Έτσι απλά...

Έτσι απλά τελειώνουμε,
όπως ονειρευόμαστε
σε σύννεφα από καπνούς
σε άδειους αναστεναγμούς
σε λερωμένα στρώματα
με κερωμένα σώματα...
έτσι απλά τελειώνουμε,
στ΄ αύριο αναπαυόμαστε
με τις λιγότερες ζημιές
με άλικες υπογραφές
σε λάθη που δεν γίνονται
σε πάθη που δεν σβήνουνε...
έτσι απλά τελειώνουμε,
τζάμι που το θαμπώνουμε
βρισιά στα χείλη η ευχή
κατάρα που ακολουθεί
δυο κούκλες πάντα αντικριστές
σε μια βιτρίνα μοναχές...
έτσι απλά τελειώνουμε,
λέξεις που μας στοιχειώνουνε
ειπώθηκαν σε χαραυγή
σημάδια μνήμης για χαρτί
σφραγίζεται η απελπισία
καλοκαιριού δοκιμασία...

Χαμένη μούσα,
συντροφιά της μνήμης,
βαθιά ανάσα
ορμητικής ζωής,
που αλητεύεις...
και μου στερείς
την αίσθηση?

Ατέλειωτες οι ώρες,

θεριά που κατασπαράζουν...

νεκροί, στριμώχνονται στα όνειρα,

και υποφέρω.

αύριο, θα σπάσω το κρεββάτι

που έρωτα δεν σηκώνει!!!

Άδειο καφενείο...

Στο άδειο καφενείο

καρέκλες μοναχές,

φοράς το προσωπείο

και κρύβεις ενοχές.

θολώνει η ανάσα

το τζάμι που ακουμπάς,

η ηχώ σου είναι μπάσα

δεν πρέπει να μιλάς.

επάνω στο τραπέζι

κρυώνει ο καφές,

το χέρι τρεμοπαίζει

με χάντρες διαλεχτές.

τσιγάρο στο τασάκι

που καίγεται αργά,

η σκέψη λιθαράκι

που φτιάχνει όμως βουνά.

του τοίχου το ρολόι

σταμάτησε κι αυτό,

γιατί, που όλο σε τρώει

το όλο σκηνικό.

δεν θέλεις να θυμάσαι

πως ήσουνα, στο χθες,

το αύριο να λυπάσαι

που θα ΄χει επιστροφές...

Ένα αλλιώτικο γιόμα

σαν χάδι πάνω σε πληγή...

ονειρεύτηκες το φιλί που σου ζήτησα,

την ώρα της επιθυμίας,

την στιγμή της φευγαλέας γιορτής...

για να μου σφραγίσει την κραυγή

την απαγορευμένη...

Δεν περπατήσαμε αυτούς τους δρόμους,

δεν πνίξαμε το πόνο μας σε αυτές τις πλατείες,

δεν νιώσαμε επιστροφές...

λιθοβολήσαμε ανάγκες

και θρυμματίσαμε σκέψεις,

παραδομένοι σε ένα άρρωστο πείσμα...

Φοβάσαι για την απώλεια του φόβου σου...

μυρμήγκι, που μάζευες το σπόρο του κάθε καλοκαίρι,

κλείνοντας το σε συναισθηματικές παγιδεύσεις

και σε σωματικές εξοντώσεις.

τώρα τρέμεις στην εγκατάλειψη της φθοράς...

μη συνηθίζεις την αηδία,

να αηδιάζεις τη συνήθεια!!

Πίστεψα...

Πίστεψα πως ήσουν εσύ...

δεν ήσουν όμως...

δεν ήσουν η βροχή που θα με μούσκευε,

το χώμα που θα με βούλιαζε,

το κρύο που θα μου έκαιγε τα κόκαλα,

ο αέρας που θα με ξεσήκωνε,

το ιδρωτάρι καλοκαιριού...

δεν ήσουν εσύ η ανατολή που θα μ΄ έλουζε,

 το ηλιοβασίλεμα που νοστάλγησα,

το γιόμα μου το γαλήνιο,

το απόγευμα το τρελαμένο,

το βράδυ μου το ανήσυχο...

δεν ήσουν εσύ η λαχτάρα μες τα στήθια μου,

η συνήθεια η γλυκιά μου,

 το νερό να με ξεδιψάσει,

το φαί να με χορτάσει...

ο καφές μου το απόγευμα,

το αλκοόλ μου τις βραδιές...

δεν ήσουν εσύ η μουσική στα στιχάκια μου,

τα λόγια που θα με χάιδευαν,

τα χέρια που θα μ΄ αγκάλιαζαν,

τα χείλη που θα με γλύκαναν με το φιλί,

ο πόθος που θα με έλιωνε...

δεν ήσουν εσύ ο χτύπος της καρδιάς,

η αγωνία της ματιάς,

ο πόνος της ψυχής...

πίστεψα πως ήσουν εσύ ο ΈΡΩΤΑΣ!!!

δεν ήσουν όμως...

Στη χαμηλή κάμαρα,

αράχνη η αγάπη σου

που προσπαθεί ιστό να φτιάξει.

λερώνονται τα σεντόνια

που δεν αλλάζω, 

φυλακίζοντας χάδια και μυρωδιές.

φτάνει πια με τους καημούς

που μας κούρασαν τόσο!!!!!!!!

Στο κατώφλι, σκουπίζω την ελπίδα μου.

κάρβουνο που χρωματίζει το δειλινό, κάθε μου έννοια.

εκεί που σμίγουν τα ποτάμια, θέριεψα τους στεναγμούς.

κι ήρθες... σαν φταίχτης του αύριο,

ρόδι να σπάσεις στη πόρτα της καρδιάς μου!

Έπνιξα του κορμιού τη κραυγή,
σιωπώντας...
πάντα στο προσκύνημα μου, με
ακολουθεί μια σκιά...
η ερημιά κρατά τα κυπαρίσσια.
η καρτερία τα πλατάνια.
ξέρω που θ΄ ακουμπήσω, τη πλάτη της λήθης μου!

Η δυσάρεστη γεύση των δακρύων,
ανακατεύτηκε με την ευχάριστη γεύση
της απελευθέρωσης.
ξέσπασμα λυτρωτικό
που μου αποκάλυψες το είναι μου,
και εκείνη τη λησμονημένη ανάγκη
να συνομιλήσω με ΕΚΕΙΝΟΝ!!!

Μεσημβρινός λήθαργος

που βολεύεται το αλλόκοτο.

στην εκκόλαψη της ενοχής,

βοηθά ο λίβας!

Στη χαρακιά που συνοδεύει τη πληγή μου,

σκάλισε η θλίψη, το όνομά σου!

Συνδαιτυμόνες, στο τραπέζι της ακολασίας,

βραδινά δείπνα, σαρκοφάγων θηρίων.

η αναπηρία της καθημερινότητας,

κάλεσμα ερωτικό, σε αφέγγαρες νύχτες.

συνέχισε να με τρως,

Αργά, Απολαυστικά, Ανικανοποίητα...

Έχω το πείσμα του χειμώνα μέσα μου!
κρατάει γερά και χώνεται απρόσκλητος,
τελειώνοντας την άνοιξη,
κλέβοντας καλοκαίρια.
αλλόγλωσση κατάρα που δεν έπιασε,
χρεώθηκες και πάλι...
ποιος σου είπε ότι ο θάνατος
λιγοστεύει τη ζωή?

Δεν αρνιέμαι την τρέλα που έχει φυτρώσει μέσα μου για σένα.
τα παινέματα των άλλων δεν μ΄ αγγίζουν.
βατομουριά σε φράχτη, σκαρφαλώνει η αγάπη μου.
πέσαν από μόνα τους τα φτερά μου
αντικρίζοντας τη θωριά σου, δεν πετώ πια μακριά.
υψώθηκα στα μάτια σου, ταπεινωμένη...
ούτε το χώμα δεν θα μάθει τα λάθος σύμφωνα της αναπνοής μου,
όταν αφήνεται πάνω στο σώμα σου.
κι όλο αραιώνω το σιρόπι της προσφοράς,
μην τυχόν και μου ζαχαρώσει, πριν τα παντρολογήματα

Μισόκλειστη η πόρτα,

μισότρελη η έννοια.

ο χρόνος μου σκοτώνει,

τη δύναμη να ζω.

η φτώχεια της ψυχής σου,

σαν φόβος με κυκλώνει,

θα γίνει αποκάλυψη

για τούτο το κακό...

Εξόρισαν οι μοίρες τα τζιτζίκια απ΄ το καλοκαίρι μου.
τα ψίχουλα που σκορπίζω στο μπαλκόνι μου,
είναι ανέπαφα.
χιλιάδες περιστέρια στο φοίνικα, στην αυλή μιας παλιάς αίγλης,
κι όμως φτερούγισμα δεν πιάνει το αυτί μου.
ο καφές παγωμένος,η ματιά κουρασμένη
και στο ραντεβού απουσία.
βυθίζεται η σκέψη μου στο πηγαινέλα των μυρμηγκιών...
υπνωτίζομαι να αναπνέω!

Στον παρελθόντα χρόνο ψάξε με...

παθητική μετοχή ο ερωτάς σου,

που με σφράγισε!!!