Αλώβητοι ποιητές,
εραστές της ανάσας,
ξαπλώνουμε στα βελούδινα όνειρα
των υποσχέσεων,
κάθε νύχτα, που ματώνει το φεγγάρι...
αγανάκτησαν μαζί μας
οι οστεοφύλακες...

Φιγούρες σ΄ ένα θέατρο σκιών,

με μόνη υποχρέωση,

το χαμόγελο των άλλων!

Μέρες, στα χαρακώματα της ασφάλειάς σου,
κλειδωμένη εκεί, με ζούσες...
ώσπου, σκέφτηκα να ταξιδέψω...
και βρέθηκα στο καταφύγιο του πόνου,
φυλακισμένη...

Κόβει η αυγή, τη νύχτα με μαχαίρι.

κι εγώ, μούσκεμα από το πόνο,

γράφω στα φύλλα της καρδιάς μου,

΄΄εγκατάλειψη.΄΄

Το ναυαγισμένο μου φεγγάρι,

δεν μου μαρτυρά πια μυστικά.

το διαρκές τίποτε,

με συντροφεύει στα νυχτερινά μου βήματα.

δρόμος χωρίς έμπνευση...

κι ένας υγρασιασμένος αέρας,

που με ταπεινώνει...

η οσμή της Άνοιξης, θα με διαλύσει...

Θεωρείς την αγάπη μου,
σκυλάδικο τελευταίας υποστάθμης.
άγριος ιθαγενής,
 που νομίζεις ότι τα καταπίνει όλα!
στην αυτοδύναμη επαρχία της αιδούς μου,
καθυποτάσσω κάθε συναίσθημα ενοχής,
που μου έδωσες για φιλοδώρημα.

Στην αυτοκρατορία της παραζάλης
και της παραφροσύνης,
με μνήμη απατηλή,
η κατάκοπη ψυχή μου
επιζητά την αρπαγή...
πειρατής πυρπολημένος, ο έρωτας,
ως πότε θα βρίσκεται αγκυροβολημένος?

Στην πόλη της συντριβής,

αντίστροφη πολιορκία...

μ΄ ένα ποδήλατο διασχίζω τον καιρό

και τις αποστάσεις

στην ακίνητη λιμνοθάλασσα

του ερωτά σου.

χαμένη, μέσα στην περιρρέουσα ομορφιά της θέλησής σου.

πέρα από τα όρια

και μακριά από τις ψευδαισθήσεις

γεννιέμαι μακριά σου

και πεθαίνω μέσα σου!

Μ.Ζ

Στην άκρη της προσμονής,
ανάμεσα στην αλήθεια και στο όνειρο,
διασχίζω την λιμνοθάλασσα της μελαγχολίας
και της επιθυμίας,
μήπως στο υδάτινο καθρέφτισμα 
των ξεστρατισμένων ηλιαχτίδων,
αντικρίσω τη θαμπή μορφή σου,
που διαχέεται απαλά,
 στης ομορφιάς το σύμπαν...
και στη σκέψη μου,
η Κινέττα...
και εκείνος ο καφές,
που δεν θα κρυώσει ποτέ!!!

Μηδέν Ζωή

Σάρκα γυμνή,
στο παραλήρημα του ήλιου.
η απόρρητη ευαισθησία σου,
με διαπερνά και με διαλύει...
αφήνομαι...
στην τρικυμία της επιθυμίας μου,
άνθρωπος μικρός...
στο μεγαλείο του θυμού,
γονατίζω,
και προσεύχομαι...

Φριχτή καταστροφή,

στη μαργαρίτα της καρδιάς.

σαρώθηκε από άνεμο λάθους...

Ευνούχος καρδιάς,
ασφαλής,ευτυχισμένος.
ζωή γεμάτη που δεν ζει,
δεν ανασαίνει δεν υπάρχει.
κι όμως...
συντηρείς το ψέμα σου καλά!
ξεσκίζεις μοίρα και θέληση,
μ΄ ένα λεπίδι,
που το χέρι σου, τρεμάμενο κρατεί
και το λιγωμένο βλέμμα σου, δεν βλέπει.
βαραίνει η απόφαση,
μα γέρνει ξένος ώμος...

Το τραγικό μου πρόσωπο,
περιφέρω σ΄ έναν κήπο, που τα λουλούδια κοιμούνται ακόμη.
θέλω κάπου να πω το σ΄ αγαπώ μου!!!
θα περιμένω...
κάποιο απ΄ όλα, θα ξυπνήσει...

Έρωτας,άνεμος!

Ήρθες μ΄ ένα μαΐστρο, που με γέμισε με όρια.

έμεινες μ΄ ένα γαρμπή, που κατάπιε μυστικά.

έφυγες μ΄ ένα σιρόκο, που δεν είχε περιθώρια.

έμεινα μ΄ ένα βοριά, σκέπασμα στην μοναξιά.

Το πρώτο σου νεύμα,

στην πρώτη μας συνάντηση,

δεν ήρθε κι ας περίμενα...

από τότε πέρασε καιρός

που πονηρά μου γνέφεις...

όμως εγώ κακιώνω,

 για την δειλία εκείνης της στιγμής!!!

Ανάγκες...
σαν σελιδοδείκτες καρφωμένοι, σε σελίδες βιβλίων,
που δεν θα διαβαστεί ποτέ η συνέχειά τους...
ανάγκες...
γλυκόπικρα δάκρυα, μιας εξουσίας έκπτωτης.
ανάγκες...
καλώδια που βραχυκύκλωσαν, από εξουθενωτική τάση.
ανάγκες...
ταφόπλακες ξεχασμένες, που οι εργάτες κοιμητηρίων
δεν τοποθέτησαν...

Κουρδίζω ένα παλιό γραμμόφωνο,
λαχταρώντας μια μελωδία απ΄ τα παλιά.
λα,λα,λα,λα...
ο ήχος, διαπερνά το κουκούλι της προστατευόμενης μου αγάπης
και ο πόνος διπλώνει τη ψυχή στα δύο.
σκύβω, μα δεν πέφτω...
πες ότι είμαι χορευτική φιγούρα,
ακολουθώντας ένα παράπονο...
αλλά όχι ότι προσκύνησα τη δειλία....

Φτερουγίζει το μυαλό μου.

απροστάτευτο πουλί σε παγωνιά...

ασάλευτα ταξιδεμένο,

διψά, για λίγη δροσιά αποδοχής!

Πασχίζω να προλάβω...
σημάδια, φωνές, κινήσεις, δρόμους.
στους σχηματισμούς του πετάγματος σου,
διακρίνω αμφιβολία...
θα τα καταφέρω ,θα το δεις!

Μεταξοσκώληκας σιωπής
ξημέρωσα...
ξάπλωσα πλάι σου εραστής,
κοσκίνισα το σώμα σου,
άνυδρη γη, που με περίμενε...
και τώρα μετρώ τις στιγμές που γύρεψες...
κι όλο κάτι μου λείπει...