Υψικάμινος η διάθεση της καρδιάς σου,

καπνίζει βρωμίζοντας τον ορίζοντα του ονείρου.

κρύβομαι μέσα σε ανυπεράσπιστους στίχους

και ψάχνω βόλους να παίξουμε όπως παλιά.

εγώ, θα κλέβω τους περισσότερους

και εσύ, θα μουτρώνεις...

κι υστέρα θα σε αφήνω να με κερδίσεις 

στα πεντόβολα...μήπως ξεγέλασω

τον θυμωμένο σου εαυτό...

Νότα στο μουσικό πεντάγραμμό σου,

ειδωλολάτρης εξαρτημένος,

συνεπιβάτης στη λαχτάρα σου,

κάθε μέρα υποκλίνομαι

στο μεγαλείο σου.

και μετρώ στιγμές και πόνους

και ανεμίζω σημαίες κόκκινες,

στο ναρκοπέδιο σου.

προσμένοντας... πότε θα πέσει,

η αστραπή της προδοσίας σου.

Κενοτάφιο ο έρωτάς σου

που μάταια καρτερεί,

το σώμα της επιθυμίας.

θάφτηκε, σε κήπο πικραλίδας,

στα πόδια ενός βουνού,

που κατοικούν μόνο

κραυγές...

Υποταγή

Αρρωσταίνω, όταν βγαίνεις από τη γραμμή σου.

όταν εναντιώνεσαι στην στρατολόγηση σου.

κουρδισμένο στρατιωτάκι, πλήρως υποταγμένο,

στον επιβήτορα του μυαλού σου.

έτσι σε θέλω!

Έχω παραδοθεί στην εξουσία σου

και στο όνομα της βίας, συλλαβίζω τ΄ όνομά σου.

καταθέτω την αγάπη μου

στη Ζωή και στο αίμα σου!

Κινούμαι με το ρυθμό της φωνής σου...

περιμένοντας το θαύμα!

Υποφέρω...

την εξοντωτική υγρασία της καρδιάς σου

δεν αντέχω...

μούσκεψα ως το μεδούλι...

θέλω να φύγω, μα...

τα σκουριασμένα πόδια μου

δεν υπακούνε πια...

Είσαι καλεσμένος απόψε.

φόρα τα καλά σου και έλα...

ξέρω, περίμενες αυτή τη στιγμή...

το πανηγύρι της αποσύνθεσης

τώρα αρχίζει!

Ενδοχώρα

Περιπλανιέμαι στην ενδοχώρα σου.

και στην μελαγχολία του πολιτισμού,

χάνω τα ίχνη σου.

έντεχνος και άθλιος,

σέρνομαι καταβροχθίζοντας απουσία.

φονιάς των εραστών σου,

για την τιμή της ματαιότητας,

καταλήγω ζωντανό δόλωμα,

που μ΄ αλιεύουν στην λιμνοθάλασσα

οι ψαράδες του κορμιού σου.

Προσδοκία ανάστασης!

χάσιμο ελπίδας σε ρουλέτα,

ξημερώματα 5 παρά...

Γωνιακό τραπέζι σε καταγώγιο χωριού...

μπύρα άφθονη και ματιά αδιάφορη...

πίκρα και εγκατάλειψη συναισθημάτων.

παραιτήθηκα από γυναίκα ,από ψυχή ,από έρωτα.

από μένα και από σένα...

ελευθερώθηκα απ΄ τα δεσμά μου!!!!

Βαλσαμωμένα φτερά μου χάρισες,

στην ανιστόρητη σκλαβιά μου

να δώσεις χάρη.

αντηχεί ακόμη στα αυτιά μου

ο βρυχηθμός σου,

 στην αποκαθήλωση μου!!!

Ντροπή

Παγιδεύω την ονείρωξη του κορμιού σου.

ανίατος στο θάνατο του έρωτα,

γλιστράς από μουδιασμένα χέρια επιθυμίας

και ξεχνιέσαι σε εναλλακτικές αγαπημένες.

στα έγκατα της απόγνωσης με σέρνεις

και ντυμένη προστυχιά,

με βάζεις πάνω σε εικονοστάσι.

θα με ρίξει κάτω η ντροπή μου...

και τα χιλιάδες κομμάτια μου,

θα γίνουν πέτρες για τα δαχτυλίδια

των κάλπικων αρραβώνων σου...

Πάλι τρώω το σώμα σου...

πάλι πίνω το αίμα σου...

έγκλειστος, στην κρύπτη σου,

όμως φυγάς, στη σκέψη μου,

μηδενίζομαι... σαν δαμασμένο κτήνος..

Η ηχώ της νυχτωδίας σου με συναρπάζει.

αναδημιουργεί την εικόνα σου,

προσδιορίζει την φθορά σου,

ανασυγκροτεί τις τεθλασμένες σου.

αλύτρωτη ομορφιά

περιβάλεις εντέχνως

τον κύκλο της κιμωλίας.

η ορμή μου παίρνει και πάλι αναβολή!!!

θηλιά

Φύτρωσε στο κατώφλι μου μια συκιά.

βρήκε έδαφος ευθύνης και αγέρωχα στυλώθηκε.

μεγαλώνει κάθε μέρα, σαν τα κρίματά μου.

κι εγώ, που από μικρο παιδί,

έχω ευαισθησία στο λαιμό μου,

φτιάχνω τη θηλιά περιβραχιόνιο

και αγκαζέ βολτάρουμε

την αδυναμία  μου...

Είσαι ο μόνος και είσαι μόνος.

αλυχτάς μαντρωμένος, σε αυλές στενάχωρες

και ελπίζεις μετρώντας χρόνια που έρχονται.

άδεια ψυχή, άδεια ματιά, άδεια καρδιά

γεμάτη μνήμη...

Ξεβράστηκα στο ακρογιάλι σου

και περιμένω.

μήνυμα σε μπουκάλι που πέταξες,

μα... ναυαγός...

γράφω την μοίρα μου

στην ερημιά

και εύχομαι ο στρόβιλος της ματιά σου

να τ΄ ανιχνεύσει.

Κόκκινο

Χρωματίζεις την απουσία μου

με έντονο κόκκινο.

μ΄ αιχμαλωτίζεις στην σκιά της ανυπαρξίας

και με τιμωρείς ριζώνοντάς με, σε γη

απομακρυσμένη.

απορροφιέμαι από το χώμα

μα δεν ξεβάφω...

το καταραμένο κόκκινο

με στιγμάτισε....

Στη σκιά της ανθρώπινης μοίρας μου βαδίζω...

ασθμαίνοντας κατακρεουργώ το είδωλο,

της προσδοκίας μου.

στην μετάβαση ακροβατώ

και φιμωμένη αλαλάζω...

Λάζαρε, δεύρο έξω!!!

Μεταμέλεια

Λαχανιασμένη, περνώ απ΄ το προσκύνημά σου.

κρατώ στα χέρια μου το λαβωμένο σου όνειρο

και ετοιμάζω θυσία μεταμέλειας.

ακριβό έδεσμα η αγάπη μου 

και χρεώθηκες.

κάνε υπομονή...

σιγά σιγά, απ΄ τη καρδιά μου αφαιρώ

τις δηλητηριώδεις αρτηρίες!

Τραγουδώ στα χείλη σου,

άριες μοναξιάς.

εθελοντής στον πόνο

συνεχίζω ανεβαίνοντας.

έχω κηδέψει από καιρό 

το εγώ μου!

Ματώνεις στην προσπάθεια

να νιώσεις την αγάπη.

ποτίζει το μεδούλι σου

εύθραυστη ανακωχή.

θα κινηθείς στο τέλος σου

μες τις μεταμορφώσεις,

του συνωμότη γύπα σου

που τρώει τη ψυχή.

Θέλω,

ν' ακούσω απ΄ το στόμα σου

το " για πάντα''

απόψε, έχω ανάγκη

από ένα μεγάλο ψέμα...

Κοντά μου

Είσαι κοντά μου

και μου ισχυροποιείς την μοναξιά

εμπλουτίζεις την καρδιά μου τραύματα

μου παραληρείς το συναίσθημα

μου χαλιναγωγείς την ηδονή μου

μου καρατομείς την αδυναμία μου

μου μολύνεις την σκέψη μου

μου εμβολίζεις την επιθυμία

μου ματαιώνεις τη φυγή

μου ομορφαίνεις το χάος!

Σώμα κενό...

αιωρούμενο σε ατμόσφαιρα υποκρισίας.

καπνισμένο τσουκάλι η στιγμή

που η αφή, θέλησε να νιώσει...

Θυμίαμα μετάνοιας 

ανάβεις κάθε βράδυ...

μα τα παράθυρα κλειστά

σφαλίζουν τη συμπόνια...

Μ ένα καπίστρι στο λαιμό ακολουθείς,

ξυπόλητος στο σαλτσινο μου.

βάσανο ψυχής, απιθωμένος λόγος.

και το φιλί από χολή που πνίγηκε σε ξύδι...

και η πληγή, χωρίς αυτό

αιώνια θα μείνει...

Χέρια υπομονής, πακετάρουν την νυχτερινή αλίευση.

πάγος και φελιζόλ θα συντροφεύσουν

το μεσημεριανό σου γεύμα...

η θάλασσα της γέννας σκόρπισε για ακόμη μια φορά

χαμόγελα αισιοδοξίας, για το αύριο.

έστω...κι αν εκείνο, ανταμώνεται και πηδιέται 

μόνο με ακονισμένα μαχαίρια,

ικανοποιώντας τα σαδιστικά του ένστικτα!!!

Φώναξε με δυνατά!

γράψε τ΄ όνομά μου σε τοίχους

με γκράφιτι ερωτηματικά,

υπέγραψε μ΄αυτο, συμφωνημένες προδοσίες

και κανε με διαφήμιση σε σταθμούς

λεωφορείων, που γυρίζουν στο πουθενά.

ζωγράφισε με, σε ακουαρέλες ντροπής

και παίξε με στοιχηματίζοντας σε λάθη.

πρόσθεσε με, σε αναγνώσματα τουαλέτας

και γλίστρησε με σε γλώσσες φιδίσιες.

φώναξε με δυνατά...

τ΄ όνομά μου, κλαυσίγελος!!!

Κάθε μέρα ζω, τον μεγαλύτερο πόνο.

και κάθε μέρα, με διαψεύδει ο επόμενος!

Επικοινώνησαν απόψε οι θάνατoί μας.

αγιόκλημα η μυρωδιά τους, έπνιξε το χώρο.

έσμιξαν με αίμα αθώο και ένοχο

και πορεύτηκαν στην οδό της λησμονιάς.

Κράτος ανάγκης έγινες.

μετρώ στιγμές και μπερδεύομαι.

ξαναρχίζω, ξαναμετρώ, ξαναμπερδεύομαι...

τις αγκιστρώνω για δόλωμα 

και πάω για ψάρεμα...

Βουτάς στα νερά δίχως φόβο,

ψάχνεις τροφή.

κι εγώ θεατής σε θέαμα που για τους

περισσότερους είναι αδιάφορο.

σε κοιτάζω, σε θαυμάζω!

σε λίγο χορτασμένος θα πετάξεις.

όμως εγώ...τιμωρημένη από Θεό

και από ανθρώπους δεν μπορώ να υψωθώ.

γιατί εγώ δεν είμαι τσικνιάς!!!

Καπέλο σε φουγάρα

για ζεστασιά ψυχών...

ακαλαίσθητες λάμπες στολίζουν χώρους, 

ντυμένους με πλαστικό.

καταναλωτισμός υπερβολής και ματαιοδοξίας.

ανασαίνω βρόμικο αέρα,

που εξακολουθεί να τρυπώνει αυθαίρετα παντού.

παραλογίζομαι και εκνευρίζομαι

με την έξοδό μου...

Γυρίζω τρελαμένος πλανήτης

στο ηλιακό σου σύστημα.

αναλώσιμος έρωτας

για αρχέγονα ένστικτα.

διαφυγή, από τάφρο,

με τα φίδια συγνώμης.

και εσύ, επιθετική ηλιαχτίδα

που όλο τρυπώνεις, τρυπώνεις, τρυπώνεις...

Γέφυρα

Πέρασα τη γέφυρα της ερημιάς,

με αντισταθμίσεις ντροπής.

η αλητεία της καρδιάς σου,

δρόμος φωτεινός στο βράδυ μου.

κέρασα το φόβο μου στους περαστικούς

και απαλλάχτηκα.

γεννιέμαι κάθε Δευτέρα και πεθαίνω τη Κυριακή...

κι εσύ, έρχεσαι το ξημέρωμα,

να ημερώσεις κραυγές ονείρων...

Σκαρφαλώνω στα βράχια της καρδιάς σου.

ισορροπώ και ορθώνομαι,

ψυχής ανάστημα.

πλαγιές και κορυφές,

ένα μου κάνουν.

γελάς... και η δύναμη του γέλιου σου

αόρατο χέρι, που με σπρώχνει.

ξαναβαφτίζομαι στο αίμα σου!

Ανάμνηση

Βάλσαμο στην φυγή σου, ένα ποίημα.

μάτια κλειστά και χέρια τρεμάμενα.

ανάπλαση όνειρου, που μόνο συζητήθηκε.

αέρας βαρύς και γέλιο δίχως ήχο...

με συνόδεψε το βήμα σου, όχι εσύ...

δεν κατάλαβα... της φωνή σου το αντίο.

βούλιαξα μες τη ματιά σου,

που άλλα μου μαρτυρούσε...

Μάδησα τριαντάφυλλα και σκόρπισα τα πέταλα

στου πόθου τα σεντόνια.

μάζεψα μ΄ ευλάβεια όλα τ΄ αγκάθια τους

και τα έστρωσα ένα  ένα, χαλί στο πέρασμά σου,

ως τη πόρτα της καρδιάς μου.

ξυπόλητος θα περπατήσεις

κι αν αντέξεις, θα με φτάσεις...

Τιποτένια μοίρα μου,

στα χαρακώματα της ύπαρξης,

έστησες ναρκοπέδιο.

δανείστηκα δάχτυλα

να μετρώ ανατινάξεις...

Λέπτυνε επικίνδυνα το δέρμα μου...

διαγράφονται εξαίσια οι φλέβες των χεριών μου.

υποφέρω...

δεν αντέχω άλλο ν΄ ακούω το παράπονο τους,

που δεν τις περπάτησες!!!

Καρφώθηκα με δύναμη

πάνω στην έξαψη σου...

ακόντιο, που σου κρύφτηκα

και μ΄ είδες σαν φιλί....

Δίψασα για τη θάλασσα σου

κι ας είναι πόρνη!

Τραβώ το δρόμο της καρδιάς

που σχίζει στα δυο τη λιμνοθάλασσα.

αργά βήματα ,διαδρομή ατέλειωτη

και ανάσα από μυρωδιά αλατιού.

ποτίζω το μεδούλι σκιές που φοβίζουν,

ματιές που ελπίζουν

και κουβέντες που ανεμίζουν,

σημαίες δίχως πατρίδα.

γέρνει ο ήλιος και αγριεύει ο καιρός.

επιστροφή με την ...όπισθεν.

να μην πισωπλατίσω τον έρωτα.

εκεί στην Αγία Τριάδα...

Κοίταξε με...

Υποδύομαι...

Ρεπερτόρια...

Ιεροσυλίας...

Αντιμάχομαι...

Καλπάζοντας...

Ηττες...

Πέθανε η σκέψη μου.

την θάβω κάτω απ΄ την αμυγδαλιά.

θα την σκεπάσουν τα άνθη της 

που σαν βροχή θα πέσουν...

πατώντας πάνω της

δεν θα την πονέσεις άλλο...

Δεν έχεις μάθει να λες σωστά τ΄ όνομα μου.

τρικλοποδιές σου βάζουν, γράμματα και τόνοι.

και εσύ βρίζεις, σαν μεθυσμένος ψαράς,

που απόμεινε μόνος σε ταβέρνα με τελειωμένα βαρέλια.

πως να ειπωθεί η αγάπη δίχως όνομα?

πνίγηκα μέσα στη πίκρα σου, που την γεύτηκα

ξεδιάντροπα και την κράτησα λάφυρο, για

το ξεσήκωμα της άνοιξης.

και εσύ, απελπισμένος, σκάλισες το Σταυρό

του μαρτυρίου μου, μ ένα άλφα...

Αγράμματος θάνατος!

Εμπνευση

Στερεύω από χυμούς και αιτίες,

επιχειρήματα φυγής

και λύτρωσης παιχνίδια.

δεν κάρπισαν τα λόγια μου,

τινάχθηκαν στο χώμα,

πατήθηκαν απ΄ τους καιρούς

που τρέχαν λυσσασμένοι.

ο θάνατος της έμπνευσης

μου χτύπησε τη πόρτα,

όμως στο δρόμο το δεντρί

δεν έσταζε νεράντζι...

κι έτσι γλυκό του κουταλιού

δεν βρήκα για να φτιάξω.

πως να φιλέψω το καημό

πριν θρονιαστεί στο στήθος?

Παρακολουθώντας 

το παραμιλητό του άγνωστου θαμώνα απέναντί μου

μετρώ διαφορές...

ταξική, φυλής, εθνικότητας.

αυτά φαντάζουν.

τ΄ άλλα είναι βαθιά κρυμμένα...

όμως ανταμώνοντας το υγρό βλέμμα τα βλέπω...

μοιάζουμε και η συνειδητοποιημένη αλήθεια

πως με τρομάζει...

Καθέλκυσα το όνειρό μου

χθες το βράδυ.

σε παγωμένα νερά

άγριας θάλασσας.

μέτρησα σαράντα κύματα

και έδωσα την κατάρα...

να μην σταθεί πουθενά!!!

Άνοιξη

Ένας ασφόδελος στο χέρι μου,

πρότυπο λησμονιάς

για το λυκόφως του κάτου κόσμου.

την πρώτη μέρα της άνοιξης

μου χαρίζεις νεκρολούλουδο

και με κερνάς χλομάδα.

θα κρατήσω το κοτσάνι του,

είναι ότι πρέπει για να φτιάξω

ανεμόμυλο, να γυρίζει
στο απογευματινό αεράκι σου!

Εγκλωβισμένη στο κρύο δωμάτιο της προσμονής,

η σκέψη πουλί, φτεροκοπά να φύγει.

μα που να ταξιδέψει?

πιάστηκε στα δίχτυα της κάλπικης ζωής,

σε μια λίμνη, που μόνο πόθους δεν μαρτύρησε.

και η λαχτάρα ,κάθεται σταυροπόδι, αναμένοντας...

Μάσκα

Έχω μια μάσκα φτιαγμένη από δάκρυ.

κεντημένη σταυροβελονιά καημούς.

με φιόγκο από προδοσία

και κρόσσια από ξένες αγκαλιές.

έχω μια μάσκα, μαύρη σαν τη ψυχή σου,

με κόκκινο φινίρισμα, από αίμα μαχαιριάς.

θα την φορέσω απόψε και θα ξεχυθώ στους δρόμους!!!

Καρνάβαλε, γεννάς άνομα πάθη.

ξεκλειδώνεις σκέψεις

και αφηνιάζεις στιγμές.

ξεγυμνώνεις ντροπές

και ανταλλάσεις συγκινήσεις.

καρνάβαλε, της μιας μέρας

μέσα στον υποκριτή χρόνο!

Αναζητώ λίγα παράνομα τετραγωνικά

στο δίαυλο της επιθυμίας.

ανάμεσα σε θάλασσα απλησίαστη

και σε στεριά απάτητη,

στήνω τσαντίρι ελπίδας, για την

συγκράτηση του μυαλού.

και εσύ με βάρκα πολυεστερική,

που θα της δώσεις τ΄ όνομά μου,

θα έρχεσαι να μ΄ ανταμώνεις...

Πικραμύγδαλο το φιλί σου.

εκεί στην άκρη των χειλιών, κρέμεται λυπημένο

θέλει αφορμή και βάθος.

επανάσταση και ανάσταση.

ίσως το φτιάξω γλυκό κουταλιού απόψε,

να ΄χω αύριο... να κεράσω, τους επίδοξους μνηστήρες.

Κλειδώνω τη ματιά σε σεντούκι παλιό

δεν θέλω να περιπλανιέται πέρα από σένανε

να μην σταθεί σε σώμα ξένο

να μην αφεθεί σε λάθος χαμόγελο

να μην φωλιάσει σε άλλη αγκαλιά...

κλειδώνω τη ματιά και κρύβω το κλειδί

στο κόρφο μου...

ανήκει μόνο σε τολμηρά χέρια!

Ανδρείκελα

Ανδρείκελα πάνω σε ξυλοπόδαρα,

ρίχνουν βλέμματα απέχθειας σε ξένες αύρες

και φαντάζονται εξουσίες σε λάγνα κορμιά

που δεν τους ανήκουν.

γδύνουν ψυχές με προστυχιά

και βρομίζουν γλώσσες με ξεραμένα σάλια.

μουσκεύουν εσώρουχα,

με άκαρπο σπέρμα,

και καγχάζουν ανούσια...

και εγώ, χαμηλώνω το βλέμμα

στην έλλειψη φαιάς ουσίας...

Αφού το θέλεις...

σκύβω στην σκέψη σου

ρουφώ την ανάγκη σου

χαϊδεύω την συγνώμη σου

αγκαλιάζω το δάκρυ σου

καταπίνω την έννοια σου

γίνομαι χώμα...

αφού το θέλεις...

Νότισε η ψυχή μου...

ρούφηξε υγρασία εγκατάλειψης.

πάλεψα να στεριώσω στα πόδια μου...

πήρα το σταυρό μου στους ώμους

και κίνησα πάλι...

Γολγοθάς ο έρωτάς σου

μα θα τον ανέβω!

Μη μ΄ αγαπάς!

συγκρούεται το μέσα με το έξω μου.

πνίγομαι στις στάλες και κολυμπάω σε ωκεανούς.

Μη μ΄ αγαπάς!

μεγαλώνει η πληγή της αμφισβήτησης

κι εγώ γεννημένη μέσα στις αλυκές,

αλάτι ρίχνω.

Μη μ΄ αγαπάς!

πάρε το δρόμο της Ζωής,

η δική μου οδός οδηγεί 

σε αδιέξοδο...

Τσικνοπέμπτη

Τσικνοπέμπτη παρακμής.

ακούγοντας Καρναβά,

μαζεύτηκα στην γωνιά μου,

δροσίζοντας τον ουρανίσκο μου με μπύρα,

καίγοντας τα σωθικά μου με φωτιά.

κλαίει το κλαρίνο μέσα μου

για τις χαμένες μέρες...

και το βλέμμα τηλεσκόπιο,

σκαλίζει τη πέτρα στον απέναντι τοίχο,

ψάχνοντας απαντήσεις...

Φωνάζεις τ΄ όνομά μου τις νύχτες,

αλυχτάς σε ξέφωτα προσμένοντας.

δεν με έχεις και πονάς...

εκεί που γέρνεις, εγώ υπάρχω!

ρίζα βαθιά, σε χώμα που νερό δεν ξέρει.

καράβι σε δρομολόγιο άγονης γραμμής,

που μεταφέρει ελπίδα.

και εσύ ατσάλι

που ένα μου φιλί το λύγισε...

Κουρελιασμένος τριγυρνάς

ποτίζοντας υδροκυάνιο

την συνείδηση.

κράτησε την σιωπή σου...

δεν ουρλιάζουν πάνω σε νεκρή περηφάνια!

Έρωτας αρλεκίνος

με υγρά μάτια

θλιμμένο χαμόγελο

και αμίλητη σκέψη...

Στο ανθογυάλι της προσδοκίας

έβαλες την ελπίδα μου.

κι έπειτα τ΄ άφησες

στο γωνιακό τραπεζάκι

πλάι στο παραθύρι...

φως έχει,

μα δεν έχει νερό...

Γυναίκα

Βλέπω στα μάτια σου τον εαυτό μου.

γωνιακό τραπέζι, νερωμένο ούζο

και μοναξιά αφόρητη.

γυναίκα μόνη που ακουμπά  στην ράχη της καρέκλας,

όλο το βάρος των λαθών που έκανε.

γυναίκα που αγαπήθηκε από άντρες που δεν αγάπησε

και λάτρεψε άντρες που είχαν κλεισμένο μέσα τους

το διάολο!

γυναίκα που δεν χαμηλώνει το υγρό της βλέμμα

και με τρεμάμενα χέρια καπνίζει τσιγάρο παρηγοριάς.

απέναντι σου είμαι...

και σε πλησιάζω αργά, γοργά, ανώδυνα, επώδυνα
και επικίνδυνα...

Καταδίκη βαριά η Κυριακή...

όλα σου, είναι θάνατος!

Οριστικό το παρελθόν.

κομμένο γυαλί από τζαμαρία βιτρίνας,

που χάραξε την σκέψη.

μόνο η τύψη έμεινε,

σαν πόρτα που οδηγεί σε αδιέξοδο!!!

Οδός Αχιλλέως

Αντικαταστάθηκε το κόκκινο φως της αμαρτίας

με το λευκό της αγνότητας.

κρύφτηκε η προστυχιά σε χαμόσπιτα

που λες ζωή, δεν έχουν.

δεξιά και αριστερά σε δρόμο

μεγαλοπρέπειας!

και η ματιά προσπερνώντας σε τσάκωσε

αχόρταγε εραστή,

που έντεκα η ώρα το πρωί

τρύπωσες σ' ένα από αυτά....

με λερωμένο παντελόνι

και ματιά πεινασμένη,

σε καιρό κρίσης

ακουμπάς πολύτιμο χρήμα

σε εγκαταλελειμμένα κορμιά...

Ξεφυλλίζω διαδρόμους 

και γυρνάω σελίδες!

μπερδεύτηκα...

ερωτεύτηκα!

τη μυρωδιά του χαρτιού

στοιβαγμένο πάνω στους πάγκους

για λίγες μέρες,

για λίγες ώρες ακόμη...

και γεμίζω καρότσι σούπερ μάρκετ

με πνευματικό πλούτο 

ανωνύμων και επωνύμων...

Φύγε

Εσύ

Βάρβαρε

Ραδιούργε

Όπου

Υπάρχει

Αγάπη

Ρυθμίζει

Ικανά

Ότι

Συσσωρεύεται

Ακροβατώντας στο νήμα της ψυχής,

ακούω τον άνεμο να λυσσομανά γύρω

και νιώθω ότι η καταιγίδα,

παίζει ρώσικη ρουλέτα μέσα μου.

άφαντος, μα όχι ξεχασμένος.

σαν σκέψη, που χαμήλωσε στην επιθυμία...

σαν κραυγή που σιώπησε στον πόνο.

Σ' άδειο καφέ

Σ' άδειο καφέ

χωρίς καφέ

χαζεύω ζωές τ' απομεσήμερο.

και οι ηδονές 

χωρίς ντροπές

κάνουν περαντζάδα στο κρύο βλέμμα μου.

πόσο μου λείπεις

σκιά της θλίψης

που έχεις στήσει ρολογιού τα οδοφράγματα

εγκαταλείπεις

μα μου ανήκεις

γιατί γεννήθηκα απ' τα δικά σου κλάματα.

Αντηχούν ήχοι παράξενοι...

για τα απαιτητικά μου αυτιά...

η βλακεία δίπλα μου, γύρω μου.

και η απογοήτευση βάρδιες κάνει 

και μ ανταμώνει συνέχεια!!!

Άμπωτη και παλίρροια.

συναίσθημα χωρίς ανταπόκριση, σε θάλασσα που αδειάζει.

και η ματιά θαμμένη...

κλειδωμένη μέσα στο κουκούλι προσμονής.

αγωνία και μαχαίρι.

υπάρχω ακόμη...

στο ίδιο σκηνικό, στην ίδια καρέκλα 

στο ίδιο τραπέζι, στο ίδιο ψέμα.

εξακολουθώ, να σ' ακολουθώ...

Κατηγορίες προσώπων

κατηγόριες ανθρώπων.

παραφροσύνη στην αγιοσύνη.

συνείδηση χαμένη,

θλίψη αξεπέραστη...

σ' ένα τραπέζι ομορφιές

κι ασχήμιες ανταγωνίζονται

στο φως της μέρας.

παραχαράκτες της απόλαυσης

ταιριάζουν αταίριαστα

ανάμεσα σε ζευγάρια,παρέες

και αδέσποτα γατιά.

το ούζο κάνει το μεζέ,

η ο μεζές το ούζο?

πίνω αχόρταγα ματιές

και καταπίνω πόνους...

Ερμαφρόδιτα συναισθήματα...

γεννάω συνέχεια αντιφάσεις.

υψώνομαι σε σένα

και χαμηλώνω τη σκέψη επικίνδυνα.

υποφέρω!

δεν με καλύπτουν οι λέξεις,

πλαστελίνη η γλώσσα

θέλει να φτιάξει καινούργιες...

Αδειάζω μέσα μου σαν καραφάκι τρικενέ.

λυσσομανά ο άνεμος και η αντάρα έρχεται.

πίνω και βρίζω.

το σύστημα ,την τύχη,τα λεφτά,εσένα

και έμενα.

βουλιάζω μέσα στην απόγνωση...

ένα κρεβάτι ακουμπισμένο στο τοίχο

να μου ταλαντεύεται από τους εφιάλτες

και ένα παράθυρο που είτε κλειστό είτε ανοιχτό

αναδίδει την ίδια σαπίλα...

χάνομαι μέσα σε σελίδες  που γράφουνε άγνωστοι.

καρτέρι σε μια ώρα που δεν περνά.

αύριο θα διαβάζουν άλλοι τις δικές μου.

εύχομαι στο κενό στρώμα μου,

να ξαπλώσουν μόνο χορτάτοι... και όχι φευγάτοι.

Βαριά δυστυχία !

Ευτυχία αβάσταχτη!

Σ' ένα δωμάτιο αρρώστιας

κρατάω τα προσχήματα.

βλέμματα άδεια από καημούς

βαριά, μανταλωμένα.

και ο μορφέας ο τρελός,

στήνει χορό απ' τη μέρα!

Πρωινές εφημερίδες συντροφεύουν κυριακάτικους καφέδες

σε σκονισμένα τραπεζάκια δίπλα στο επιβλητικό κάστρο

που περιφρουρεί ακόμα ιερά και όσια!

δεν διαβάζουν τα μάτια,

αλλά γυρνούν τα χέρια σελίδες δίχως νόημα,αφηρημένα...

το κενό της ύπαρξης αποτυπωμένο παντού.

στο γεμάτο τασάκι από γόπες μισοσβησμένες,

σε ποτήρια ανέγγιχτα,σε δαγκωμένα καλαμάκια

νερομένων φραπέδων.

προστασία από το κρύο ο σηκωμένος γιακάς...

και δίπλα, κελαηδά ο έρωτας της νεότητας

με μακό μπλουζάκι κοντομάνικο

και χέρια γεμάτα ζωγραφιές αμφισβήτησης.

Είναι αλλιώς τα λιμάνια η τα αλλάζει η ματιά?

καταλαμβάνοντας χώρο στο πεζοδρόμιο,

πίνω καφέ βιτρίνας και όχι απόλαυσης,

εκτεθειμένη σε κρυμμένα βλέμματα

πίσω από σκούρα γυαλιά.

φίλος ο ήλιος η εχθρός?

Κυριακή μεσημέρι,

έχω βγάλει την ανία μου βόλτα σε ξένη πόλη.

κόσμος,φασαρία, μοναξιά και απογοήτευση.

κυρίαρχα στο χώρο τα ναύλον,

μεταμορφώνουν καφετέριες σε θερμοκήπια

και ανθρώπους σε φυτά.

κρύος καφές, σε κρύα μέρα.

και η λύτρωση πλησιάζει... αργώντας.

Καρφώθηκε στην μνήμη τ΄ όνειρό σου

μαχαίρι δίχως τη λαβή...

Δώσαν στον έρωτα φτερά

για να μπορεί να...φεύγει!!!

Αιχμαλωτίζεις κάθε σκέψη

και την κλειδώνεις στη καρδιά σου.

συρτάρι μυστικό,

κληρονομιά σε απόγονο

που έχει συλληφθεί μέσα μας, σαν ιδέα...

Σκύβεις στο φως μου 

κι ας καραδοκεί η τύφλωση!

διάβασέ με...

γυνή "εκδιδόμενη" από σήμερα!

Περιφέρομαι στην ερημιά μου

με μάτια ορθάνοιχτα!

κάγκελα οι βλεφαρίδες μου

κλειδώνουν την αγρύπνια.

έρχεσαι γύπας την νύχτα

και μου τρως τα σπλάχνα μου.

έπαψα να κοιμάμαι πια...

Χρησιμοποιείς τα πάντα 

για να με σκοτώσεις.

ακόμη... και τα τραγούδια!!!

Μου επιστρέφεις την προσφορά.

επίθεση στην ανάγκη μου.

χαριστική βολή κάθε που χαράζει.

δεν επιβιώνω...

άγονος ο έρωτάς σου!

Ανάλωση...

σε στιγμές...

φωνές...

ματιές...

και  

ψευδαισθήσεις!

Στο ψαροχώρι της καρτερικότητας,

άλλη μια μέρα, ζυγίζω μιζέρια.

η παγωνιά δεν με αγγίζει.

αδυνατεί από χρόνια, να μου ροδίσει τα μάγουλα.

δεν είμαι πια παιδί

κι αυτή καλά το ξέρει...

κι έτσι η ζωή πορεύεται,

μα ποιός... την εμπιστεύεται?

Σε ταΐζω λέξεις συνέχεια...

σκόρπιες σαν επιθυμίες,

στοιβαγμένες μέσα σε αναφιλητά,

τακτοποιημένες ανάμεσα σε ρίμες.

σε ταΐζω συνέχεια

κι όλο αδυνατίζει ο νους σου...

Φεύγω

Φούσκωσε η θάλασσα καημούς

και η καρδιά κινδύνους,

δεν με μεθούν τα ούζα πια

τα λόγια σου με γδύνουν...

αλισβερίσι στεναγμών

σε σώμα δίχως μνήμη,

εναντιώνομαι συχνά

σ' αγάπη που με πνίγει.

μη με ρωτάς χωρίς αιδώ

τι θέλω, τι γυρεύω...

αλκυονίδα είμαι εγώ,

γεννώ κι ύστερα φεύγω!!!

Ανικανότητα

Σε κόκκινες βαμμένες καρέκλες,

σε τραπέζι παλιό,ακαθορίστου σχήματος,

ένα μεσημέρι καθημερινότητας,

αντικρίζω τη λιμνοθάλασσα της μελαγχολίας

πίνοντας αταίριαστα

ούζο δικό μου με ούζο ξένο...

μπερδεύονται οι γεύσεις,

οι θυμησες και οι ηδονές.

μπόρα ετοιμάζεται...

και η σκέψη βιάζεται...

ανικανότητα να βουλιάξω στην ξύλινη καρέκλα,

ανικανότητα να αντισταθώ

στον παραλογισμό,

ανικανότητα να αντέξω, στην αρρώστια του μυαλού,

που έντεχνα μου δειγματίζει τις πρώτες εικόνες....

Άνοιξες το τάφο μου να μπει λίγο φως!

είναι ώρα για το αχ

δεν είναι ώρα για το μη...

Στα εύφλεκτα υλικά που κουβαλας,

πρόσθεσε και τα δάκρυα μου.

αν κάποια φορά κινδυνεψεις

να έχεις να σβήσεις τη φωτιά

της αχαριστίας σου!!!

Στη φιλόξενη αγκαλιά σου

κούρνιασα χθες το βράδυ...

με αόρατη κλωστή, μπάλωσα πληγές.

προστυχιά δεν αντίκρισα.

χάδι διάκρισης

και ματιά πλάνης.

δόση κόλασης

με χάδι παραδείσου

για μια νύχτα...

Καλή Χρονιά Αναστασία.

Με Λιγότερους Πολέμους !!!