Αράχνιασα και σε ξεγέλασα...

περίσσευα στη Ζωή σου και το ένιωθα.

έπρεπε να ζήσω στο ''επείγον''...

γλιστρούσε το μολύβι,

δεν σκιτσάριζε η Ζωή

και εσύ άλαλος και ανέκφραστος,

στη μεσημεριανή σου σιέστα

πάλευες με το γιατί...

Ζω με τη σιωπή σου και μ' αρέσει πια...
μαθαίνω κι εγώ να σιωπώ και να αισθάνομαι μόνο...
και είναι ωραία, που δίνω χώρο, σε άλλες ανάσες και φωνές,
σε πουλιά, σε λουλούδια, σε αναμνήσεις...

Φιλοξενώ Θεούς μέσα μου

και υποφέρω...

τρώνε τη σάρκα,πίνουν το αίμα μου,

στραγγίζουν και ξεραίνουν τα σωθικά μου.

δεν με νιώθουν, δεν με λυπούνται...

σβήνουν τα μάτια μου χαμηλωμένα,

σφραγίζουν τ αυτιά μου στην ικεσία,

γυρνάει η γλώσσα μες τη σιωπή,

και σκουριάζουν τα δάχτυλα στην απραξία.

και ένα άγιο πνεύμα, διαρκώς σε ενέργεια,

με εξουθενώνει...

Με το κουταλάκι της υπομονής,
συνεχίζω να σκάβω μόνη, το τούνελ
της απελευθέρωσης...

Τα νιάτα που χάνονται,

τάφοι ανοιχτοί για τη ψυχή σου...

Τι μου μιλάς για καλημέρα

σκουντουφλά στο κατώφλι μου

η Μοίρα και η Ζωή,

κάθε μέρα...

Στο στόμα ενός νεκροταφείου

ποτίζω τη γη να να ανθήσει Ζωή...

Βαθαίνω από την απουσία,

βαραίνω από τη σκιά...

και ο θρήνος, αναβλύζει

ποτίζοντας όλο το διάβα μου...

Στο αυθεντικό πανηγύρι της Ανάστασης,

δεν παραβρέθηκα....

η Ζωή μιλά με το αίμα μου

και το αίμα μου μιλά για Ζωή...

Το αφρόντιστο χωράφι της καρδιάς,

ξεράθηκε...

όλα τα κακά της πλάσης, βρήκαν μέσα εκεί

καταφύγιο...

Το όραμα της επιθυμίας, βούλιαξε,
μέσα στη σύλληψη της ανάγκης...
ξεκινώ και καταλήγω πάλι στο τίποτε...

Δεν μου είπες, φεύγω...

δεν σε ρώτησα, που πας?

γιατί λοιπόν αυτή η φυγή?

Τα όνειρα της νύχτας, πονάνε...

τα όνειρα της μέρας, γερνάνε...

Δεν θέλω να σκέφτομαι τις μέρες...

οι ημερομηνίες καρφιά που τρυπάνε το σώμα μου...

σήμερα αυτό,χθες το άλλο,αύριο το επόμενο...

κι ένας αστείρευτος πόνος που ποτίζει το είναι μου,

στον σπασμένο καθρέφτη της νιότης μου,

καθρεφτίζεται συνεχώς...

Και που δεν έταξα τον εαυτό μου...

στη δροσιά του πρωινού

στη φυγή του ταξιδιώτη

στο ηλιοβασίλεμα του έρωτα

στη μηχανή της αποτύπωσης

στο κελάηδισμα των πουλιών

στο θρόισμα των φύλλων

στο μεγάλωμα του δάσους

στο χαμόγελο της άνοιξης

στη μελαγχολία της βροχής

στην ηδονή της σοκολάτας

στο πετάρισμα των βλεφάρων

στη γέννηση της μήτρας

στην ακοή του κοχυλιού

στο κιτρίνισμα του φθινοπώρου

στη σπίθα της φωτιάς

στη γαλήνη των σελίδων

στη κάψα του καλοκαιριού

στο προσκύνημα του ελέους

στην απαλότητα του χνουδιού
στην πεθυμιά του χειμώνα
στις πατημασιές της λήθης
στο άρωμα της νύχτας 
στο δάκρυ της μουσικής 

στην μέθη του λυκίσκου

στην ελευθερία του σπέρματος

στο δικό σου σ' αγαπώ...

και που δεν έταξα τον εαυτό μου! 

κι όμως αυτός...παραδόθηκε στο χάος...

Ωραίε άνθρωπε,
ρέει η αίγλη σου
και η αύρα της ταπεινότητας,
σχεδιάζει την κάθε σου κίνηση...
περπάτα πάλι απόψε,
στις λεωφόρους του ενθουσιασμού σου,
για έναν καλύτερο κόσμο.
για φωτεινά πρόσωπα
και στολισμένα μπαλκόνια.
κι ύστερα γείρε στην πληγή,
που αίμα δεν στάζει...
και αφουγκράσου, τις επευφημίες των χειροκροτημάτων,
στο δοξαστήριο της επιβίωσης σου...

Δεν βλασταίνει τίποτα.

είναι αργά για Ζωή...

μόνο υπάρχω... στην σκληρότητα τούτη.

είναι σκληρό να μην είσαι,

παιδί κανενός...

Χωρίς κεφάλια τα καρφιά

μόνο βαθιά θα μπούνε...

Ανύποπτες διακυμάνσεις,

φυγαδεύουν συναισθήματα.

επιθετικά όλα γύρω μου

και οι προθεσμίες...προθεσμίες.

Καθάριος ρακοσυλλέκτης,
γελάς απόψε, που λιγοστεύει η ψυχή.
στο άβατο της συνείδησης κρύβεσαι
κι εγώ, στη περιπέτεια της αυτογνωσίας,
βαδίζω μόνη...

Παλλόμενη
Έγνοια
Νοσηρής
Θανατικής
Ορθάνοιχτης
Σαρκοφάγου

Απόσταγμα σιωπής...
χτυπούν καμπάνες των παθών,
σπαρακτική ευγένεια
πίσω απ' το κάθε σύνορο,
η ψυχή...

Αφανίστηκε η Ελπίδα

πυρπολήθηκε από το λάθος!

Είπα να στεγνώσω το λαιμό,
να στερέψω τη φαιά,
να λαθέψω τη μνήμη,
και να πνίξω την ίριδα.
μα τι να κάνω με την άνοιξη που βροντοφωνάζει?
ησυχία δεν βρίσκω...

Δεν ξέρω κάποτε 

αν θα μπορέσω να σου πω την αλήθεια...

ίσως... την μαρτυρήσει ο γκιώνης,

κάποια νυχτιά, στο φεγγαρόφωτο...

Λευκές διάτρητες σημαίες...

ιαχές, στον λαβύρινθο της σκέψης,

σκουριά στην καρδιά.

τύχη μου αγιασμένη, που όλο απομακρύνεσαι...

Με εμβόλιμες μουσικές,

σε αποδράσεις φθοράς

μετέχω πάλι...

αδυσώπητη η αντίσταση, χαμογελάει...

πρέπει να χτίσω ξανά τα τείχη,

να οχυρωθώ

και να δικάσω απ΄ την αρχή το χρόνο...

Και έγειρε η σκέψη να αποκοιμηθεί,
 πάνω σε λιγούστρα
και αγέρωχα αμάραντα.
και μια ανάσα, ένας ψίθυρος, έσκισε τη σιωπή
και ανατάραξε το βουνό της επιθυμίας μέσα της.
και είπε τότε, να ξεκινήσει το ταξίδι...

Στο χημείο του έρωτα σου,

απόψε,

θα παρασκευάσω

 τον θάνατο...

Εκείνο που με πονάει,

είναι που δεν ξοδεύτηκα

στις επιθυμίες μου...

Συνειδητός παραβάτης

γυρνώ και πάλι τις νύχτες...

στη φάρσα της ζωής αντιστέκομαι

πιο λεπτή και από φύλλο χαρτιού

σέρνομαι, και όπου με βγάλει...

Χάνονται τα απογεύματα,
ερημικά και άνευρα...
σιδερωμένα βλέμματα, χωρίς υποσχέσεις
καρδιές, χωρίς θρόνους
και αγάπες δίχως υπογραφή...

Ρίχνει πάλι το ζάρι της η μοίρα

και αποδεκατίζει.

στον ίλιγγο της σιωπής,

σπάω τα δάχτυλα να το προσέξεις...

εκεί που χθες έπεσε το χαμόγελό σου,

εκεί που σύρθηκε η ματιά σου στο πάτωμα,

εκεί που υπήρχες... και πολύ φθηνά

μου πούλαγες έρωτα...

Στον καθημερινό εμφύλιο των λέξεων,
μοιράζω τους χρησμούς μου
για ένα αντίδοτο θλίψης.
στην δεξαμενή των απωλειών μου,
συγκεντρώνω εκλείψεις
και όλο καρτερώ... νέα φεγγάρια,
νέα λάθη,
νέους έρωτες...

Αργό δακρυσμένο σούρουπο
τριμμένο γέλιο,
άρνηση της σκέψης
και υπομονή...
στην επικράτεια της κάθαρσης, αφήνομαι
ένα δωμάτιο θλίψης η ψυχή μου,
που δεν πατάει κανείς...

Όλα μου σε λήθαργο,εκτός από τη μνήμη.
η πίεση φουσκώνει τους αδένες.
κόλλησε το σώμα στη μυρωδιά θανάτου
και η ομίχλη, κύκλωσε τα παράθυρα.
δεν ευχήθηκα ποτέ στη μοίρα
και το πληρώνω...
καταστρέφομαι μαζί με τον κόσμο μου...

Γαντζώθηκα σαν αετός στον ώμο σου

σε ταξίδι της γαλήνης, μη με πας.

σε απόδημους καημούς, μπλέξε με!

Ραγισμένε άγγελε, αγαπημένε έλα
και φέρε μαζί σου νάμα της προσευχής.
ωριμασμένες οι νύχτες,
σχηματίζουν ρυτίδες στο πρόσωπο μου
και όλο κλαίνε...
αγρύπνια στον έρωτα, στη ζωή και στην αγάπη...
τέλος δώσε...

Ξεπλένει ο ήλιος με το φως

ισορροπεί η θλίψη

ας απαντήσει ο Θεός

για τη ψυχή που λείπει...

Όνειρα καταπέλτες

αναμνήσεις τεθνεώτων

ορατότης μηδέν...

Εξαντλημένη...

 από το σεργιάνι στο μονοπάτι του πόνου,

φίλησε την αιώνια νύχτα 

 και έγειρε να αποκάμει...

Σαν λιόγερμα καρδιά μου ήρθες πάλι

ηχώ από φωνή που δεν μιλά

η μοίρα εξασφάλισε για λίγο

παράταση στο δάκρυ που κυλά...

Διανύω την εποχή της λύπης...
κομματιάζω τον ήλιο,το γιόμα,το δείλι,το φεγγάρι
μέσα στη κούπα του καφέ μου
και πίνω κάθε που τα ματοτσίνορα ανοίγουν.
σκλάβα που πια δεν ονειρεύεται την ελευθερία της.
λυπημένη, μετράω ώρες και στιγμές
και στο μεσοδιάστημα η κληρονομικότητα του πόνου,
εμφανίζεται διεκδικώντας!!!

Στεγνώνει η σκέψη, δεν γεννά

και η ψυχή μαυρίζει

το προσωπείο της χαράς,

αρχίζει να ραγίζει...

σαν γέφυρα της ερημιάς,

όλη η Ζωή μου τρίζει...

Λιγοστεύω στη θύμηση...

χώμα της ψυχής, ραντισμένο λεβάντα.

ταξιδεύω... με την πειρατική γαλέρα του χρόνου πια

και ψάχνω την πυγολαμπίδα σου.

αλλόκοτη χαρά στεφανωμένη...

παγωμένο φως,

πετρωμένο δάκρυ,

στραγγισμένο αίμα.

γαμήλια κηδεία για ένα θαμμένο ΕΓΩ...

Θα συναντηθούμε αργότερα,
στο αέρινο στρώμα της ελευθερίας...
και θα σου μιλώ ώρες ατέλειωτες,
για το χθες και το σήμερα...
και θα σε χαϊδεύω, με ανοιχτή τη παλάμη στο πρόσωπο
και εσύ θα μου γελάς...
όπως τότε που σε μάλωνα και εσύ όλο γελούσες...

Χορτάριασε το μονοπάτι της επιστροφής
και η καταστροφή ακόμη παζαρεύει...
ρουφώ άπληστα, την διαβρωτική σου υγρασία,
αλλά δεν σώνεται...
στην αποτεφρωμένη χώρα μου,
αδύναμο το μέλλον των επιθυμιών...

Δεν ζω ατιμώρητα τούτον τον έρωτα.

παλιά υγρασία ποτίζει τη σάρκα

και η άβυσσος με φιλά νεκρικά κάθε βράδυ.

άφωνοι λυγμοί ξεπετιούνται.

μέτρα τους παλμούς μου...

μόνο η ανοιχτή παλάμη σου 

πάνω στο στήθος μου,

 μπορεί να με σημαδέψει...

Λαβωμένη από την ελπίδα που μου έδωσες,

συνεχίζω το δικό μου μοναχικό ταξίδι

ίσως, ένα σημάδι από τη τρέλα, να με σώσει

ίσως κάτι, που θα γρηγορέψει το αίμα μου...

Άλλαξε ο προορισμός σου

 και τα άτσαλα βήματά μου,

δεν ακολούθησαν.

η σκέψη στιγμή δεν ξεκουράστηκε

 απ΄ τη θύμηση

μικρή ψυχή ,παραμυθένια μου

τώρα ξέρω πως έχεις παρέα....

σ΄ ευχαριστώ που δεν μου τη γύρεψες νωρίς...

Είμαστε κάπου μαζί και σου μιλώ
και με κοιτάζεις...
μην πεθαίνεις το κάτι που χτίσαμε
μην το γυρνάς στο τίποτα....
βρέχει αιώνια στάχτη ξανά και εσύ λείπεις
απόγιομα θλίψης σε καρτερώ...
μην πλαγιάσεις εκεί που ξέρεις απόψε..
γείρε πλάι μου...

Κλειδώνω τις συνθήκες

και το χρέος του μυαλού.

η ανάσα γίνεται ήβη και σου φωνάζει.

πάρε τους χειραφετημένους πόθους

και έλα να ποτίσεις τη σάρκα μου χαρά...

Έχω καταδικάσει τις μέρες

να μετράνε την απουσία σου!

Απροσδόκητη η σκέψη αυτό το βράδυ.

αιωρούμενη ελπίδα που απαιτητικά θέλει να εισβάλει μέσα μου.

φέρνω το ποτήρι στα χείλη και σε σκέφτομαι...

η γλυκιά σου λιτότητα με ξαφνιάζει...

πείνα και δίψα στο βλέμμα που δεν αντικρίζω,

όμως το αισθάνομαι...

ξηλώνεις την αράχνη της θλίψης μου σιγά σιγά...

βαγόνι κλειδωμένο,

που με το λοστό της πίστης σου ανοίγεις...

Ραμμένη μελωδία στο φουστάνι μου.
καθισμένη σταυροπόδι, την ξηλώνω σιγά σιγά.
διακριτικά, ρίχνω αδιάκριτα βλέμματα στους περαστικούς.
μαζεύω εικόνες... να ξαπλώσω το βράδυ πάνω τους.
εσύ λείπεις και μου λείπεις...
τα κερωμένα τύμπανα σου, δεν πιάνουν τα αχ μου...
που σκορπίζονται στο τίποτα...

Ξεκίνησα πάνοπλη, να πολεμήσω αόρατο εχθρό.

πρωτομάστορας με ρόζους στα χέρια

και φθηνό τσιγάρο κρεμασμένο στα χείλη...

νεκρωμένη ηλιθιότητα θέλησε να προβάλει...

στα ξυσίματα της γλίνας, η ψυχή πορφυρογέννητη

στη παιδική σου σκέψη ξαναγύρισε...

Δεν κρατώ τίποτα δικό σου,μόνο τις αναμνήσεις...
σκούριασε το κλουβί, από την ώρα που πέταξες.
το έχω κρατημένο...
ίσως μια μέρα βρω τη δύναμη να ουρλιάξω
και τότε θα με ακούσεις!
και η βαριά μελαγχολία, θα βρει θάνατο στα χαρακώματα...

Γέμισα αδιόρατες εκδορές...
τα επιθέματα που μου προσφέρεις, δεν μου κάνουν...
αδιόρατο και το δάκρυ που καίει στο διάβα του.
αύριο θα πάω στους ρακοσυλλέκτες.
ψάχνω ένα ρολόι να γυρίζει αντίστροφα,
φέρνοντας μου το χαμένο χρόνο...

Φοβάμαι...

 πως ήρθε η μέρα,

 που δεν βρίσκω πια,

 χαρά στις χαρές μου...

 και πόνο στους πόνους μου...

Μοίρα...

Κρύβεται η θλίψη πίσω απ΄ τα βουνά

και η σκέψη, ένα εικόνισμα που κλαίει

τα μάτια σκαλωμένα, βλέπουν το πουθενά

και η ψυχή ΄΄θα φύγω΄΄ όλο λέει...

στη πλάτη κουβαλάω, καμπούρα υπομονής

και μες το σάκο της στοιβάζω πόνους

σκαλίζω με τα νύχια, τις μέρες τις οργής

στις φλέβες μου αλλάζω, χάρτες, δρόμους

προσκύνησα τη μοίρα μου ξανά απ΄ την αρχή

της είπα πως καλά έχει καμωμένα

περίσσεψε το άδικο το πως και το γιατί 

μου τα ΄δωσε να τα ΄χω φυλαγμένα...

Περιδιαβαίνουν οι ψυχές,
να παρηγορηθούνε
μέσα σ΄ αβάσταχτες σιωπές
την ερημιά υμνούνε
καταμεσής του ουρανού
κενό από αστέρια
σου ταξιδεύω με το νου
δυο άσπρα περιστέρια
σώματα ανέκταφα βογκούν
σε προσμονές χαμένες
κλείνουν οι πόρτες και βροντούν
καρδιές ξεσπιτωμένες
μια χούφτα χώμα σου κρατώ
να με παιδεύει χρόνια
σε γλάστρα με βασιλικό
Ζωή σου δίνω ακόμα...

Του χρόνου και του πόνου οι στιγμές

δαιμονικά χαμόγελα σκορπάνε

κι εσύ που αναρωτιέσαι πόσο φταις

τα μάτια σου χαμήλωσε και πάμε...

Μια θάλασσα καταστροφής,

 εγκαταστάθηκε μέσα μου...

μπορούσα απλά να συνεχίσω να είμαι ο εαυτός μου,

αλλά διαπίστωσα ότι δεν είχα πια εαυτό...

ένα παλλόμενο χάος έγινα,

στριφογυρίζοντας σ΄ ένα γιατί....

Όλη μου η Ζωή

ένα θαύμα ,που δεν έγινε...

Σκευωρία και στο όνειρο!

οι σελίδες της λήθης, δεν γυρίζουν...

χύθηκε όλο το μολύβι που μάζευες, μέσα μου...

Πλένω τη νύχτα με κρασί

ποτίζω τη ψυχή μου

στόμα ξερό από το όνειρο

που πέθανε μαζί μου

δίνω το στήθος μου ξανά

πόνο για να θηλάσεις

έχω κρατήσει μια ματιά

για να σε δει όταν θάρθεις...

Εγώ κι ο Θεός μου,

εχθρός μοναχός μου.

της μοίρας γραμμένα,

 της τύχης γραπτά,

στο πόνο δοσμένα,

μονά και ζυγά.

Ψάχνω να σε βρω...
ξαπλώνω σε τσαλακωμένα σεντόνια,
κουρασμένα κι αυτά απ΄ τη Ζωή...
πατώ ακριβώς πάνω στα βήματά σου,
όλα μου είναι τόσο γνώριμα, δεν ξεφεύγω εκατοστό...
σου αφιέρωσα το αριστερό μου χέρι,
είναι στο ρυθμό σου συνεχώς.
ανοίγω τις ντουλάπες να σε μυρίσω,
ποτίζω την έγνοια σου στα λουλούδια,
μαγειρεύω αυτά που δεν έτρωγα και εσύ επιθυμούσες,
χαϊδεύω με τα δάκτυλα μου, τους τοίχους που στηριζόσουν,
σου μιλάω με τα λόγια σου,
σου φωνάζω, άλλοτε με τη σιωπή κι άλλοτε με τη κραυγή...
και ζω, για να ψάχνω να σε βρω...

Μου λες για την αγάπη και αγνοείς τον πόθο.

δεν καρπίζεις τη μήτρα μου,

δεν οργώνεις το κορμί μου,

δεν ταξιδεύεις με την ανάσα μου πια.

απλά και ανέντιμα,

γαμιέσαι με τα πλήθη της αλαζονείας σου!

Αφιλόξενη πόλη έγινες,

που πατώ το πόδι μου και με διώχνει.

εσύ,που σ΄ είχα για πατρίδα!

Θάνατοι...

Ποιον θάνατο δεν γεύτηκα
σημάδι ποιου δεν έχω
ποιον καρτερώ για να φανεί
τις νύχτες σε ποιόν γνέφω?
θάνατο αγάπης και έρωτα
καρδιάς, νοημοσύνης
κορμιού και εμβρύου, σπέρματος
και της δικαιοσύνης
θάνατο Ελπίδας και γονιού
Ζωής και εξουσίας
φωνής, κραυγής και λογικού
συγγένειας και λαγνείας
θάνατο μνήμης και ψυχής
ελέους και συμπόνιας
δάκρυ ματιών, φως και πνοής
 χρόνου,αδελφών, ομόνοιας
θάνατο ονείρου, αστεριών
θεών και των θαυμάτων
γέλιου γαλήνης και χαράς
κι όλων των προγραμμάτων
ποιος θάνατος μου έμεινε
 και θες να μου τον δώσεις
σε ποιο βουνό με τι Σταυρό
ζητάς να με σταυρώσεις?

Βλέμμα στραμμένο στη σιωπή

κι ένα χλωμό φεγγάρι

η νύχτα γίνεται καρφί

για το βιολί δοξάρι

θα σιγοκλάψω τη φυγή

δυο λέξεις θα σου γράψω

αίμα δεν τρέχει απ΄ τη πληγή

πως θα τις υπογράψω?

Δεν με ξυπνάς τώρα νωρίς τα πρωινά

ούτε μου λες να σκεπαστώ να μη κρυώσω

έγινες αύρα που φυλάει μυστικά

κι εγώ τα χέρια μου απλώνω να σε νιώσω

δεν με κοιτάς μ΄ αυτό το βλέμμα σου του ναι

δεν μου μιλάς για σαπουνόπερες της θλίψης

κι η πίκρα όλη στο φλιτζάνι του καφέ

δείχνει σημάδι πως ποτέ δεν θα γυρίσεις...

Αφόρητοι Θεοί

μεγαλουργήσατε και πάλι!!!

Αυτό Θέλω...

Ν΄ αποκοιμιέμαι στα μάτια σου κάθε βραδιά
να προλαβαίνω το χρόνο κρατώντας το χέρι σου
να διασχίζω τη μνήμη και να μη πονάω
να φυσάς απ τις χούφτες μου το χώμα της φυγής
και να μην κλαίω.
να στραγγίζουμε στον έρωτα μας, το αίμα μας
να θεριεύουμε την ύπαρξη με το ναι της πνοής
να προγραμματίζουμε μαζί τις ατέλειωτες πτήσεις μας στο όνειρο
να φυλακίζουμε τις κραυγές της θάλασσας, στη μουσική μας
να υπερβαίνουμε χωρίς τύψεις
να λιγοστεύω μαζί σου...αυτό θέλω!

Συγκρατημένος πόνος σιωπής.

κάθε βράδυ, γίνομαι ρακοσυλλέκτης των ονείρων

και περιμένω το θαύμα

κάθε πρωί, ανανήφω και ζω την πραγματικότητα.

ο ουρανός βαθαίνει πάντα όταν σηκώνω το βλέμμα

και το αγύριστο ταξίδι πνίγεται μέσα στο ιώδες χρώμα

μιας ξαφνικής υπόσχεσης...

Φθείρομαι μέσα στο ψέμα που με ντύνεις,
σε όλα τα αύριο που υποσχέθηκες και όλα τα είχες υποθηκευμένα.
εξοντώνομαι μέσα στη προστυχιά της σκέψης σου.
πίνεις το αίμα μου και τρως την σάρκα μου συνεχώς
κι εγώ δεν έχω τρόπο να φυγαδεύσω τα συναισθήματα μου.
πως μπορείς να είσαι τόσο ψεύτικος?
πως το αντέχεις να υπάρχεις μέσα στην αναισθησία,
αγκαλιάζοντας την αγωνία μου
και να μου ιδρώνεις με σκουριά την επιδερμίδα μου?
λυπάμαι,αλλα οι εκδρομές μοναξιάς μαζι σου, θα λάβουν τελος!

Στη λατρεμένη ουτοπία σου αφήνομαι.

μυστικοί φόβοι, κυκλώνουν τις παράλληλες μορφές σου.

στα χαλάσματα της σκέψης μου δωρίζομαι σαν χαράζει.

κατηφορίζω αργά, στη κοιλάδα των νεκρών,

με εκείνη τη σιωπή που λάτρεψες...

τα νεκρικά  λείψανα των παραισθήσεων, αποτυγχάνουν και πάλι.

εγκλωβισμένη στην συνήθεια παρασύρομαι...

ισόβια καταδίκη στην οργή της ανάγκης μου!

Ταξίδεψε αερικό μου και έλα κοντά μου.
στα μυστικά των θεών μην κλείνεσαι.
αλαφιασμένη σε ζητώ τις νύχτες,
που η πέτρα παίρνει τη θέση της καρδιάς.
ελα σιμά μου να καθίσεις.
κουβάλα και το δάκρυ σου,δεν με ενοχλεί.
φέρε ευχές, κατάρες, μοίρασε πόνο κι άλλο,
όμως μην μ΄ αρνιέσαι...
νυχτώνει τώρα πιο νωρίς
τρομάζω και φοβάμαι...

Δεν σε περίμενα,δεν ήθελα να σε περιμένω.
κι όμως εμφανίστηκες τόσο ξαφνικά,
κλείνοντας μου ειρωνικά το μάτι
και μου υποσχέθηκες ότι θα φέρεις το τέλος.
ήρθες, και μου τα πήρες όλα, τόσο γρήγορα, τόσο ύπουλα,
κατασπάραξες τα πάντα.
η μουσική μου σιώπησε, αφού δεν είχα πια όργανα να την συνθέσω.
το τραγούδι μου δεν τραγουδήθηκε, αφού η άπνοια με είχε ξεράνει.
η ψυχή πόσο να κρατήσει, πολεμώντας αόρατο εχθρό
και η καρδιά παραδόθηκε αθόρυβα, για να μην ενοχλήσει....

Αφουγκράζομαι μέσα στην ερημιά μου,
το σκαμπανέβασμα της ανάσας σου.
πήρα το χάδι στερημένα, μα δεν πειράζει...
ψωμί στο τραπέζι μου η προσευχή για σένα.
κι ήθελα ακόμη λίγο...
την μέρα που σκότωσα τη Ζωή μου
πέταξε η δική σου σαν πουλί.
τεθνεώτες όλοι μας και δεν το ξέρουμε...

Κοιτάζει ο Θεός

φυσάει ο βοριάς

και οι μέρες είναι ίδιες

όπως κι αν τις κοιτάς

πονάει η ψυχή

κι η αλήθεια που ξεχνάς

σφαλίζουν ένα ένα

τα φύλλα της καρδιάς...

Μυρίζει ο αέρας φάρμακα,
δεν φεύγει αυτή η μυρωδιά απ΄ τα ρουθούνια μου.
κι αυτό το άσπρο που ποτέ δεν το λάτρεψα.
τυλιγμένη στο νεκροσέντονο η αγάπη...
ανασήκωσα λίγο, να την κοιτάξω...

Όσο πετούσαν τα πουλιά

πετούσε και η ελπίδα

χανόταν στον ορίζοντα

για να γενεί βροχή

κι εγώ με πέτρα στη καρδιά

σ΄ αναμονή θανάτου

έσκυβα το κεφάλι μου

κάνοντας προσευχή...

Όσο ηρεμεί η θάλασσα

αγριεύεται το μέσα

χατήρι που το χάλασα

στο στήθος μου είναι πέτρα...

Τρέλα μου αταξίδευτη, γόνιμη σαν ιδέα...
χαλιέμαι στ΄ άδεια μου σεντόνια
και εσύ κρύβεις το βλέμμα, σε μικροσκοπικούς φακούς,
απαθανατίζοντας στιγμές που δεν σου ανήκουν....
λίγο κορμί, αλλά με πάθος...
υπογάστριο έτοιμο για έκρηξη...
σ΄ ένα μαχαίρι όπου ζεις,σκόνη η πεθυμιά σου.
σ΄ αερικά περαστικών ξοδεύεις τη Ζωή
και είναι ο συνήθης θάνατος,
λυγμός μέσα βαθιά σου.
έλα, σαν να σαι τελετή
σ΄ αρχέγονο ναό...
έλα, δως μου το χάδι σου.
απλά, υποταξέ με...

Μ΄ εξαπατήσαν οι Θεοί

και πήραν την χαρά μου...