Και όχι που δεν..μα,να...
εξορία...
στραμμένες κάνες με κοιτούν εχθρικά
άψυχες,σαν τα μάτια σου.
χωμένη σ΄ ένα μπουντρούμι,
αρνούμαι να υπάρξω
με την απάτη της αντοχής.
πάρτε μου την ιθαγένεια
να μπορώ να έχω το άλλοθι...

Άγρια μεσάνυχτα 
έπεσε το ταβάνι
στα μάτια μου ο ουρανός
άδειος σαν τη καρδιά.
οι ποιητές πεθαίνουνε
μου είπες ένα γιόμα
μόνο σαν αντικρίζουμε
κάποια  αστροφεγγιά.
ήρθε ο πατέρας κίνησε
να πάει στη ταβέρνα
ίσως μου χαμογέλασε
αν είδα και καλά.
ο ύπνος μου ταράχτηκε
μάτι δεν ξανακλείνω
θα συντροφεύσω τις σκιές
που ήρθανε στα κρυφά.
σφύρισες μες τον ύπνο σου
και άκουσα ένα τραίνο
ξυστά δες ότι πέρασε
στη πόρτα μου μπροστά.
το περιστέρι κουρνιάσε
άδικα περιμένω
ούτε απόψε θα φανείς
στερεύει η χαρά...

Μεγάλη Παρασκευή

Μην  Πεις...
Μην  Πάθεις...
Μην  Προδοθείς...
Μην  Πονέσεις...
Μην  Πας...
Μην  Πεθάνεις...

Στο τρομαγμένο σου χαμόγελο αφέθηκα
μικρή ζωή, που όλο γλιστράς απ΄ τα χέρια  μου.
μνήμη και λήθη συγκρούονται κι απόψε...
έλα πάλι, ισόβιε εξόριστε!
άφησες έρμαιη τη συνείδηση
στο χάσιμο των καιρών.
σαν μεθυσμένος επαίτης, κατάντησε ο έρωτάς μου...

Σκανταλιάρα σκέψη μου

κοκκίνισες απόψε το φεγγάρι...

Τα βροχερά μου δάχτυλα,
στο σώμα σου αρμενίζουν,
δες τα αποτυπώματα,
ίδιες κραυγές πουλιών.
βαθύτερα δεν γίνεται,
τα νύχια να χωθούνε,
σπαράζει η επιδερμίδα σου
με ήχους νταουλιών.

Μέσα στην απουσία σου,
όμοια με μνήμη η μορφή σου.
μικραίνει η νύχτα, δεν πονά...
και δεν επιθυμώ πια να πεθάνω.
πίνω μαζί σου,
 το κρασί της καρτερικότητας.
βάζω ξανά τα τραγούδια στη φωνή μου
και σε περιμένω, να σου διηγηθώ
αναμνήσεις από το μέλλον μας!!!

Χτυπάς το κρύσταλλο,δεν σπάει
χτυπάς το ατσάλι,δεν λυγίζει
χτυπάς τσιμέντο,δεν χαράζει
ακουμπάς εμένα και διαλύομαι,
γίνομαι σκόνη...

Άνυδρη νύχτα, με ταλαιπωρείς...

θαύμα που αιωρείσαι, τι αποφάσισες?

θα γίνεις?

Είσαι απόλυτα δίπλα μου.
εσωτερικός λυγμός μου,
στην πολυκύμαντη ευαισθησία  μου.
ήρωας, στο μεγάλο έρωτα μου!

Στο πέντε μου...

Ορθόδοξη

προσδοκία

καθαγιάζει

την πανάγαθη

 ηδονή...

Ουρλιάζει μια πεταλούδα στο αυτί μου,
και ένα ρολόι χτυπάει ρυθμικά.
μα δεν είναι η μουσική σου αυτή, που μου λείπει...
πατώ πάνω σε νεκρούς στίχους,
που δεν διαβάζονται πια.
τι να με κάνω?
ανυπόφορη έχω γίνει, σαν τη ζωή μου...
και εσύ, δεν το νιώθεις και συνεχίζεις να μου κάνεις
την ηδονή μου, οδύνη!!!

Πήρα τους δρόμους...

έπρεπε κάπου να πω το σ΄ αγαπώ μου,

να πιάσει τόπο...

Βιωμένη τρέλα...

καθρεφτισμένη ερημιά...

τιμωρημένη αγάπη...

αίμα στάζουν, τα δώρα σου Ζωή!!!

Η σκανταλιάρα σκέψη μου,

πάλι σ΄ αλάνες τρέχει.

τρίβεται στα περάσματα,

πέφτει μες τα χαλίκια,

ματώνει χέρια που ακουμπούν,

γόνατα που κρατάνε.

βρομίζει ρούχα και μαλλιά,

με ιδρώτα τα ξεπλένει.

παρθένα που βατεύεται

στου έρωτα το γέλιο...

Πόσες...

Πόσες αγάπες να θρηνήσω,
πόσα στεφάνια να μετρήσω,
πόσους καημούς...
πόσες ευχές για το ταξίδι,
πόσες φωτιές για το καντήλι,
πόσους λυγμούς...
πόσα κεριά για τη συγνώμη,
στα δάχτυλα, ένας ακόμη,
πόσες πληγές...
πόσα φιλιά που δεν δοθήκαν,
πόσα γιατί, που μου κρυφτήκαν
στις προσευχές... 
πόσες ακόμη μαχαιριές?

Τα όνειρά σου, μια μπουγάδα
που απλώνεται μεγαλοπρεπώς,
στα σύρματα της γκρίζας πολυκατοικίας, στο πρώτο
ξεστράτισμα του ήλιου.
χειμωνιάτικη λιακάδα, με τα ασπρόρουχα
να εντυπωσιάζουν, βαλμένα στη σειρά...
απλώνοντας τα καταλαβαίνεις, αν είναι πολλά
η αν είναι λίγα, αυτά που έχεις...
μια μπουγάδα, που αγωνιούσες ν΄ απλώσεις,
μια μπουγάδα, που σε έκανε να σηκώσεις τα μάτια 
στον ουρανό και να ευχηθείς να μην βρέξει...
μια μπουγάδα, που ίσως ήταν, το μοναδικό σου
κατόρθωμα, μετά από πολύ καιρό...

Τάδε...

Κλειδώνω τ΄ αμαρτήματα,

στης σκέψης το αμπάρι,

ολόγυμνη σου δίνομαι,

πριν ο καιρός σαλπάρει.

τα ζώντα στον πυθμένα σου,

βαριά, άγκυρα έχουν,

στο γέμισμα του φεγγαριού,

λύκοι ,οι πόνοι τρέχουν.

απόμακρη είναι η ακτή,

συγκερασμένη αγάπη,

υγρό το μπράτσο δώσε μου,

να κρατηθώ από κάτι.

δεν βλαστημάω τη στιγμή,

η ανάμνηση, σοκάκι,

που έχει κρυμμένη επιγραφή,

Ηφαίστου, τάδε άκρη...

Μη με κοιτάς, δεν έρχομαι,

μη με ρωτάς, δεν φεύγω.

αέρας που σηκώθηκε,

τις στάχτες σου σκορπά.

κι ο έρωτας στη κάμαρα,

πουλί που ξεψυχάει...

Σκοντάφτουν πια οι λέξεις μου,
τακούνια σε φρεάτια,
λερώνονται οι σκέψεις μου,
από τη μοναξιά.
χειροκροτώ το όνειρο,
κατεβασμένη αυλαία,
γύρεψα ένα χάδι σου,
κι έπεσε καταχνιά...