Στο κατώφλι, σκουπίζω την ελπίδα μου.

κάρβουνο που χρωματίζει το δειλινό, κάθε μου έννοια.

εκεί που σμίγουν τα ποτάμια, θέριεψα τους στεναγμούς.

κι ήρθες... σαν φταίχτης του αύριο,

ρόδι να σπάσεις στη πόρτα της καρδιάς μου!

Έπνιξα του κορμιού τη κραυγή,
σιωπώντας...
πάντα στο προσκύνημα μου, με
ακολουθεί μια σκιά...
η ερημιά κρατά τα κυπαρίσσια.
η καρτερία τα πλατάνια.
ξέρω που θ΄ ακουμπήσω, τη πλάτη της λήθης μου!

Η δυσάρεστη γεύση των δακρύων,
ανακατεύτηκε με την ευχάριστη γεύση
της απελευθέρωσης.
ξέσπασμα λυτρωτικό
που μου αποκάλυψες το είναι μου,
και εκείνη τη λησμονημένη ανάγκη
να συνομιλήσω με ΕΚΕΙΝΟΝ!!!

Μεσημβρινός λήθαργος

που βολεύεται το αλλόκοτο.

στην εκκόλαψη της ενοχής,

βοηθά ο λίβας!

Στη χαρακιά που συνοδεύει τη πληγή μου,

σκάλισε η θλίψη, το όνομά σου!

Συνδαιτυμόνες, στο τραπέζι της ακολασίας,

βραδινά δείπνα, σαρκοφάγων θηρίων.

η αναπηρία της καθημερινότητας,

κάλεσμα ερωτικό, σε αφέγγαρες νύχτες.

συνέχισε να με τρως,

Αργά, Απολαυστικά, Ανικανοποίητα...

Έχω το πείσμα του χειμώνα μέσα μου!
κρατάει γερά και χώνεται απρόσκλητος,
τελειώνοντας την άνοιξη,
κλέβοντας καλοκαίρια.
αλλόγλωσση κατάρα που δεν έπιασε,
χρεώθηκες και πάλι...
ποιος σου είπε ότι ο θάνατος
λιγοστεύει τη ζωή?

Δεν αρνιέμαι την τρέλα που έχει φυτρώσει μέσα μου για σένα.
τα παινέματα των άλλων δεν μ΄ αγγίζουν.
βατομουριά σε φράχτη, σκαρφαλώνει η αγάπη μου.
πέσαν από μόνα τους τα φτερά μου
αντικρίζοντας τη θωριά σου, δεν πετώ πια μακριά.
υψώθηκα στα μάτια σου, ταπεινωμένη...
ούτε το χώμα δεν θα μάθει τα λάθος σύμφωνα της αναπνοής μου,
όταν αφήνεται πάνω στο σώμα σου.
κι όλο αραιώνω το σιρόπι της προσφοράς,
μην τυχόν και μου ζαχαρώσει, πριν τα παντρολογήματα

Μισόκλειστη η πόρτα,

μισότρελη η έννοια.

ο χρόνος μου σκοτώνει,

τη δύναμη να ζω.

η φτώχεια της ψυχής σου,

σαν φόβος με κυκλώνει,

θα γίνει αποκάλυψη

για τούτο το κακό...

Εξόρισαν οι μοίρες τα τζιτζίκια απ΄ το καλοκαίρι μου.
τα ψίχουλα που σκορπίζω στο μπαλκόνι μου,
είναι ανέπαφα.
χιλιάδες περιστέρια στο φοίνικα, στην αυλή μιας παλιάς αίγλης,
κι όμως φτερούγισμα δεν πιάνει το αυτί μου.
ο καφές παγωμένος,η ματιά κουρασμένη
και στο ραντεβού απουσία.
βυθίζεται η σκέψη μου στο πηγαινέλα των μυρμηγκιών...
υπνωτίζομαι να αναπνέω!

Στον παρελθόντα χρόνο ψάξε με...

παθητική μετοχή ο ερωτάς σου,

που με σφράγισε!!!

Ξάστρισα την αγάπη μου,
νύχτες μου στη σειρά.
σφίγγα τα μυστικά
που κράτησα για τέλος.
να με φωνάζεις θέλω
σε σπίτι με παιδιά,
που οι φωνές να σβήνουνε
το ειρωνικό σου γέλιο.
απόψε η αμαρτία σου,
γράφτηκε σε ευαγγέλιο...

Στην ταπεινότερη καθημερινή μου ανάγκη,σ΄ αντικρίζω.
ντύνεις τις λύπες μου με μετάξια, κάθε στιγμή.
στολίζεις το φράχτη της καρδιάς μου με αγιόκλημα.
κάνεις κρεβάτι σου τις ράγες σιδηροδρομικού σταθμού,
που η εγκατάλειψη το ΄χει ριζώσει...
και περιμένεις υπομένοντας....
στο τραίνο της αγάπης μου,
το σφύριγμα να ακούσεις...

Μου φοράς την αγάπη σου
πάνω στο σώμα μου,
σαν κυριακάτικο φουστάνι...
καλοχτενισμένη και όμορφη με σεργιανίζεις
στα παζάρια, φουσκώνοντας από περηφάνια
για το απόχτημά σου.
κι εγώ, φυλακίζω τον ιδρώτα μέσα μου,
μην τυχόν κυλήσει και λεκιάσει
την ψεύτικη αγάπη της Κυριακής σου!!!

Αγία Ελεούσα

Γδύθηκε η αγάπη σου
γιόμα παρασκευής,
τρυπώθηκε η πεθυμιά
στου βράχου τη σχισμάδα.
κι έλαμπε δέρμα και ματιά
μελισσοκέρι,νάμα
με ένα φως αληθινό
στης Παναγιάς το τάμα.
βασιλικός φυτεύτηκε
στην άκρη της αυλής,
για να φουντώσει πότιζε
με γέλιο και με κλάμα...

Στα μάτια τα περήφανα
λιγόζωο το δείλι...
και φουσκοθαλασσιάς φιλί
με θλίψη παντομίμας.
χωρίς ποτέ, το τίποτε
δεν γίνεται ν΄ αλλάξει!!!

Έχιδνα εκμετάλλευσης
και σάπιας προσωπικότητας,
επιτέλους,
σε ξεκόλλησα από πάνω μου!!!
πήρες το δηλητήριο σου και έρποντας
γύρισες πίσω στη φωλιά της απέχθειας.
λίγο με άγγιξες, πολύ σε πόνεσα...
οι άγονες υποσχέσεις σου
καρφώθηκαν πάνω στους άγριους βράχους,
της προδοσίας σου.
τώρα γλείφεις πληγές
και καταπίνεις τη χολή σου.
σκυμμένος στα τέσσερα πόδια σου,
κουνάς επιδεικτικά την ουρά σου,
γυρεύοντας από φίλο,
την προστυχιά του να χύσει πάνω σου.
υγιαίνω τα περιφερειακά μου τραύματα
γελώντας με το κατάντημα σου...
ψάξε με...δεν θα με βρεις!!!

Ανασαίνω την πείνα της δοκιμασίας
και αναμένω...
στημένο ανθρώπινο κουφάρι
στο απόσπασμα ανοχής.
μικρός ήρωας, που δεν κατάφερε
να σταθεί πουθενά.
και εσύ..
μια αβάσταχτη ομορφιά!!!

Έλα...

μυρίζει έντονα ζωή...

φωνές τριγύρω, μουσικές,

γέλια παιδιών...

έλα...

αυτή η πασχαλιά,

είναι αλλιώς σου λέω...

Ο ρημαγμένος αγρός της ψυχής μου
φλυαρεί ακατάπαυστα...
σκοτώνει το χρόνο μου
και πλέκει στεφάνια
με την μουσική του έρωτα...
προσπαθώ να οραματισθώ
την αφή των χεριών σου.
αν ερχόσουν...
πόσα θα μπορούσα,
πόσα θα ήθελα,
πόσα θα έκανα,
πόσα...