Μίλα μου σε γλώσσα που δεν γνωρίζω.

ότι κι αν μου πεις, θ ακούγονται ερωτόλογα...

Δαγκώνω απαλά το μεδούλι της υπομονής.

συγκρατώ υποστυλώματα στην επερχόμενη κλίση

αργώ,αργείς,αργεί...

έλα, πριν τον συντελεσμένο μέλλοντα...

Παίρνει να χειμωνιάζει αργά αργά...

υγρασία ποτίζει το μεδούλι...

η σούπα όμως ακόμη δεν σερβίρεται.

ανοίγω παράθυρα, πάω κόντρα στο καιρό,

κατεβάζω καθρέφτες στο πάτωμα,

τα παπούτσια μου μόνο θέλω να βλέπω.

σ ένα τέταρτο ανοίγει η αγορά

χρειάζομαι τραυμαπλάστ για τη ψυχή μου...

Σκούριασαν οι οπτασίες κι εγώ ακόμη αγκιστρωμένη είμαι πάνω τους...

στροβιλίζεται η ελπίδα και σε ψάχνει...

γέμισες πληγές το σώμα που σου χαϊδεύουν ξένα δάχτυλα...

κι εγώ, κοιτάζω στη σκάλα, περιμένοντας ένα νήπιο που δεν θα κατέβει ποτέ...

Χθες σε κράτησα και τρεμόπαιξε η καρδιά

έφυγες και η φλόγα αργοσβήνει....

Παίρνω βαθιές ανάσες...

βαθαίνει και η σκέψη μου...

σε εκείνη την υπόσχεση αγύριστου ταξιδιού,

που αιωρείται δρεπάνι μέσα στο κρανίο μου...

Καταθέτω ματωμένη μαρτυρία της ανάγκης μου...

σκύψε πάνω της με ευλάβεια...

Ανάμεσα σε τρυφερούς προλόγους,

επανερχόμενο πάθος,

παρακινούμενη ηδονή,

εμπρηστικό άγγιγμα

υποκύπτω...

 σε μια ερυθριώσα συγκατάθεση,

 για το κακό...

Έχω περάσει ένα κορδόνι στο λαιμό μου

και κάθε βράδυ κρεμάω και μια μέρα που εσύ λείπεις...

έχει βαρύνει πια και περπατώ σκυφτή...

όταν κάποια στιγμή λυγίσω και πέσω στο πάτωμα,

εύχομαι να γυρίσεις να με σηκώσεις...

Στη μεγάλη διαδρομή των καημών μου, βαδίζω μόνη...

ευτυχώς,  έχω φάρο τα μάτια σου, μη λαθέψω στη στράτα μου...

Έξω, ο ήλιος καίει, ερεθίζοντας μυαλό και κορμί...
έξω, η μέρα και η νύχτα ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις...
έξω, η αγάπη και ο έρωτας, σημαδεύουν υπέροχα...
έξω, η ζωή χαμογελάει και γιατρεύει...
έξω, όλα σε περιμένουν...
μα εσύ και έξω που είσαι, πάντα τα μάτια σου είναι στραμμένα στο μέσα...

Και κατάπινε ο χρόνος, τη στιγμή και τη Ζωή

και κατάπινε η μέρα, την οργή

και ξημέρωνε πιο πέρα, η οδύνη και ο καημός

και μαντήλι μου κουνούσε, κάποιος αποχωρισμός...

Αναίτια έτρεχε η στιγμή...

κι ήταν ένα δίχτυ,

 ανάμεσα σε μένα και στη μοίρα,

 που δεν επέτρεπε βήμα...

κι ήταν αργά...

κι ήσουν και εσύ...

 απέναντι, που με κοιτούσες,

κι ήμουν εγώ...

 κλαράκι στο βοριά σου που μ έδερνε...

Σ αυτή τη πόλη που τη ρήμαξε η βροχή,

οι χαράδρες των ματιών σου παρέμειναν

απελπιστικά στεγνές!

Μέτρησα μέρες, μπήκα, βγήκα, αναρωτήθηκα,

αγρίεψα, γαλήνεψα

κυλά ο χρόνος και εγώ μαϊμού που κρέμομαι

στην ουρά ενός ονείρου.

σκορπίζω φωνήεντα, διαγράφω σύμφωνα,

κλείνομαι, ράβομαι, καρτερώ

φεύγει ο χρόνος, ίσως και η αγάπη,

σου το πα?

Ξεσκίζω τη σάρκα,

αποτινάσσω τη βλέννα της παγωνιάς απ τη καρδιά μου,

χειροκροτώντας σαν παιδί το νέο μου απόκτημα...

μια σάρκα πληγιασμένη, σφαγή αρνιού, 

και μια καρδιά

εκτεθειμένη στο μικρόβιο της Ζωής.

Λούζομαι μες την καταιγίδα μιας ανάκατης χαράς...

ψάχνω να σε διακρίνω μέσα σε σκιές ολόφωτες...

αλληγορική μαγεία στον καθημερινό μου εμφύλιο!

Καρδιά αμοίραστη, μες το σκοτάδι και τη βρόμα...

ασυγχώρητη, σα ψέμα που στόχο είχε να σε τραυματίσει...

σύρσου ξανά πάνω στις ήττες σου...

ποτέ δεν θα σαι ζωντανή...

Ξυπόλυτη βυθίζω τα δάχτυλα μου στο χώμα σου...

θέλω να σ αγγίξω, να σε νιώσω μια στιγμή

βουλιάζω μέσα σου, μα δεν ημερεύω...

τίποτε δεν είναι όπως χθες...

Στη πρόβα θανάτου που κάνω κάθε βράδυ

φαντάζομαι έναν κόσμο ιδανικό

χωρίς χρώμα, δίχως ήχους, γέλιο, αγάπες.

έναν κόσμο σφραγισμένο κουκούλι

από επιθυμίες, όνειρα και λάθη...