Σμίγει η αγάπη με την ελευθερία,

μα πονάει...

αδηφάγο εγώ μου, πως αντέχεις?

γκρεμίζεται το τείχος της θυσίας

με μια σου λέξη, τόσο απλή, τόσο απάνθρωπη.

στα έγκατα της απόγνωσης με στέλνεις

και δεν νοιάζεσαι...

αιμορραγώ, σέρνομαι στο θάνατό μου

κι εσύ κάνεις γενέθλια για την ανάσταση της ψυχής σου!

Έχω έτοιμο το παζλ,

με τα κομμάτια των ονείρων μου!!!

θα ΄ρθεις, να το συμπληρώσουμε μαζί?

Ενοχλητικά φωνήεντα,

μου τρυπάνε τη λογική.

πεσμένη η φύση σου

στο υγρό ξημέρωμα,

αναρωτιέσαι ΄΄παλι?΄΄

και κρύβεσαι από τον εαυτό σου.

μπερδεμένα σύμφωνα με τυλίγουν

και χάνομαι.

καλύτερα να σιωπήσω...

χάραξα το δρόμο σου χωρίς τραγούδι.

Δεν ακούω βήματα...

χάθηκε η ακοή μου η εσύ δεν έρχεσαι?

Το κοινό μου όνομα ψιθυρίζεται...

για πραγματικότητα,

 η μοναδικότητα της αγάπης μου.

σε χθόνιες μουσικές μη με κρύβεις...

Δεν υπήρξα ποτέ,
 πριν από το βλέμμα σου.
αυτό μου έδωσε υπόσταση!

Βλέπω στα μάτια σου,

την ανεξίτηλη μοίρα μου!

Θυμάμαι...

Θυμάμαι...
είχε ήλιο την μέρα που σε γνώρισα.
τώρα, συνέχεια βαραίνει συννεφιά.
θυμάμαι...
την επιθυμία στο βλέμμα σου τη μέρα που σ΄ αντάμωσα.
τώρα, γέμισε η αμφιβολία τη ματιά.
θυμάμαι...
έγειρες στην αγκαλιά μου σαν πουλάκι τη νύχτα που σμίξαμε.
τώρα,φεύγεις σαν κυνηγημένος αετός.
θυμάμαι...
έσταζαν μέλι τα λόγια που ψιθύριζες.
τώρα, τη πίκρα καταπίνω συνεχώς.
θυμάμαι...
τη λαχτάρα στη κάθε μας συνάντηση.
 τώρα, απλά μια φιλική συντροφιά.
θυμάμαι...
το πάθος στους όρκους που μου έδινες.
τώρα, μαζεύω από κάτω τα γυαλιά.
θυμάμαι...
την αγάπη σου που νίκησε το φόβο
τώρα, την ψάχνω σε δυο ποιήματα παλιά...

Υποσχέσεις...
χρώματα καλοκαιριού,
σε καμβά χειμώνα...
βυθίζεται και ορκίζεται η ψυχή μου,
σε λασπουριά βρόχινης αξιοπρέπειας!

Στον έρωτα χωρίς μέλλον, παραδίνομαι.
τις άνυδρες νύχτες, δεν αντέχω πια.
αποσύρω το νου μου από  το θαύμα,
αδειάζω το κεφάλι μου
και δεν αντιστέκομαι άλλο...
την προσωπογραφία του έρωτα,
θέλω να ζωγραφίσω!

Στου χειμώνα τη κραιπάλη θ' αφεθώ.

διψασμένο αγρίμι, για την αρχοντιά της ηδονής.

λαίμαργη δαγκωματιά... τι περιμένεις?

Ο λογισμός μια λαθεψιά

μια Κυριακής μεταλαβιά,

κάβος, που δεν θα λύσει...

λειψές οι ώρες της αυγής

και οι τόσες μέρες της σιωπής,

βήματα ηχούν, σαν θρήνοι...

σου κράτησα το δειλινό

σκέψη με δίχως το εγώ,

κομμάτιασα το πόνο.

φόβους πια πάψε να φυσάς

γυμνόκλαδο ο έρωτάς

στέκει, ξερό στο χρόνο!

Φτιαγμένος από μοναξιά,
μα οι επισκέψεις σου πληθαίνουν.
που ήσουν? σε ρωτώ και με κοιτάζεις.
τι θέλεις? σε ρωτώ και μ΄ αγκαλιάζεις.
δημόσιο ψυχιατρείο, ώρα τρεις.
πάλι μόνος σου μιλάς...
δεν φάνηκε κανείς!!!

Πιες βρόχινο νερό
και λούσε τα μαλλιά σου...
να έχεις απόθεμα μέσα σου,
όταν στεγνώσουν τα βήματά σου.
Σταμάτα να μουρμουρίζεις!!!
δεν τελειώνει η βροχή,
δεν τελειώνει η αγάπη...
μόνο διαλείμματα κάνει,
να πάρει δανεικές ανάσες...

Απόψε,

θα πολλαπλασιάσω τις στιγμές.

να μου μείνει,

το μοσχοβόλημα της πνοής σου!

Πνίγομαι στην ανάγκη μου...

σωσίβια μάτια, με τραβούν στη ξηρά.

στις σταθερές του κόσμου, η αγάπη σου!

Μου έλειψε ο πολιτισμός σου.
να πονέσω από χαρά, σουλατσάροντας
στα σοκάκια της λήθης.
στον ατέρμονο δρόμο σου,
ερείπια, κουβάρια, ναοί,
όλα μπερδεμένα σ' ένα υπέροχο χάος!
με έκπτωτους άρχοντες,
με διωκόμενους διώκτες,
σ' ένα αυθεντικό λαϊκισμό
που με συναρπάζει.
μου έλειψες...

Μην προδώσεις το φθινόπωρο.

δες...

κατέθεσα το είναι μου!

η τελευταία ανάσα αντίστασης

βγήκε τώρα,

για οτιδήποτε...

Του χρόνου οι ρυτίδες μου

χαράζουνε το δέρμα.

να φυλακίζουν δάκρυα,

κάτω να μην κυλήσουν

και να κλειδώνουν τα φιλιά,

πριν να λοξοδρομήσουν....

Μυρίζω τη βροχή που έρχεται..

σε καταπίνω σε δυο στάλες ούζο

και νιώθω ένοχη, που σε πολεμώ...

Η άρνηση της σκέψης, συνεχίζει το ταξίδι της.

η επανάσταση ξεθώριασε.

αρχίζει να παίρνει το χρώμα της αμφιβολίας.

πολυσύχναστη η μοναξιά,

δέχεται πελάτες.

η ύψωσις, αργεί...

Φθινοπωρινές παρυφές επιθυμιών.

η ερημιά, συνεχίζεται...

Κάτσε καημέ, εκεί που είσαι.
καθαρή και σαφέστατη εξήγηση σου δίνω,
κάτσε, εκεί που είσαι.
ξερίζωσα το δάκο της ελιάς μου
και έλαμψε η ελπίδα μου.
τακτοποίησα το παρελθόν,
σε σεντούκι παλιό κλειδωμένο.
είμαι καλά, γιατί ...συγχώρεσα...
γι αυτό σου λέω,
κάτσε καημέ, εκεί που είσαι!!!!

Στα οράματα του νοτιά, σ' εντοπίζω.

σε διακρίνω να εισρέεις,

όμορφος θεός

που μου ανήκει.

νωπή υδατογραφία το χαμόγελό σου,

παραλύει το είναι μου.

εξαντλητική και διαρκής η έλλειψή σου.

έλα, για ένα ξαφνικό ξεκίνημα...

Στην ετυμηγορία του φθινόπωρου, σε ψάχνω.

με μια ανάσα, που ξεχειλίζει, 

ατέλειωτα αποσιωπητικά...

ξεχνάω τ΄ όνομά σου...πως σε λένε?

σαν προσευχή των γεωργών,

μοιάζει το σ΄ αγαπώ σου...

Τα χελιδόνια με αποχαιρετούν...
τα λουλούδια με αποχαιρετούν...
τα τζιτζίκια με αποχαιρετούν...
το φως με αποχαιρετά...
η ζωή με καλωσορίζει!!!

Όταν σε γνώρισα, κατάλαβα,

τη φτώχεια όσων είχα...

Αόρατα παράθυρα με προστατεύουν

από ζηλόφθονες μύγες,

που ζητάνε κινήσεις απελπισμένων χεριών.

έχω τελειώσει με την τιμωρία

δεκαοχτούρας, που φωνάζει την αδικία.

επιστρέφω στο εγώ μου.

μισοφόρι η ζωή,

που φοριέται κατάσαρκα!

Πυροδοτείς τις λέξεις σου

κάθε λεπτό που σκληρά αναμετριέται με το χρόνο...

χαιρέτα το τρελό του καθρέφτη σου

και ξεχορτάριασε λίγο 

το μνήμα της ψυχής σου.

θα δεχτείς κόσμο,

για το μνημόσυνο της ελπίδας σου!!!

Ο χτύπος της καρδιάς,

τραγουδιέται από το τελευταίο τζιτζίκι

που συντροφεύει τα βράδια μου.

ένα καλοκαίρι, που δεν φάνηκε το πρόσωπό σου

στο ραγισμένο καθρέφτη της ψυχής μου.

οι τύψεις, γίνανε αγγαρείες,

σε ερημωμένα στρατόπεδα

που φυλάνε το τίποτα...

αν ποτέ καταφέρω, να γράψω ένα ποίημα

για την ευτυχία,

θα στο δώσω...

Για να καλύψω τη φωνή σου,δακρύζω...

διάφανα δάκρυα, που σου επιτρέπω να αγγίξεις.

η μνήμη αργοπεθαίνει στην παλάμη μου.

κανίβαλος η θέληση, με εξουθενώνει πάλι.

η αγάπη δηλητήριο,

που να το πιεις διστάζεις...

Απομακρύνσου, από το φως του φεγγαριού,

γιατί το ουρλιαχτό σου, δεν αντέχω...

Άδειασε το κεφάλι μου ξαφνικά....
κράτησε μόνο μια σκέψη,
ενέχυρο, για την επερχόμενη συγκίνηση.
προμηνύονται κι ευτυχισμένες μέρες!!!
δεν μπορεί...

Στα θρύψαλα μιας ιστορίας,

διψασμένης συνεύρεσης,

τελειώνω τα καθημερινά μου δρομολόγια.

ασήκωτο το βάρος της άδειας καρδιάς,

και η αγάπη,

καμένο φιλμ μιας άχρωμης ελπίδας!

Όμηρος το κορμί στη νύχτα.

στο παιχνίδι της υποταγής

ξέρω, θα χάσω πάλι...

στα ανεπίτρεπτα πάθη

κλειδώθηκε ο εγωισμός.

μην κοιτάς το ρολόι,

θα το νιώσεις, όταν έρθει η ώρα....

Εξάντλησα το θάνατο χθες βράδυ.

με πληγωμένο εγωισμό, άνοιξε τη πόρτα και έφυγε.

το ξημέρωμα η ανατολή

μου ψιθύρισε,

πως το ΄΄ΑΝ΄΄ διαβάζεται κι ανάποδα!!!

Αποκόμματα υπομονής...

ξερνώ το αλάτι πάνω στη πληγή μου.

συντριβή παντού!

ένα φύσημα η ζωή μου

που τα στραβά μου δόντια,

δεν αιχμαλωτίζουν πια...

Στο κομμάτιασμα του ήλιου,

Θεός έρωτας ξεπροβάλλει.

ταξιδεύει η έκφραση,

απολαμβάνει η καρδιά...

στον ίδιο χωροχρόνο

το ΄΄Μου΄΄ και το ΄΄Σου΄΄,

ίδια αρπακτικά, ανταμώνουνε!

Στην λατρεμένη ουτοπία σου,αφήνομαι...

βουτηγμένη στον ιδρώτα των αισθήσεων,

σαν κρυφό μεσημέρι 

με νερωμένο ούζο προσφοράς,

χάνομαι, στους διαδρόμους της επιθυμίας σου...

απόλυτο σύντροφο σε θέλω!

να καλύπτεις το φως που με καλεί

σε λάθος δρόμους...

Έτσι απλά...

Έτσι απλά τελειώνουμε,
όπως ονειρευόμαστε
σε σύννεφα από καπνούς
σε άδειους αναστεναγμούς
σε λερωμένα στρώματα
με κερωμένα σώματα...
έτσι απλά τελειώνουμε,
στ΄ αύριο αναπαυόμαστε
με τις λιγότερες ζημιές
με άλικες υπογραφές
σε λάθη που δεν γίνονται
σε πάθη που δεν σβήνουνε...
έτσι απλά τελειώνουμε,
τζάμι που το θαμπώνουμε
βρισιά στα χείλη η ευχή
κατάρα που ακολουθεί
δυο κούκλες πάντα αντικριστές
σε μια βιτρίνα μοναχές...
έτσι απλά τελειώνουμε,
λέξεις που μας στοιχειώνουνε
ειπώθηκαν σε χαραυγή
σημάδια μνήμης για χαρτί
σφραγίζεται η απελπισία
καλοκαιριού δοκιμασία...

Χαμένη μούσα,
συντροφιά της μνήμης,
βαθιά ανάσα
ορμητικής ζωής,
που αλητεύεις...
και μου στερείς
την αίσθηση?

Ατέλειωτες οι ώρες,

θεριά που κατασπαράζουν...

νεκροί, στριμώχνονται στα όνειρα,

και υποφέρω.

αύριο, θα σπάσω το κρεββάτι

που έρωτα δεν σηκώνει!!!

Άδειο καφενείο...

Στο άδειο καφενείο

καρέκλες μοναχές,

φοράς το προσωπείο

και κρύβεις ενοχές.

θολώνει η ανάσα

το τζάμι που ακουμπάς,

η ηχώ σου είναι μπάσα

δεν πρέπει να μιλάς.

επάνω στο τραπέζι

κρυώνει ο καφές,

το χέρι τρεμοπαίζει

με χάντρες διαλεχτές.

τσιγάρο στο τασάκι

που καίγεται αργά,

η σκέψη λιθαράκι

που φτιάχνει όμως βουνά.

του τοίχου το ρολόι

σταμάτησε κι αυτό,

γιατί, που όλο σε τρώει

το όλο σκηνικό.

δεν θέλεις να θυμάσαι

πως ήσουνα, στο χθες,

το αύριο να λυπάσαι

που θα ΄χει επιστροφές...

Ένα αλλιώτικο γιόμα

σαν χάδι πάνω σε πληγή...

ονειρεύτηκες το φιλί που σου ζήτησα,

την ώρα της επιθυμίας,

την στιγμή της φευγαλέας γιορτής...

για να μου σφραγίσει την κραυγή

την απαγορευμένη...

Δεν περπατήσαμε αυτούς τους δρόμους,

δεν πνίξαμε το πόνο μας σε αυτές τις πλατείες,

δεν νιώσαμε επιστροφές...

λιθοβολήσαμε ανάγκες

και θρυμματίσαμε σκέψεις,

παραδομένοι σε ένα άρρωστο πείσμα...

Φοβάσαι για την απώλεια του φόβου σου...

μυρμήγκι, που μάζευες το σπόρο του κάθε καλοκαίρι,

κλείνοντας το σε συναισθηματικές παγιδεύσεις

και σε σωματικές εξοντώσεις.

τώρα τρέμεις στην εγκατάλειψη της φθοράς...

μη συνηθίζεις την αηδία,

να αηδιάζεις τη συνήθεια!!

Πίστεψα...

Πίστεψα πως ήσουν εσύ...

δεν ήσουν όμως...

δεν ήσουν η βροχή που θα με μούσκευε,

το χώμα που θα με βούλιαζε,

το κρύο που θα μου έκαιγε τα κόκαλα,

ο αέρας που θα με ξεσήκωνε,

το ιδρωτάρι καλοκαιριού...

δεν ήσουν εσύ η ανατολή που θα μ΄ έλουζε,

 το ηλιοβασίλεμα που νοστάλγησα,

το γιόμα μου το γαλήνιο,

το απόγευμα το τρελαμένο,

το βράδυ μου το ανήσυχο...

δεν ήσουν εσύ η λαχτάρα μες τα στήθια μου,

η συνήθεια η γλυκιά μου,

 το νερό να με ξεδιψάσει,

το φαί να με χορτάσει...

ο καφές μου το απόγευμα,

το αλκοόλ μου τις βραδιές...

δεν ήσουν εσύ η μουσική στα στιχάκια μου,

τα λόγια που θα με χάιδευαν,

τα χέρια που θα μ΄ αγκάλιαζαν,

τα χείλη που θα με γλύκαναν με το φιλί,

ο πόθος που θα με έλιωνε...

δεν ήσουν εσύ ο χτύπος της καρδιάς,

η αγωνία της ματιάς,

ο πόνος της ψυχής...

πίστεψα πως ήσουν εσύ ο ΈΡΩΤΑΣ!!!

δεν ήσουν όμως...

Στη χαμηλή κάμαρα,

αράχνη η αγάπη σου

που προσπαθεί ιστό να φτιάξει.

λερώνονται τα σεντόνια

που δεν αλλάζω, 

φυλακίζοντας χάδια και μυρωδιές.

φτάνει πια με τους καημούς

που μας κούρασαν τόσο!!!!!!!!

Στο κατώφλι, σκουπίζω την ελπίδα μου.

κάρβουνο που χρωματίζει το δειλινό, κάθε μου έννοια.

εκεί που σμίγουν τα ποτάμια, θέριεψα τους στεναγμούς.

κι ήρθες... σαν φταίχτης του αύριο,

ρόδι να σπάσεις στη πόρτα της καρδιάς μου!

Έπνιξα του κορμιού τη κραυγή,
σιωπώντας...
πάντα στο προσκύνημα μου, με
ακολουθεί μια σκιά...
η ερημιά κρατά τα κυπαρίσσια.
η καρτερία τα πλατάνια.
ξέρω που θ΄ ακουμπήσω, τη πλάτη της λήθης μου!

Η δυσάρεστη γεύση των δακρύων,
ανακατεύτηκε με την ευχάριστη γεύση
της απελευθέρωσης.
ξέσπασμα λυτρωτικό
που μου αποκάλυψες το είναι μου,
και εκείνη τη λησμονημένη ανάγκη
να συνομιλήσω με ΕΚΕΙΝΟΝ!!!

Μεσημβρινός λήθαργος

που βολεύεται το αλλόκοτο.

στην εκκόλαψη της ενοχής,

βοηθά ο λίβας!

Στη χαρακιά που συνοδεύει τη πληγή μου,

σκάλισε η θλίψη, το όνομά σου!

Συνδαιτυμόνες, στο τραπέζι της ακολασίας,

βραδινά δείπνα, σαρκοφάγων θηρίων.

η αναπηρία της καθημερινότητας,

κάλεσμα ερωτικό, σε αφέγγαρες νύχτες.

συνέχισε να με τρως,

Αργά, Απολαυστικά, Ανικανοποίητα...

Έχω το πείσμα του χειμώνα μέσα μου!
κρατάει γερά και χώνεται απρόσκλητος,
τελειώνοντας την άνοιξη,
κλέβοντας καλοκαίρια.
αλλόγλωσση κατάρα που δεν έπιασε,
χρεώθηκες και πάλι...
ποιος σου είπε ότι ο θάνατος
λιγοστεύει τη ζωή?

Δεν αρνιέμαι την τρέλα που έχει φυτρώσει μέσα μου για σένα.
τα παινέματα των άλλων δεν μ΄ αγγίζουν.
βατομουριά σε φράχτη, σκαρφαλώνει η αγάπη μου.
πέσαν από μόνα τους τα φτερά μου
αντικρίζοντας τη θωριά σου, δεν πετώ πια μακριά.
υψώθηκα στα μάτια σου, ταπεινωμένη...
ούτε το χώμα δεν θα μάθει τα λάθος σύμφωνα της αναπνοής μου,
όταν αφήνεται πάνω στο σώμα σου.
κι όλο αραιώνω το σιρόπι της προσφοράς,
μην τυχόν και μου ζαχαρώσει, πριν τα παντρολογήματα

Μισόκλειστη η πόρτα,

μισότρελη η έννοια.

ο χρόνος μου σκοτώνει,

τη δύναμη να ζω.

η φτώχεια της ψυχής σου,

σαν φόβος με κυκλώνει,

θα γίνει αποκάλυψη

για τούτο το κακό...

Εξόρισαν οι μοίρες τα τζιτζίκια απ΄ το καλοκαίρι μου.
τα ψίχουλα που σκορπίζω στο μπαλκόνι μου,
είναι ανέπαφα.
χιλιάδες περιστέρια στο φοίνικα, στην αυλή μιας παλιάς αίγλης,
κι όμως φτερούγισμα δεν πιάνει το αυτί μου.
ο καφές παγωμένος,η ματιά κουρασμένη
και στο ραντεβού απουσία.
βυθίζεται η σκέψη μου στο πηγαινέλα των μυρμηγκιών...
υπνωτίζομαι να αναπνέω!

Στον παρελθόντα χρόνο ψάξε με...

παθητική μετοχή ο ερωτάς σου,

που με σφράγισε!!!

Ξάστρισα την αγάπη μου,
νύχτες μου στη σειρά.
σφίγγα τα μυστικά
που κράτησα για τέλος.
να με φωνάζεις θέλω
σε σπίτι με παιδιά,
που οι φωνές να σβήνουνε
το ειρωνικό σου γέλιο.
απόψε η αμαρτία σου,
γράφτηκε σε ευαγγέλιο...

Στην ταπεινότερη καθημερινή μου ανάγκη,σ΄ αντικρίζω.
ντύνεις τις λύπες μου με μετάξια, κάθε στιγμή.
στολίζεις το φράχτη της καρδιάς μου με αγιόκλημα.
κάνεις κρεβάτι σου τις ράγες σιδηροδρομικού σταθμού,
που η εγκατάλειψη το ΄χει ριζώσει...
και περιμένεις υπομένοντας....
στο τραίνο της αγάπης μου,
το σφύριγμα να ακούσεις...

Μου φοράς την αγάπη σου
πάνω στο σώμα μου,
σαν κυριακάτικο φουστάνι...
καλοχτενισμένη και όμορφη με σεργιανίζεις
στα παζάρια, φουσκώνοντας από περηφάνια
για το απόχτημά σου.
κι εγώ, φυλακίζω τον ιδρώτα μέσα μου,
μην τυχόν κυλήσει και λεκιάσει
την ψεύτικη αγάπη της Κυριακής σου!!!

Αγία Ελεούσα

Γδύθηκε η αγάπη σου
γιόμα παρασκευής,
τρυπώθηκε η πεθυμιά
στου βράχου τη σχισμάδα.
κι έλαμπε δέρμα και ματιά
μελισσοκέρι,νάμα
με ένα φως αληθινό
στης Παναγιάς το τάμα.
βασιλικός φυτεύτηκε
στην άκρη της αυλής,
για να φουντώσει πότιζε
με γέλιο και με κλάμα...

Στα μάτια τα περήφανα
λιγόζωο το δείλι...
και φουσκοθαλασσιάς φιλί
με θλίψη παντομίμας.
χωρίς ποτέ, το τίποτε
δεν γίνεται ν΄ αλλάξει!!!

Έχιδνα εκμετάλλευσης
και σάπιας προσωπικότητας,
επιτέλους,
σε ξεκόλλησα από πάνω μου!!!
πήρες το δηλητήριο σου και έρποντας
γύρισες πίσω στη φωλιά της απέχθειας.
λίγο με άγγιξες, πολύ σε πόνεσα...
οι άγονες υποσχέσεις σου
καρφώθηκαν πάνω στους άγριους βράχους,
της προδοσίας σου.
τώρα γλείφεις πληγές
και καταπίνεις τη χολή σου.
σκυμμένος στα τέσσερα πόδια σου,
κουνάς επιδεικτικά την ουρά σου,
γυρεύοντας από φίλο,
την προστυχιά του να χύσει πάνω σου.
υγιαίνω τα περιφερειακά μου τραύματα
γελώντας με το κατάντημα σου...
ψάξε με...δεν θα με βρεις!!!

Ανασαίνω την πείνα της δοκιμασίας
και αναμένω...
στημένο ανθρώπινο κουφάρι
στο απόσπασμα ανοχής.
μικρός ήρωας, που δεν κατάφερε
να σταθεί πουθενά.
και εσύ..
μια αβάσταχτη ομορφιά!!!

Έλα...

μυρίζει έντονα ζωή...

φωνές τριγύρω, μουσικές,

γέλια παιδιών...

έλα...

αυτή η πασχαλιά,

είναι αλλιώς σου λέω...

Ο ρημαγμένος αγρός της ψυχής μου
φλυαρεί ακατάπαυστα...
σκοτώνει το χρόνο μου
και πλέκει στεφάνια
με την μουσική του έρωτα...
προσπαθώ να οραματισθώ
την αφή των χεριών σου.
αν ερχόσουν...
πόσα θα μπορούσα,
πόσα θα ήθελα,
πόσα θα έκανα,
πόσα...

Ζωή...

το μεγαλύτερο δέος σου,

είναι ο ΘΑΝΑΤΟΣ !

Χαθήκαμε στην ερημιά του κόσμου.
φλόγα κεριού που τρεμοπαίζει, κάθε μας ανάσα....
χαμόγελα τρελής, μοιράζω...
και εσύ, το εμβατήριο της ζωής
μου παίζεις κάθε μέρα...

Στολίζω την ανάμνηση

με βάγια μυρωμένα,

κι ανάβω κόκκινα κεριά

στ΄ όνομα της λατρείας.

μαζεύω τα παράπονα

στο στήθος φωλιασμένα,

προσκυνητάρι σε ναό

ο δρόμος της θυσίας!

Η ζωή...

Έπαψε η ζωή μου να στολίζεται.
κυλιέται σε νοτισμένα λιβάδια
και λασπώνεται σε βάλτους.
ξεδιψά με απόνερα
και χορταίνει με αγκάθια.
χειρονομεί με ανοιχτές παλάμες
και σαπίζει απ΄ το χνώτο της.
χορεύει στο λυκόφως
και κοιμάται σε σπηλιές.
ξημερώνεται τη νύχτα
και βραδιάζει το πρωί.
αδήλωτη πουτάνα,
σέρνει τα τακούνια της απόγνωσης
έξω από σοκάκια λήθης,
και καταπίνει τα λάθη της,
σαν χάπια σχιζοφρένειας.
δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν μιλά...
ένα αχ, σαν μαχαίρι που ξεσκίζει
βγαίνει μόνο,
για της ψυχής την προσφυγιά...

Προσπαθώ με βίαιες κινήσεις
να ξεπλυθώ...
κάρβουνο η ντροπή
που δεν βγαίνει εύκολα...
συνδιαλλαγή ένοχη,
η συγνώμη
που ψιθυρίζεται...
ένα σημείωμα, κάτω από την πόρτα,
θα κρυφτεί στο χαλάκι 
του συσσωρευμένου θυμού μου...
δεν θα είσαι εδώ
να με δεις,
όταν θα πεθαίνω...

Κοσκινίζω τα λόγια σου...
ψήγματα αλήθειας γυρεύω.
ξεδιπλώνω το βλέμμα σου...
σκιές φιλοξενούμενες αντικρίζω.
δεν είσαι εσύ
δεν είμαι εγώ
τέλος στο εμείς...

Μοιάζω με ακατοίκητη σελήνη
κι εσύ φοβάσαι βάρος στο πάτημα σου...
γελώ και πέφτει δάκρυ παντού,
κλαίω και μπρος μου,
ξέθωρος είναι ο ήλιος...
μη με χτυπάς με σιωπή
μη με πονάς με αγάπη...
λάθεψα... και στη νύχτα μου
ρίξε το φως...ψυχή μου!

Μοίρα μου ανοιξιάτικη

λουλούδι σε περβάζι...

λούστηκα με το γέλιο μου,

πλύθηκα με αγάπη,

μαγείρεψα το όνειρο

του κουταλιού γλυκάδι...

συγύρισα τη σκέψη μου,

ντύθηκα μεταξένια

και ασβεστώνω την καρδιά,

να λάμπει από πάστρα.

να ΄ρθεις  απ΄ το ξημέρωμα

σα να με έχεις έννοια...

και να ΄ναι όλα μια γιορτή

σαν Κυριακή του Πάσχα!

Έδωσα τα μισά μου χρόνια στο αύριο.

λησμόνησα την ερημιά

 και ρούφηξα πνοή θαλασσινή.

κάνω μεγάλες προσπάθειες,

μπογιατίζοντας το πρόσωπό μου,

να κρύψω τη λάμψη του...

φωνάζει την ευτυχία!!!

Στη νοσηρή αυλή σου, κατασκήνωσα.
λίγο φως, λίγο νερό, πολύ χώμα...
η αξιοπρέπεια μου,
φεύγει μαζί με το σφύριγμα του 
μανιασμένου νοτιά...

Ξύπνησα πρωί...

ξεκίνησα δειλά...

αγωνίστηκα...

πέφτει το βράδυ

και επιστρέφω,

κατάκοπη,

αλλά γεμάτη ικανοποίηση...

έσπειρα το κόσμο με τ΄ όνομά σου!!!

Στην επαρχία του ερωτά μου,
αποταμιεύεις κάθε τόσο
τις πενιχρές οικονομίες, της χαράς σου.
φωλιάζεις μυστικά,
στο φιλόξενο υπόγειό μου
και μοιράζεσαι κρασί μεταλαβιάς,
μεθώντας τις αντιρρήσεις.
κουράστηκα να σε νιώθω
να μπαινοβγαίνεις στο σώμα μου.
μείνε...

Δαίμονα του ερωτά μου,

με το φιλί σου εξαγνίζομαι.

το νάμα της ανάγκης μου,

προσφέρω.

στην αποβάθρα ερημιάς,

κάθε νύχτα,

λούζομαι την προσμονή σου.

και μικραίνει ο χρόνος

και βαθαίνει ο πόνος...

σκίζεται σαν χαρτί 

η επιδερμίδα μου,

που δεν νιώθει το χάδι

των ακροδακτύλων σου.

μην αφήνεις τον καημό,

να ασελγεί άλλο πάνω μου!