Χωρίς κεφάλια τα καρφιά

μόνο βαθιά θα μπούνε...

Ανύποπτες διακυμάνσεις,

φυγαδεύουν συναισθήματα.

επιθετικά όλα γύρω μου

και οι προθεσμίες...προθεσμίες.

Καθάριος ρακοσυλλέκτης,
γελάς απόψε, που λιγοστεύει η ψυχή.
στο άβατο της συνείδησης κρύβεσαι
κι εγώ, στη περιπέτεια της αυτογνωσίας,
βαδίζω μόνη...

Παλλόμενη
Έγνοια
Νοσηρής
Θανατικής
Ορθάνοιχτης
Σαρκοφάγου

Απόσταγμα σιωπής...
χτυπούν καμπάνες των παθών,
σπαρακτική ευγένεια
πίσω απ' το κάθε σύνορο,
η ψυχή...

Αφανίστηκε η Ελπίδα

πυρπολήθηκε από το λάθος!

Είπα να στεγνώσω το λαιμό,
να στερέψω τη φαιά,
να λαθέψω τη μνήμη,
και να πνίξω την ίριδα.
μα τι να κάνω με την άνοιξη που βροντοφωνάζει?
ησυχία δεν βρίσκω...

Δεν ξέρω κάποτε 

αν θα μπορέσω να σου πω την αλήθεια...

ίσως... την μαρτυρήσει ο γκιώνης,

κάποια νυχτιά, στο φεγγαρόφωτο...

Λευκές διάτρητες σημαίες...

ιαχές, στον λαβύρινθο της σκέψης,

σκουριά στην καρδιά.

τύχη μου αγιασμένη, που όλο απομακρύνεσαι...

Με εμβόλιμες μουσικές,

σε αποδράσεις φθοράς

μετέχω πάλι...

αδυσώπητη η αντίσταση, χαμογελάει...

πρέπει να χτίσω ξανά τα τείχη,

να οχυρωθώ

και να δικάσω απ΄ την αρχή το χρόνο...

Και έγειρε η σκέψη να αποκοιμηθεί,
 πάνω σε λιγούστρα
και αγέρωχα αμάραντα.
και μια ανάσα, ένας ψίθυρος, έσκισε τη σιωπή
και ανατάραξε το βουνό της επιθυμίας μέσα της.
και είπε τότε, να ξεκινήσει το ταξίδι...

Στο χημείο του έρωτα σου,

απόψε,

θα παρασκευάσω

 τον θάνατο...

Εκείνο που με πονάει,

είναι που δεν ξοδεύτηκα

στις επιθυμίες μου...

Συνειδητός παραβάτης

γυρνώ και πάλι τις νύχτες...

στη φάρσα της ζωής αντιστέκομαι

πιο λεπτή και από φύλλο χαρτιού

σέρνομαι, και όπου με βγάλει...

Χάνονται τα απογεύματα,
ερημικά και άνευρα...
σιδερωμένα βλέμματα, χωρίς υποσχέσεις
καρδιές, χωρίς θρόνους
και αγάπες δίχως υπογραφή...

Ρίχνει πάλι το ζάρι της η μοίρα

και αποδεκατίζει.

στον ίλιγγο της σιωπής,

σπάω τα δάχτυλα να το προσέξεις...

εκεί που χθες έπεσε το χαμόγελό σου,

εκεί που σύρθηκε η ματιά σου στο πάτωμα,

εκεί που υπήρχες... και πολύ φθηνά

μου πούλαγες έρωτα...

Στον καθημερινό εμφύλιο των λέξεων,
μοιράζω τους χρησμούς μου
για ένα αντίδοτο θλίψης.
στην δεξαμενή των απωλειών μου,
συγκεντρώνω εκλείψεις
και όλο καρτερώ... νέα φεγγάρια,
νέα λάθη,
νέους έρωτες...

Αργό δακρυσμένο σούρουπο
τριμμένο γέλιο,
άρνηση της σκέψης
και υπομονή...
στην επικράτεια της κάθαρσης, αφήνομαι
ένα δωμάτιο θλίψης η ψυχή μου,
που δεν πατάει κανείς...

Όλα μου σε λήθαργο,εκτός από τη μνήμη.
η πίεση φουσκώνει τους αδένες.
κόλλησε το σώμα στη μυρωδιά θανάτου
και η ομίχλη, κύκλωσε τα παράθυρα.
δεν ευχήθηκα ποτέ στη μοίρα
και το πληρώνω...
καταστρέφομαι μαζί με τον κόσμο μου...

Γαντζώθηκα σαν αετός στον ώμο σου

σε ταξίδι της γαλήνης, μη με πας.

σε απόδημους καημούς, μπλέξε με!