμα μου, οίκτο δεν μαρτυρά

σκιά που δεν σ' ακολουθεί, θα γίνει ο έρωτάς μου

σ' ανώνυμη κατεύθυνση που προσταγή ζητά.

Αντιβιόγραμμα

Ένα χάπι πρωινό, ύπαρξης!

ένα δεκατιανό, ελπίδας!

ένα μεσημεριανό, επιθυμίας!

ένα απογευματινό, θέλησης!

ένα βραδινό, προσμονής!

ένα μεταμεσονύχτιο, λύτρωσης!

Γέμισε η ζωή μου τελείες, κόμματα και ερωτηματικά.

τοποθετημένα με ευλάβεια σαν τάματα σε άγιο.

τα γνώρισα από σένα, ένα βράδυ επιταφίου,

που έσκυψες στα πόδια μου με κατάνυξη...

έκτοτε, μου τα σιγοψιθυρίζεις κάθε νυχτιά 

που η έλλειψη, σου κομματιάζει το κορμί.

κι όλο σου λέω...

 να προσθέσεις και τα θαυμαστικά,

για να κατακτήσουμε μαζί το κόσμο!

Δαιμονισμένη τριγυρνώ

σε πάρκα και πλατείες.

ημέρωμα της μοναξιάς

δεν θέλω να υπάρξει...

σίγησαν οι καμπάνες μου

ούτε κι αυτές μ' αντέχουν.

βάζω στο ραδιόφωνο να παίζουν μοιρολόγια

και ανοίγω τα παράθυρα, ν' ακούσουν τα πουλιά.

ίσως στα μεταφέρουν

λίγο αν με λυπηθούνε...

Περιμένω τη βροχή

να ξεπλυθώ απ΄ την αμαρτία σου.

με λέρωσε πάλι η σκέψη σου απόψε.

έφτιαξα την θηλιά για το λαιμό σου, μα δεν την πέρασα..

έξαλλη η νύχτα μ' εκδικήθηκε!

Δίνω την μελαγχολία μου αντιπαροχή!

στήστε οικοδόμημα επαίτες και τρελοί!

Χάνεσαι στον λαβύρινθο μου.

Η καρδιά μου δεν έχει ευθείες, μόνο τεθλασμένες.

ζω την τρέλα και επιβιώνω σε παραλήρημα.

το καρδιογράφημα μου χορεύει σε χορό Ινδιάνων.

αν πάψω, να σου και η ευθεία γραμμή 

απροκάλυπτα και θορυβώντας θα εμφανιστεί.

η ευθεία οδός είναι θάνατος!

Κωπηλατώ στη ξαστεριά.

βυθίζομαι σε βούρκο...

ψάχνω να κρύψω τη ντροπή της ηδονής που πήρα.

τα υπολείμματα κοιτώ,στα αρπαχτικά μου νύχια...

αίμα,σάρκα και προστυχιά, τα βάψανε αιώνια!

Μπούκα

Αποτύπωμα των κορμιών μας σε νοτισμένη άμμο.
στο καντηλέρι οι ευχές, για να γινούμε άστρα.
και αυτό το λιόγερμα να κλαίει...
κύλησε ο έρωτας και πνίγηκε στο κύμα,
σε κείνο το τοπίο που θύμιζε σελήνη.
αβάσταχτος ο στεναγμός
έγινε χαμοπούλι.
στο διάβα σου το πρόσεξες, να σ' αποχαιρετάει...

Ανοίγεις τις πληγές μου τόσο τέλεια!

σ' ένα κορμί δίχως ζωή, δίνεις υπόσταση με τον πόνο σου.

κρίμα που μου τον δανείζεις...

θέλω να μου τον κάνεις δώρο, να τον έχω μόνιμα!!!

Απρόθυμες οι λέξεις μου

δεν θέλουν να ειπωθούν

απόψε που τα μάτια σου γίνανε η σελήνη

με ένα στόμα ορφανό 

ντρέπομαι που υπάρχω

διώξε με πριν να γίνω ένα με τον καημό...

Μικροί θάνατοι

Δρόμος που δεν περπατήθηκε

κουβέντα που δεν ειπώθηκε

δάκρυ που δεν κύλησε

χάδι που δεν ρίγησε

ματιά που δεν καρφώθηκε

όνομα που δεν ακούστηκε

ανατολή χωρίς χαμόγελο 

δύση δίχως λυγμό...

Αύριο πρωί θα γονατίσω τον ήλιο.

σημάδι με σφεντόνα 

και πέτρα ένα μου δάκρυ

                                  και...πάρτον κάτω!

Στο μεθύσι μου μην μπλέκεσαι.

όταν ρέει το ούζο μέσα μου νεκρώνουν οι ανάσες.

δεν σε παίρνει να κοιτάζεις το λαιμό μου που καταπίνει,

δεν έχεις δικαίωμα να βλέπεις τα χείλη μου που υγραίνονται.

μην ποθείς την ευχαρίστηση στα μάτια μου,

όταν ο ουρανίσκος μου γλυκαίνεται.

και μην πας να μου κλέψεις, την μυρωδιά που φυλακίζω στα ρουθούνια μου.

η φλυαρία σου, χώρο δεν έχει εδώ.

η αύρα σου εμποδίζει το ταξίδι μου.

και η κάθε σου σκέψη ειναι βλαστήμια στην ιεροτελεστία μου.

ανάμεσα στο ούζο και μένα, δεν υπάρχει χαραμάδα να τρυπώσεις.

για αυτό σου λέω... στο μεθύσι μου μην μπλέκεσαι!

Ο ερωτάς σου, κακός ποιητής που με πονάει με αιχμηρούς στίχους...

λεπίδες που γεμίζουν αράδες.

νόημα με φαρμάκι ποτισμένο

κι εγώ, εθισμένη, κλείνομαι μέσα τ' απογεύματα να τους διαβάσω 

και να ανταλλάξω την δύση του ηλίου, με την ζωή μου...

Αιώνια σιωπή...

σε μνήμες

έρωτες

χαρές

και όνειρα...

αιώνια σιωπή

σε άνθρωπο χωρίς αιωνιότητα!

Ξενύχτησα σκούζοντας.

έπαιζε η άρπα σου, μελωδία νεκρική και μια σκιά εμπόδιζε το φως.

δεν έχω μέρος να κρυφτώ, να γλείψω τις πληγές μου.

κεραμιδόγατα η αγάπη μου, αλύχτησε στην στέγη!

Σκουπιδότοπος

Σκουπιδότοπος ονείρων.

την μέρα που το νέκταρ πότιζε το αλωνάκι,

ταλαντεύτηκε το σώμα σου και χύθηκε λατρεία.

ανάμεσα σε καθάρια λίμνη και βρόμικη στεριά.

γλίστρησε μέσα μου ο πόθος, χωρίς φόβο, για το σκυλί που κοιτούσε πεινασμένο...

η μυρωδιά των σκουπιδιών, φθηνή κολόνια σε πανάκριβο μπουκάλι.

η ανάσα, αγιόκλημα και μύρο...

και όταν το αίμα ολοκλήρωσε την θυσία,

είδα στις κόρες των ματιών σου τη λέξη σ' αγαπώ!

Γκιώνης  ο έρωτάς σου που με φωνάζει τις βραδιές...

μα, η βαρυκοία του εγωισμού, έβαλε φραγμό στους ήχους!

Μετρώ χρόνια χαμένα.

δάκρυα ποτάμια

πόνους καντάρια

και ενταφιασμούς.

τάφοι σε στρατιωτική σειρά,

σε χωράφι άγονο,

άχρωμο και εγκαταλελειμμένο,

που του έδωσα ζωή, θάβοντας τα πολυτιμά μου.

και κάθε πρωί που χαράζει η μέρα,

η ίδια αγωνία...

αν θα βρω μαργαρίτες, να γεμίσω τα πικραμένα ανθοδοχεία τους.

Προσμονή και αγωνία για το χάραγμα της ηδονής.

βίωσα τις ρωγμές του χρόνου και πότισα το είναι μου συντριβή...

προσκεκλημένοι κάθε βράδυ εφιάλτες δίχως πρόσωπο.

αιωνιότητα χωρίς αιώνα

αναγκαιότητα δίχως ανάγκη

υπαιτιότητα  χωρίς υπαίτιο

δεν υποφέρω.

πίνω καφέ σε κούπα εγκαρτέρησης, με στόμιο μικρό, που φυλακίζει την μυρωδιά 

και χείλη χοντρά, να εμποδίζουν το δάγκωμα.

ο ουρανός αλλάζει τ' απογεύματα.

έλα να μοιραστούμε μαζί το χρώμα...

Ψαλιδίζω τις νύχτες κρυφά τα φτερά σου...

δικαιολογούμε πως κάνουν θόρυβο και μ' ενοχλούν

κι εσύ δεν πετάς,

οπότε δεν βλέπεις κάθε πρωί τις ζημιές τις νύχτας.

ξέρω πως ετοιμάζεσαι για το ταξίδι της φυγής.

υπομένεις και περιμένεις.

δρυοκολάπτης συναισθημάτων κατάντησα...

ροκανίζω κάθε τι που νιώθω ότι σε δυναμώνει.

Φάρος

Δέσμια στο φάρο του βασιλαδιού.

αχνίζει το τζάμι απ' την ανάσα.

δεν ταξιδεύει η ματιά...

πνίγεται στο απέραντο μαύρο της θάλασσας.

και η προσευχή ακούγεται σαν νυχτοπούλι φοβισμένο.

οι χειροπέδες της ανάγκης μου πλήγιασαν τα χέρια

και η ανεμώνα της επιθυμίας μαράζωσε...

δύσκολος χειμώνας.

θα κρατηθώ όμως!

Αγρυπνούν τα χέρια στη νοσταλγία.

των φευγαλέων χαδιών γέμισαν σημάδια...

τώρα πονάνε όταν αγγίζουν σάρκα χωρίς μνήμη.

αγρίεψαν στην αφή τους και βγάλανε αγκάθια.

δεν έχουν προορισμό.

μένουν νεκρά, σκελετωμένα, δίχως λάμψη και επιδερμίδα.

τρεμάμενα χέρια, που δεν κρατούν τίποτε, δεν χαϊδεύουν, δεν αγαπάνε.

 Σκέψη χωρίς λογική σε μια χούφτα νύχτα.

 βλέπω το μαχαίρι σου από το καθρέφτη ,να μ' έχει διαπεράσει.

 κι όμως δεν το ένιωσα...

 ανημποριά και στο πόνο έχω.

 εύζωνας ο έρωτάς σου με  ιερή προσοχή.

  στέκεσαι μπροστά στο ερείπιο της καρδιάς μου.

 μα εγώ, θέλω να βηματίζεις πάνω μου...

Μεθυσμένη μνήμη.

πιο πάνω από το θάνατο 

κι από την τρέλα.

πιο πέρα από την ζωή.

έκανα στόμα το αυτί 

και καταπίνω άφθονο αλκοόλ 

ποτίζοντας το μεδούλι μου.

κοίτα με και γέλα.

δεν ορίζω τίποτα.

δεν είμαι εγώ.

δεν θέλω να θυμάμαι.

βλέπω στα μάτια σου σταυρούς 

που θέλουν σώμα επάνω...

Hotel

Ηotel χωρίς όνομα...άλλωστε τι σημασία έχουν τα ονόματα?

όταν κουρνιάζεις την δυστυχία της ψυχής σου σε γωνιές με αποτσίγαρα ξεχασμένα,

σε σεντόνια που ποτίστηκαν απο χυμούς του κορμιού και άλλαξαν χρώμα, σε μάταιες προσπάθειες για να ξαναβρούν το χαμένο τους λευκό...

εκεί που η προστυχιά φυλακίζεται πίσω απο μισόκλειστα πατζούρια, διπλοκλειδωμένες πόρτες και σιγανούς αναστεναγμούς.

τυλίγεις την ηδονή σου, σε σελοφάν γωνιακού ζαχαροπλαστείου που  έχει πάρει αποφορά...

μια ζωή ηδονοβλεψίας στις ηδονές άλλων.

παρατηρητής ανατριχιαστικής απελπισίας.

ρουφάς άπληστα για να κορέσεις την πείνα σου.

πλαγιάζεις ξεδιάντροπα με κορμιά χωρις νου, για να νικήσεις το φόβο της μοναξιάς σου.

δίχως τίμημα...

Hotel χωρίς όνομα...απόψε θα το βαφτίσω με όνομα καταραμένο της οικογένειας των Ατρειδών!

... Σάρκα παρούσα !!!

... Μεταλαβιά από το Άγιο Δισκοπότηρο Μου...

Ξέρω

Σεργιανώ τα μάτια μου σε κατάφωτα σοκάκια, νύχτες χωρίς φεγγάρι.

χειμώνας παντού.

κλέβω εικόνες και τις κρύβω στο καπέλο ταχυδακτυλουργού
που μου χάρισες,

σ' ένα παζάρι, για να μπορώ να βγάζω από εκεί μέσα,

τις στιγμές ευτυχίας, που δεν μπορείς να μου προσφέρεις.

χρώματα πνιγμένα στο μωβ του θανάτου και στο λευκό της ζωής.

βάφτισα την μοναξιά με τ' όνομά σου..

έτσι, όταν σε φωνάζω, να 'χω κάποιον να μ' αποκρίνεται.

ξέρω γιατί ζω.

για να εκδικούμαι την Ζωή!

Δευτέρα, μέρα γέννησης.

αντάρα στη ματιά κάθε ξημέρωμα.

σφίγγει το κουκούλι της μοναξιάς,

γύρω από την αύρα μου.

φθινόπωρο και ατμόσφαιρα βαριά, σαν τα όνειρά μου.

έχω κρατημένο ένα τζιτζίκι, 

ενθύμιο καλοκαιριού,

σε κουτί μαγισσών με κόκκινο βελούδο.

έχω ανάγκη να πονάω τα αυτιά μου, 

όταν στερεύουν απ' τη μουσική...

Βαρυποινίτης ο έρωτας μου

και εσύ στρατιώτης πειθαρχημένος

που γρήγορα έγινε

εγκληματίας του πάθους, ισοβίτης!

Η απεραντοσύνη της θάλασσας, μοιάζει με την απεραντοσύνη της τρέλας μου.

και οι δυο ανταμώνονται και χαιρετιούνται.

η πρώτη, χωρίς μνήμη και η δεύτερη, με μνήμη κακιά.

απόηχος ενός γέλιου μεσημέρι Κυριακής.

ανάμεσα σε ήρωες και στοιχειά.

δανεικη Ζωή γεμάτη πίκρα.

ζητιάνος εραστής σε λαϊκά καφενεία,

με κορεσμένους ξεφτίλα ανθρώπους.

ένα φιλί απαλό, σε λαιμό ενός σώματος ,που γυρεύει ν' αγαπηθεί.

όχι από πολλούς ,μα από τον έναν.

τελετουργία εξευμενισμού της τρέλας.

Θύμηση

Η ανάσα μακρινό φτερούγισμα μιας αδυσώπητης φυγής.

φωτισμένη γρίλια η καρδιά ,ψάχνει για τον προορισμό της.

το κρυφοκοίταγμα της ενοχής και κομμένες συλλαβές σε λέξεις

που θυμίζουν ντοπιολαλιά, κρύβουν απειλητικούς εαυτούς.

λούστηκα σε παγωμένο ιδρώτα κοιτάζοντάς σε

πολύτιμο το ψέμα τούτη τη στιγμή

απειλούμαι συνεχώς...

κι αυτή η φλέβα στο λαιμό, όλο φουσκώνει...

Τουρλίδα

Ανάμεσα σε ανάποδα πολύχρωμα καλάθια με μισοσβησμένες λάμπες,

καλάμια που ντύνουν πρόχειρα δοκάρια,

συρφετό από μύγες που εξαντλήθηκαν ψυχολογικά,

απ' την ανωμαλία του καιρού και της φύσης,

σ' ένα τραπέζι με τρεις καημούς, 

ατενίζω άδειες ψαρόβαρκες,

που καρτερικά περιμένουν να μπουν στη θέση τους τα κουπιά για το ταξίδι της επιβίωσης.

αρρωσταίνω...

από το ούζο, την ατμόσφαιρα, τα λόγια της ανάγκης και το βλέμμα που δεν ανταμώνεται.

όλα νεκρά!

και η Ζωή, να περνά από δίπλα, 

ντυμένη στα κόκκινα λαμέ, 

θορυβώντας και γεμίζοντας απέχθεια

εγκεφάλους που ήδη έχουν περάσει απέναντι!!!

Ναυαγισμένες ελπίδες,

δεμένες σε πρόχειρες προκυμαίες

αργοπεθαίνουν 

περιμένοντας τον ελπιδοφόρο κυνηγό

της θαλάσσιας Ζωής.

κι αυτός ...όλο αργεί...

κι αυτές ...όλο ρημάζουνε...

Λατομείο

Απ' το λατομείο της Ζωής μου, εξόρυξα πέτρα να χτίσω το αύριο,

στα λίγα τετραγωνικά γαλήνης που μου δόθηκαν.

δεν έκανα τίποτε σημαντικό έως τώρα.

η ύπαρξή μου ενοχλούσε το σύμπαν.

βράχος που χτυπιόμουν από παντού, πορεία τραβούσα.

πέτρα παντού, μέσα μου, γύρω μου, πάνω μου.

σπάω κάθε μέρα μικρά κομμάτια  και τα κολλάω εκεί...

γκρεμίζω εμένα, χτίζω για μένα!

δεν χρειάστηκε θυσία για τα θεμέλια.

είναι το μόνο οικοδόμημα που φόβο δεν έχει!

Σε κομματιασμένους καθρέφτες, καθρεφτίζομαι.

σπάω το είδωλό μου σε πολλά κομμάτια

και κοιτάζοντάς τα ,μοιράζω τις ενοχές μου.

περιπλανιέμαι σε ψεύτικες εικόνες κλεμμένης ευτυχίας από σακατεμένες ψυχές.

υποφέρω...

και δεν έχω φωνή να σου μιλήσω...

σπάσαν οι χορδές μου όλες την στιγμή που σου φώναζα ΄΄διώξε με΄΄

Αλλεπάλληλες άδειες νύχτες...

επινόηση θανάτου, χωρίς εξαγορά.

καθορισμένες νοσταλγίες και φανταστικές συναντήσεις.

αθέμιτη χαρά αυταπάτης, σε τελεσίδικες αποφάσεις.

τραγούδια και καημοί

καημοί και λυγμοί

ξένες αγκαλιές, ξένα χέρια, ξένη αγάπη

αρρωστημένη θύμηση ούζου μεσολογγίτικου, σε κάποιο λιόγερμα

δεν θυμάσαι τ' όνομά μου.

όμως θυμάσαι το βλέμμα μου...

κι αυτό μου φτάνει!

Αγάπησα εσένα...μαζί τον φόβο.

και έτσι πορεύομαι,

πότε καλπάζοντας 

και πότε αγκομαχώντας...

στην δασώδη, απόκρημνη,

περιοχή της καρδιάς σου!!

Ποτίζω κύτταρα νεκρά, με αλκοόλ και πόνο.

βραδιάζω ξημερώνομαι, πάνω σε λέξεις μυστικές, που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

μαχαίρια οι στίχοι, πληγή που δεν αιμορραγεί, ανοίγουν

ενθύμιο οι κλήσεις και εκείνο το ΄΄μίλα μου΄΄

βουλιάζω... μέσα στην αξιοπρέπεια του χωρισμού!

Πλούτισε τις μέρες σου και κράτα μια στιγμή για το γέλιο μου.

βάθυνε τις νύχτες σου και άσε ένα λεπτό για το χάδι μου.

άγγελοι οι θάνατοι, ξένες πόρτες χτυπάνε.

θα 'ρθουν κι από εδώ...μα εμείς θα λείπουμε!

Καβάλα στο άλογο της αιωνιότητας, θα καλπάζουμε,
οδηγούμενοι από 

το άστρο της αγάπης μας!

Δεν σου ζητώ

Εγώ μπορεί να δακρύζω στο τραγούδι για τον Μάρκο Μπότσαρη.

δεν σου ζητώ να δακρύσεις.

εγώ μπορεί να γελάω με κάποια ατάκα του Αθηνόδωρου Προύσαλη.

δεν σου ζητώ να γελάσεις.

εγώ μπορεί να πονέσω με την ερημιά του φάρου.

δεν σου ζητώ να πονέσεις.

εγώ μπορεί να ευτυχήσω με το άκουσμα ενος ζειμπέκικου
δεν σου ζητώ να ευτυχήσεις.

εγώ μπορεί να δυστυχήσω με την ανάγνωση ενός ποιήματος του Λάσκαρη.

δεν σου ζητώ να δυστυχήσεις.

εγώ μπορεί να ζω την ματαιότητα.

δεν σου ζητώ να την ζήσεις.

εγώ μπορώ να ερωτευτώ ένα σου άγγιγμα.

δεν σου ζητώ να κάνεις το ίδιο.

έχω όμως την απαίτηση να δεχτείς αυτό που είμαι!!!

Δεν έχω γεννηθεί ακόμη.

ωάριο, που δεν ζητά γονιμοποίηση, πλανιέμαι

σ' ένα υπογάστριο, χωρίς αιδώ.

απειλή ο έρωτάς σου... και αμύνομαι.

άντε στο διάολο, εσύ και το σπέρμα σου!

Γέμισα τα χέρια μου επιθυμίες... και έψαξα να σε βρω.

Πρώτη στάση, η φυλακή... και βρήκα την ψυχή σου

Δεύτερη στάση, το μοναστήρι... και αντάμωσα τα όνειρα σου

Τρίτη στάση, το στρατόπεδο... και είδα τις ελπίδες σου

Τέταρτη στάση, ερημονήσι... και αντίκρισα την καρδιά σου

Πέμπτη στάση, το τρελάδικο... και γεύτηκα τον ερωτά σου!

Ο αέρας μυρίζει εγκατάλειψη...

δηλητήρια γύρω μου, δηλητήρια μέσα μου

αντιδρώ με σιωπή.

συμφωνημένη προδοσία αναμένεται!

Οδυνηρά συναισθήματα,σαν εσώρουχα λερωμένα με αίμα Παρθενίας...

ζω και εκδικούμαι την ηδονή της λατρείας, που με γεμίζεις συνέχεια.

διεστραμμένος κίναιδος, μίασμα της Ζωής,

ρίζωσες μέσα μου.

το χειρουργικό νυστέρι του μίσους μου δεν σε αφαιρεί.

καταργώ ταυτότητα και λογική και αφήνομαι.

θάψε με εκεί που ξέρεις...

Παράνομα τραγούδια την ερημιά ξορκίζουν

και η πίκρα ξεχειλίζει  σ΄ ένα ποτήρι άδειο.

όλο τελειώνει ο καημός

μα δεν τελειώνει ο πόνος.

πάλιωσε η αγάπη σου και δεν την θέλω άλλο...

χαλίκι που γατζώθηκε στα δάχτυλα μου μέσα

και κάθε βήμα με πονά, στο κρύο σου δρομάκι.

δεν θέλω να μου χαριστείς,

μην κλάψεις, μην γελάσεις

μα, κοίτα την αστροφεγγιά και βρες το μυστικό μου.

είσαι μακριά, πολύ μακριά

μα μέσα στη καρδιά μου...

είσαι κοντά, πολύ κοντά

μα έξω απ' τη ζωή μου...

Δεν

Δεν έκλεισα την πόρτα φεύγοντας...

δεν ήχησε τ΄ αντίο.

βλέμμα με δάκρυ δεν υπήρξε

ούτε βρισιά είχε ειπωθεί.

πίκρα δεν θόλωσε τη σκέψη

ούτε το ρίγος το κορμί

ένα παράπονο πλανιόταν

γιατί δεν έχω αγαπηθεί...

δεν έχω φύγει το λοιπόν

είμαι εδώ κι ας είσαι απών!!!

Περίπατος τα ξημερώματα στα στενοσόκακα της καρδιάς σου.

ανάβω το τσιγάρο, στου φεγγαριού τη φλόγα

και καίγοντας το, καίω την θύμηση...

δεν σ' ορίζω τις νύχτες

και περιπλανιέμαι...

ανάμεσα σε συντρίμμια θανάτου...

γεμίζω υποσχέσεις από πεφταστέρια...
και υπάρχω...

Μπαλώνω τις πληγές που μου άνοιξες.

πονάω τον πόνο και αντέχουμε και οι δύο.

βελόνι της αγάπης σου ζήτησα να φέρεις.

με φίλησες στο μέτωπο

και μου 'δώσες

την σακοράφα της προδοσίας σου!!!

Πισώπλατη μαχαιριά

δεν θα σου δώσω...

θέλω να βλέπεις,

την περιφρόνηση στο βλέμμα μου,

όταν θα σου καρφώνω βαθιά...

το μαχαίρι στα σπλάχνα σου...

Απ΄ το νταμάρι της καρδιάς, 

πήρα υλικό την νύχτα.

η έκρηξη δεν σ΄ ένοιαξε,

περίμενες το θαύμα.

όμως εγώ σε γέλασα, 

σου έκλεψα αγάπη...

και τώρα την μοσχοπουλώ,

στου γιουσουρούμ τους πάγκους!

Φύγε

Μπουσούλησα στο όνειρο και βρήκα μια σου σκέψη.

σαν από καθαρό γυαλί που άλλοι σου βρομίσαν...

δεν ήταν όμως τωρινή,δεν άνηκε σε παρελθόν

ούτε μετρούσε μέλλον...

ήταν σαν μια αποβολή σε μήτρα ακροπιασμένη...

που ολοκλήρωση ζητά σε σώμα δίχως αίμα.

δεν συγχωρώ τα σφάλματα, δεν ξέρω να πεθαίνω..

είπες, θα μάθω κάποτε, όμως αυτό αργεί...

δεν κάνω εγώ για ήρωας, φύγε πριν να πονέσεις

και πάρε και την σκέψη σου,μπορεί να ματωθεί...

συγύρισα το μέσα μου,πετώ κάθε σου χνούδι

ρακοσυλλέκτη δεν ζητώ,

μ΄ απορριμματοφόρο...

Με ζητάς σαν  χαρμάνης νικοτίνης.

ετοιμάζεσαι πυρετωδώς για το νεκρό  μου χάδι.

εξόρισες απ΄ το μυαλό παλιές αιτίες

και φόρεσες καινούργια παπούτσια ,

να πατήσεις στο ναρκοπέδιο μου.

σάλτσινο η Ελπίδα και θα βουλιάξεις.

έραψα την παρθενιά μου με πετονιά

χτίζω στα ερείπια που μ' άφησες!

Η αλλαγή του βλεμματός σου με φοβίζει...

μας πήρε σβάρνα ο καιρός...

κουράστηκε η αγάπη σου να αντέχει.

δεν σ΄ αδικώ...μα σου το λέω...

έφτασα στην στάση της μελαγχολίας
και ο οδηγός μου κάνει σήμα να κατέβω...

Χρηματίζοντας

χρωματίζοντας

αρωματίζοντας

η πίκρα δεν περνάει...

Ποτίζεις το είναι μου συνέχεια αβάσταχτη λαϊκή μουσική.

στριφογυρίζω ανάμεσα σε πρόστυχες εικόνες που δεν μου έδωσες

και ούζα που δεν με μέθυσαν.

τα λόγια σου, δεκαοχτάχρονοι φαντάροι, που παρουσιάστηκαν για λίγες μέρες

στο στρατόπεδο της καρδιάς μου, και έπειτα κρύφτηκαν σε άλλη αγκαλιά.

κι εγώ, χαμάλης της αγάπης,κάθε μέρα καθαρίζω το πατάκι της εξώπορτας,

να μην πατήσεις σε λασπόνερα όταν γυρίσεις...

Φιλτράρησες το ψέμα σου και το 'ντύσες αλήθεια.

μάτια δεν είχες να κοιτάξεις...

εύκολο σου φάνηκε και το σέρβιρες, σε πιατέλα γεμάτη εδέσματα αδυναμίας.

πούλησες μισοτιμής τον λερωμένο απ' το αίμα όρκο σου

και τίναξες απ' τους ώμους το φορτίο της Σταύρωσης.

σου έδωσα μαχαίρι να με βγάλεις απ' το χώμα μου

και εσύ μ' αποκεφάλισες...

τώρα, με θάβεις, σ' ένα τάφο ύπουλης μουσικής!!!

Απόγευμα

Αυτή η ιδιαίτερη μυρωδιά του βούρκου,ερεθίζει τα ρουθούνια μου...

τα μελαγχολικά απογεύματα, που η πίκρα δεν χωράει πουθενά.

δυτικά, σ αυτή τη λωρίδα πίσσας που βίασε την θάλασσα, αποξηραινοντάς την, με τα χέρια μπλεγμένα πίσω  στην μέση, χαράζω με την σκιά μου, βήματα απόγνωσης...

κουβεντιάζοντας με την αγριάδα που ξεπροβάλλει, αυθαίρετα στην άκρη, μαρτυρώντας ότι κάτω υπάρχει ακόμη Ζωή...

ο ήλιος χαμηλώνει...και ετοιμάζεται για την θεαματική βουτιά του, στα ήρεμα νερά της λιμνοθάλασσας.

διακρίνω Ζωή και εδώ να ξεπηδά...

παντού Ζωή γύρω μου...

μέσα μου δεν υπάρχει...

Το αντριλίκι σου σκορπάς,

σαν χαρτζιλίκι Κυριακής,

σε πόρνη σπιτωμένη.

ούτε που νοιάζεσαι...μονάχα βιάζεσαι...

και ξεπουλάς με την οκά,

συνείδηση και μπέσα,

σαν σε φαντάρος,

  που κοιμάται, σε σκοπιά 2-4

σ' ένα φυλάκιο στα σύνορα...

Με μια απόφαση γενναία,

θρυμμάτισα το εγώ μου.

έγιναν πολλά ΄΄εγώ΄΄

να 'χεις να διαλέγεις παιχνίδια,

για τις κούφιες ώρες σου.

Βρέχει...

μουσκεύει το είναι μου.

θέλω να ποτίσει υγρασία το κορμί μου,

να σαπίσει κάθε μου κύτταρο,

να αναδίδω μούχλα και αποσύνθεση...

να μην θες να μπαίνεις μέσα μου.

'Ονειρο

Το λαβωμένο μου όνειρο ξεψυχά.

κρατώντας το αγαπημένο σου χέρι ακουμπώ την ματιά μου...

είναι όλο μια πληγή...

τα συμπλέγματα του νου στενεύουν τα περάσματα,

πόσο μακριά μπορεί να είναι μια ανάσα?

φοβάμαι την περιφρόνηση και χαμηλώνω το βλέμμα.

θα θυσιάσω την θυσία, άκου με!

απόψε θ' αφαιρέσω την μνήμη!

Πικρά κεράσια

Έσταξε  η μήτρα την ανάσα κι ήταν γιορτή των κερασιών,

όλο χυμούς και γλύκα.

τα μάτια ανάμνηση δεν έχουν...

όμως οι ημερομηνίες, μαρτυρούν αυτή την γέννηση.

έκτοτε, η Ζωή στιφή, σαν πικροκέρασο στο στόμα...

και μ' ένα ουρανίσκο ν' αντιστέκεται.

κόκκινα πικρά κεράσια...

κι εγώ το θαύμα της Ζωής...σε στιγμή που δεν διάλεξα.

κρατώ την πίκρα και το κόκκινο.

κόκκινο σαν αίμα.

είναι αίμα, στάζουν αίμα, πόσο αίμα...

βάψανε την ύπαρξή μου!

Τραυματισμένα δάχτυλα αφήνουν αίμα στο χάδι τους.

κρύβονται πίσω απ' τη πλάτη,

μη τρομάξουν τον ίσκιο σου.

δεν μεγάλωσες ποτέ και δεν το αντέχω.

αντίδωρο εκκλησίας το κάλεσμα,

στην χαραμάδα του κορμιού σου.

τόσος πόνος γύρω, που να σταθώ?

διψάω για γαλήνη... 

και εσύ μου την δίνεις,

  βρέχοντας τα χείλη μου, με το βαμβάκι,

σαν σε άρρωστο βαριά...

Φθινόπωρο

Το φθινόπωρο με πολεμά...

ρίχνει συνέχεια τα φύλλα της καρδιάς μου σε λασπωμένους δρόμους.

μισή νύχτα σιωπή...μισή νύχτα κραυγή.

βγάζω τα μάτια μου να μη βλέπω...

τ' ακουμπώ στο άδειο σου μαξιλάρι...

στέλνω το φως μου στο σκοτάδι σου.

πάρτα να μην σκοντάφτει η σκέψη σου στις ζήλιας τα τερτίπια.

εγώ δεν τα χρειάζομαι.

στο καθρέφτη μου ειναι πάντα Κυριακή!

Μετά το τέλος

Δεν σε γνώρισα...

ήλιος που ξοδεύτηκες γρήγορα.

κέρινα φτερά που πέταγμα δεν σου έδωσαν,φορούσες.

μαγική εικόνα για μάτια δίχως φως, η αλήθεια σου.

έρωτας πεταλούδας σε λουλούδι πόνου η Ζωή σου.

έκοψες το Ε από το όνομά σου,εξορίζοντας την Ελευθερία που προσδιόριζε...

κράτησες για ταυτότητα το Λαβύρινθος Ερέβους Νύμφης Αιχμάλωτης και πορεύτηκες φωλιάζοντας μέσα σου το τέρας που σου κατασπάραξε τα σωθικά...

αναντίρρητα...

είχες μάθει να δίνεις σε όλους την αγάπη σου απλόχερα και ανιδιοτελή...

πως θα γινόταν να την αρνηθείς σε εκείνο?

δεν σε γνώρισα...μα σ' ήξερα καλά !!!

Γύρω από τον πόνο διαγράφω μεθυσμένα οχτάρια.

φευγαλέα τον αγγίζω, σαν χάδι δειλού εραστή στη μέσα πλευρά της παλάμης.

δεν ξεφεύγω από το κύκλο μου.

μένω και υπερασπίζομαι το δικαίωμα της ύπαρξής μου.

εναντιώνομαι στο νεύμα του γεννήτορά μου...

δεν είμαι έτοιμη...όχι, ακόμη!

δεν θέλω να συναντήσω τον παράδεισο

μπολιάστηκα με την κόλαση και θα μου λείψει...

Σ' αυλακωμένους ουρανούς βουλιάζει το όνειρο.

και η πικραμένη καρδερίνα σφαλίζει το τραγούδι...

μη μου μιλάς για αυτά που θα ΄ρθουν.

μίλα μου μόνο για αυτά που ζούμε...

φάρος, που δεν σημαδεύει στεριά,  ο έρωτάς μας...

Ένιψα το πρόσωπό μου με καλοσύνη

και ήρθα στην πόρτα σου.

δεν με κοίταξες!

το βλέμμα σου, κλωνάρι ελιάς, έγειρε στο χώμα...

Τα χάδια σου,

μουτζουρωμένοι αριθμοί

σε τεφτέρι συνοικιακού μπακάλικου.

κι εγώ,

όλο να ψωνίζω βερεσέ...

Στέκι

Πόση μοναξιά χωράει σε 25 τετραγωνικά?

η μπύρα είναι παγωμένη σε μια απέλπιδα προσπάθεια 

να κρατήσει δεμένο χειροπόδαρα το καλοκαίρι που δήλωσε παραίτηση...

ανακατεμένα συναισθήματα,

αποτυπώνονται σε μισοάδεια  κρασοπότηρα φθήνιας

και σε πιατελάκια  κινέζικης πορσελάνης.

ανάμεσα σε καθαρούς ανθρώπους που επιλέγουν ένα βρόμικο στέκι

για να περάσουν την ώρα τους.

ειρωνεία στην ανάπαυλα του Σαββάτου

ο οικοδόμος Αλβανός στο γωνιακό τραπέζι

που με σπασμένα ελληνικά παραγγέλνει ούζο μεσολογγίτικο...