Αλαργινό μου φως, αιώνιο...

ταφή χωρίς ψυχή και σώμα...

σε σαλεμένο νου κουρνιάζεις...

και ψάχνεις, έναν Σταυρό που δεν σ ακολούθησε....

Ξαμολιέμαι χαράματα σε ονειροδρόμια

κακού θρίλερ... και σε ψάχνω...

βιαστικά και διακριτικά, δηλώνεις παρουσία, φεύγοντας...

Σταγόνες αίματος κάθε μήνα δηλώνουν περήφανα

τη ζωή της σάρκας...

κι εγώ, τελώ μνημόσυνο κάθε φορά

για τα νεκρά ωάρια μου!

Στα λευκά άδεια απογεύματα η σκέψη γίνεται θηλιά...

στολίδια της καρδιάς πετιούνται με ευκολία,

και το σαράκι της μιζέριας πίνει και τρώει ανενόχλητο...

στο άφημα του χρόνου, δυνατό αφέψημα πικραλίδας...

Στο σπίτι του Θεού σήμερα,

μέσα από το βλέμμα ενός άρρωστου παιδιού,

ντράπηκα για την Ζωή μου...

Διώχνω τα πουλιά απ το μπαλκόνι μου.

δεν μου περισσεύουν ψίχουλα...

Κολατσίζω τις λέξεις σου αργά αργά

και φτύνοντας τες γεμίζω

 το κρυστάλλινο ανθογυάλι της μάνας μου...

φουσκώνει η φλέβα στο λαιμό,

χαράζει ερωτηματικό ανεξίτηλο...

Ξεσκίζεις τη σάρκα μου, μα σπέρμα δεν χαρίζεις...

μυστικό φυλαγμένο από στόματα άγρια, με όρκισες να κρατήσω...

χωμένη σ ένα γυναικωνίτη η ντροπή μου...

και τα κεριά που καίνε έμαθαν να σιωπούν...

 

Στιγμές λάθους μέσα σε κατακόμβες σωτηρίας...

φυλλομετρώντας έρωτες, χρήμα, ηδονές, ελλείψεις, λύτρωση, θάνατο...

χιλιόμετρα η αγάπη σου και μόνο εμπόδια έχει...

κι εγώ, στοιχίζω πάνω σ ένα ετοιμόρροπο τραπεζάκι μαζί με τις μέρες, τα γιατί μου...

Όλα γνώριμα, όλα ξένα...

τόσο κοντά και τόσο μακριά μου...

αγιόκλημα η μυρωδιά σου,που στερούμαι...

σαν ερωτιάρα γάτα τρίβομαι στις γωνίες

και σε περιμένω...

Ηδονικό κρασί της απερισκεψίας

πόσο μ αρέσει να βουλιάζω μέσα στη γλύκα σου!!!

Δημιουργώ καινούργιο γλωσσάρι...

βρίσκω χρησμούς της οδύνης, να σκορπίσουμε στο αύριο.

μαντείες, για τη μετουσία του έρωτα μας...

δεν υπάρχει τίποτα έτοιμο,

όλα πρέπει να φτιαχτούν από την αρχή!

Ξοδεμένη στα σκοτάδια της ψυχής,
δύσκολες μέρες μετρώ...
τις στοιβάζω στη γωνιά του μυαλού μου
και τις αραδιάζω στα πόδια κάθε αγάπης που μου υψώνεται...
ήρωες πια δεν υπάρχουν...
και τα παραμύθια, ξέμειναν από βασιλόπουλα...

Τελειώνεις και φεύγεις, που πας? πως πας?
κέρασες τόσα πικρά συναισθήματα,ελάχιστες γλυκές στιγμές
και γελώντας ετοιμάζεσαι....
θα ρθει λες άλλος, καινούριος, διαφορετικός, ελπιδοφόρος....
εγώ όμως είμαι η ίδια, εκείνη η παλιά,η χιλιοπικραμένη...
πως θα τον καλωσορίσω?

Αφήνομαι καθημερινά μέσα σ ένα πρακτορείο, που μόνο νοερά ταξιδεύουν οι ψυχές...

σκυμμένοι πάνω σε τραπέζια ευθύνης, σαν σε σχολειό που γράφουν διαγωνίσματα οι μαθητές και κρύβουν τα γραπτά τους επιμελώς...

χαρτάκια ελπίδας πηγαινοέρχονται, και η αγωνία βαμμένη στα χρώματα του πολέμου...

λεπτά, στιγμές, ώρες, χωρίς ρολόγια στους τοίχους και αγίους κρεμασμένους,

 δικαστήριο παράνομο...

κι εγώ, θολή σκιά, κρυφά φανερώνομαι και σταυρώνω τη μοίρα με το Χ του δικού μου ονείρου....

Βοριάς στη νότια θάλασσα και η υπομονή
συντρίβεται...
μη μιλάς τώρα...
το φύσημα της ψυχής, μαρτυράει...

Αυτή η ομίχλη του παρελθόντος, καθισμένη χρόνια στο μυαλό μου,

καταστρέφει αργά αργά τα κύτταρά μου...

δεν μπορώ να τη διώξω...ο εγωισμός γίνεται μαχαίρι και με απειλεί...

η ζήλια σαπίζει μεθοδικά τη ψυχή μου...

κερί αναμμένο ο έρωτας σου, που όλο παλεύω να σβήσω τη φλόγα του...

υποφέρω,δεν γιατρεύομαι...

Ξημερώνει σ άδεια δωμάτια που ξέρουν τα πάντα και δεν μιλούν.

γυμνά χέρια κλείνουν ερμητικά τις πόρτες

χωρίς κλειδί, έτσι για ψευδαίσθηση...

παγωνιά έρχεται...

αιμορραγώ καημό από τα μάτια

και σκοντάφτω στα σκαλοπάτια της ανάγκης μου.

μην έρθεις!
άλλαξε ο καιρός και εγώ δυστυχώς, είμαι η ίδια, ακόμη...

Πλεγμένα τα μαλλιά μες τις αμφιβολίες μου.

αιωρούνται γυμνά σπαθιά σε κάθε μου σκέψη.

μισά φεγγάρια φέγγουν μια στράτα,

που γράφει στο τέλος της, Αδιέξοδος!

Μουσική απ το ποτέ, του σήμερα και του αύριο.

σιγή απόλυτη, σ έναν έρωτα που καρτερεί,

παίζοντας κρυφτό στη γωνία της προσμονής.

έλα κοντά μου...

θέλω να γεμίσω τα σύρματα της μπουγάδας μου,

με δικά σου ρούχα...