Στην ευδαιμονία των ονείρων, κρύβεσαι,

στέρφα γυναίκα των λυγμών,

με περιδέραια στο λαιμό

τους ανδρικούς πόθους...

νυχτοξημερώνεσαι, 

μετρώντας πτυχές σάρκας...

γελάς πάνω στη γη,

μα, πόσο μέσα είσαι...

Που χάθηκε η ερωμένη?
ψεύτικους θησαυρούς φύλαξα,
ανώφελα...
τώρα κοιτάζω το χέρι που μου δίνεις
και αναρωτιέμαι...
ξέφτισε το βελούδο
που με έντυνες?

Δεν με καλείς όπως παλιά,
δεν σε αναγνωρίζω.
έχεις κλέψει τη μορφή του
και μου παίζεις άσχημο παιχνίδι.
πικραίνομαι...
αδιέξοδο που με φυλακίζει.
΄΄μείνε -φύγε΄΄
είναι εκείνο το τραγούδι
που σφυρίζει τάχα αδιάφορα...
είναι εκείνη η πληγή
που δεν λέει να κλείσει...
έκανα το τεστ...
άντεξα τη δοκιμασία...
τώρα τι γίνεται?
είμαι σίγουρη πως δεν 
θα σιγουρευτώ ποτέ!!!

Και εσύ εκεί...

μα και αλλού...

και εσύ παρών,στην απουσία.

λίγο χαμόγελο,λίγη συγκίνηση,

λίγα φωνήεντα,

όλα λίγα...

Πεντηκοστή...

Πόσο λατρεύω το γύφτο
όταν πηγαινοέρχεται σε εκείνο
τον ανυπόφορο ρυθμό,
του αγαπημένου νταουλιού...
ανεβασμένος σε καρέκλα της υπομονής
και ο ίδρωτας του να ποτίζει
το λευκό πουκάμισο,
τα χέρια, τα μαλλιά...
και γύρω του, να στροβιλίζεται ο έρωτας,
παλιός και νέος,
παραδομένος σ΄ ένα χορό λύτρωσης και σταύρωσης...
πόσο λατρεύω να μισώ το γύφτο
που με παρασέρνει
και με κάνει να δακρύζω,
βλέποντάς τον με άλλο βλέμμα...

Ξημερώματα μοναστηριού...

Και οι εικόνες θολές,

από ανύπαρκτους καπνούς,

ντουμάνια ενθουσιασμού

και διονυσιακής ηδονής!

και οι εικόνες πεντακάθαρες,

ανάμεσα σε αναθυμιάσεις

από βαρύτατους αναστεναγμούς,

και πνιγμένες στα σύννεφα

από της φτώχειας τα δολάρια...

Μου μυρίζει ζωή...
φρέσκο αίμα που με καλεί.
αδηφάγο σαρκοβόρο,
που βρήκε το θήραμά του!
δεν έχει πίσω,μόνο μπροστά...ως που?
αμείλικτοι οι αριθμοί με στοιχειώνουν
φοβάμαι...
σαν μάνα που δεν έγινα, αισθάνομαι το δέρμα
την αφή,τη ζεστασιά.
πονάω...τι να σου πω
το μπαϊράκι σου ετοιμοπόλεμο ,Χριστέ μου...
βουλιάζω στο ψέμα
και εσύ όλο ρωτάς...

Ανάμεσα στη βαθιά χαρακιά των ποταμών,

σε μια ζούγκλα κεκλεισμένων θυρών,

επιστάτης της σάρκας εκφυλισμένος ο έρωτας,

φωνάζει τ΄ όνομά σου.

αγγίζω τη καμένη γη...

το δάκρυ της υπόσχεσης στεγνώνω.

σκληρή μου ύπαρξη, συνεχίζεις το ταξίδι

της σπαρακτικής νοσταλγίας.

η ανάγκη μου, κινούμενη άμμος... που είσαι?

προσάραξε στα αφανή μου συναισθήματα,

μέρα που είναι...

Χάνομαι μέσα στο πηγαινέλα σου...
μοσχολίβανο το όχι σου
που με θυμιατίζεις το πρωί...
και σαν ακουστεί ο γκιώνης,
ετοιμάζω το ανθογυάλι 
για να δεχτεί τον κρίνο σου!

Καμώνομαι μέρα νύχτα μπροστά στον καθρέφτη, την ωραία.
τέτοιο σκέρτσο και νάζι θα μου το ζητούσες,
σαν πλαγιάζαμε μια νύχτα.
που υπήρξε το κορμί μου, πριν το χάδι σου?
που υπήρξε η ψυχή μου, πριν την αγάπη σου?
που θα υπάρξει η συγνώμη σου, για το σφάλμα μου...

Ήλιος χαμένος...
λέξεις καμωμένες από στάχτη.
δαντελένια άστρωτα σεντόνια,
χάσκουν σ΄ ένα μισογκρεμισμένο συρτάρι.
ο πόνος κυπαρίσσι, που φύτρωσε σε λάθος μέρος.
αχ τα μάτια μου, άλλο δεν ξέρουν
από το να θωρούν ατέλειωτες συννεφιές...

Πάνω στους χρόνους μιας μεγάλης ζέστης

μέσα στην παντοδυναμία του στερεώματος

μ΄ ένα ποδήλατο κι ένα τραγούδι

σου αναγγέλλω, την άφιξη του ονείρου μας...

Σταγόνες κυλούν...
δημιουργεί η σκέψη.
τυλίγονται όλα τόσο όμορφα,
στους μυστικούς σου φόβους.
ο εμπαιγμός της αγάπης, πέταξε...

Πριν πολύ καιρό ήταν αλλιώς!

μάτια στεγνά, δίχως αύριο, με κοιτούσαν.

τώρα, ξανάρχεται η αληθινή ζωή.

πως ονομάζεσαι? έρωτας!

που κατοικείς? μέσα σου!

μασκαρεμένος ο θάνατος,

παίζει αλλού το παιχνίδι του τώρα...

Ευτυχώς που δεν υπάρχει το βλέμμα που ικετεύει,
αυτό που σβήνει το αμάρτημα...
χάνω πάλι και πάλι και πάλι...
πνίγονται όλα στον ωκεανό του σώματός μου...
που κατοικεί εκείνος ο Θεός που μου χαμογέλαγε?
μ΄ αφήνει η ζωή, μ αφήνεις και εσύ...
κι όλα αλλάζουν χρώμα
κι όλα πονάνε...

Εντατική επιθυμία μου,
πρωτογενή προσδοκία...
κι αυτός ο Μάης...
όλο και εναποθέτει
το κόκκινο λουλούδι του...

Θεριεύει η αυτοκρατορία

των συναισθημάτων!!!

καρδιά μου, άντεξέ το!!!!!!!!!!!

Και όχι που δεν..μα,να...
εξορία...
στραμμένες κάνες με κοιτούν εχθρικά
άψυχες,σαν τα μάτια σου.
χωμένη σ΄ ένα μπουντρούμι,
αρνούμαι να υπάρξω
με την απάτη της αντοχής.
πάρτε μου την ιθαγένεια
να μπορώ να έχω το άλλοθι...

Άγρια μεσάνυχτα 
έπεσε το ταβάνι
στα μάτια μου ο ουρανός
άδειος σαν τη καρδιά.
οι ποιητές πεθαίνουνε
μου είπες ένα γιόμα
μόνο σαν αντικρίζουμε
κάποια  αστροφεγγιά.
ήρθε ο πατέρας κίνησε
να πάει στη ταβέρνα
ίσως μου χαμογέλασε
αν είδα και καλά.
ο ύπνος μου ταράχτηκε
μάτι δεν ξανακλείνω
θα συντροφεύσω τις σκιές
που ήρθανε στα κρυφά.
σφύρισες μες τον ύπνο σου
και άκουσα ένα τραίνο
ξυστά δες ότι πέρασε
στη πόρτα μου μπροστά.
το περιστέρι κουρνιάσε
άδικα περιμένω
ούτε απόψε θα φανείς
στερεύει η χαρά...

Μεγάλη Παρασκευή

Μην  Πεις...
Μην  Πάθεις...
Μην  Προδοθείς...
Μην  Πονέσεις...
Μην  Πας...
Μην  Πεθάνεις...