Άνυδρη νύχτα, με ταλαιπωρείς...

θαύμα που αιωρείσαι, τι αποφάσισες?

θα γίνεις?

Είσαι απόλυτα δίπλα μου.
εσωτερικός λυγμός μου,
στην πολυκύμαντη ευαισθησία  μου.
ήρωας, στο μεγάλο έρωτα μου!

Στο πέντε μου...

Ορθόδοξη

προσδοκία

καθαγιάζει

την πανάγαθη

 ηδονή...

Ουρλιάζει μια πεταλούδα στο αυτί μου,
και ένα ρολόι χτυπάει ρυθμικά.
μα δεν είναι η μουσική σου αυτή, που μου λείπει...
πατώ πάνω σε νεκρούς στίχους,
που δεν διαβάζονται πια.
τι να με κάνω?
ανυπόφορη έχω γίνει, σαν τη ζωή μου...
και εσύ, δεν το νιώθεις και συνεχίζεις να μου κάνεις
την ηδονή μου, οδύνη!!!

Πήρα τους δρόμους...

έπρεπε κάπου να πω το σ΄ αγαπώ μου,

να πιάσει τόπο...

Βιωμένη τρέλα...

καθρεφτισμένη ερημιά...

τιμωρημένη αγάπη...

αίμα στάζουν, τα δώρα σου Ζωή!!!

Η σκανταλιάρα σκέψη μου,

πάλι σ΄ αλάνες τρέχει.

τρίβεται στα περάσματα,

πέφτει μες τα χαλίκια,

ματώνει χέρια που ακουμπούν,

γόνατα που κρατάνε.

βρομίζει ρούχα και μαλλιά,

με ιδρώτα τα ξεπλένει.

παρθένα που βατεύεται

στου έρωτα το γέλιο...

Πόσες...

Πόσες αγάπες να θρηνήσω,
πόσα στεφάνια να μετρήσω,
πόσους καημούς...
πόσες ευχές για το ταξίδι,
πόσες φωτιές για το καντήλι,
πόσους λυγμούς...
πόσα κεριά για τη συγνώμη,
στα δάχτυλα, ένας ακόμη,
πόσες πληγές...
πόσα φιλιά που δεν δοθήκαν,
πόσα γιατί, που μου κρυφτήκαν
στις προσευχές... 
πόσες ακόμη μαχαιριές?

Τα όνειρά σου, μια μπουγάδα
που απλώνεται μεγαλοπρεπώς,
στα σύρματα της γκρίζας πολυκατοικίας, στο πρώτο
ξεστράτισμα του ήλιου.
χειμωνιάτικη λιακάδα, με τα ασπρόρουχα
να εντυπωσιάζουν, βαλμένα στη σειρά...
απλώνοντας τα καταλαβαίνεις, αν είναι πολλά
η αν είναι λίγα, αυτά που έχεις...
μια μπουγάδα, που αγωνιούσες ν΄ απλώσεις,
μια μπουγάδα, που σε έκανε να σηκώσεις τα μάτια 
στον ουρανό και να ευχηθείς να μην βρέξει...
μια μπουγάδα, που ίσως ήταν, το μοναδικό σου
κατόρθωμα, μετά από πολύ καιρό...

Τάδε...

Κλειδώνω τ΄ αμαρτήματα,

στης σκέψης το αμπάρι,

ολόγυμνη σου δίνομαι,

πριν ο καιρός σαλπάρει.

τα ζώντα στον πυθμένα σου,

βαριά, άγκυρα έχουν,

στο γέμισμα του φεγγαριού,

λύκοι ,οι πόνοι τρέχουν.

απόμακρη είναι η ακτή,

συγκερασμένη αγάπη,

υγρό το μπράτσο δώσε μου,

να κρατηθώ από κάτι.

δεν βλαστημάω τη στιγμή,

η ανάμνηση, σοκάκι,

που έχει κρυμμένη επιγραφή,

Ηφαίστου, τάδε άκρη...

Μη με κοιτάς, δεν έρχομαι,

μη με ρωτάς, δεν φεύγω.

αέρας που σηκώθηκε,

τις στάχτες σου σκορπά.

κι ο έρωτας στη κάμαρα,

πουλί που ξεψυχάει...

Σκοντάφτουν πια οι λέξεις μου,
τακούνια σε φρεάτια,
λερώνονται οι σκέψεις μου,
από τη μοναξιά.
χειροκροτώ το όνειρο,
κατεβασμένη αυλαία,
γύρεψα ένα χάδι σου,
κι έπεσε καταχνιά...

Σκούριασε η υπομονή,

μαστιγώθηκε η περηφάνια,

μούχλιασε η ελπίδα,

σημαδεύτηκε η χαρά.

κι εσύ ρωτάς, πως είναι η αγάπη μου?

Σου΄ γραψα λόγια,

για το τραγούδι της απογοήτευσης.

μην βάλεις μουσική...

μόνο ψιθύρισέ το...

Μέσα μου ηχούν αέρηδες...
βομβαρδισμένα λόγια, σειρά δεν έχουν.
μου λείπει η μουσική που δεν μου έπαιξες,
το ζεϊμπέκικο που δεν σου χόρεψα,
αυτή η  πουτάνα πάνω σε τραπέζι, που δεν έγινα...

ΓΑΜΩΤΟ

Αρνητικά φωτογραφίας οι μέρες μου...
κοντομάνικο φανελάκι στη καρδιά του χειμώνα.
βάρος,βάρος,βάρος...
πρόστυχα εσώρουχα, που καρτερικά υπομένουν σ΄ ένα συρτάρι.
τα πλένω,τα σιδερώνω,τα ταχτοποιώ...
αφόρετες ελπίδες κλειδωμένες.
με ρωτάς...
στο τηλέφωνο δεν λέγονται τέτοια πράγματα...
με αφήνει η μουσική,η ζωή,η λαχτάρα.
ίσως κάποτε μια πόρτα διάπλατα ν΄ ανοίξει
για την κουρασμένη μου ψυχή...
και σ΄ αυτά τα ψυχιατρεία, δεν έχουν χρώματα ...ΓΑΜΩΤΟ!!!!

Φεύγεις και μένεις...
δίνεις μυθική διάσταση στη καθημερινότητα μου,
στην ασυδοσία του νου,
στον έρωτα του θανάτου,
στην απώλεια του φόβου,
στο σαράκι της πεθυμιάς μου...

Γελάς και πνίγομαι απ΄ το νοτιά σου.

χειροκροτάς εγωιστικά είδωλα,

και εύκολα θολώνεις την δική μου  εικόνα.

με πονάς με την αγάπη...

όπλο δεν βρήκες δυνατότερο.

όμως, άκου τον ήχο...

ξεκλειδώνεται ο ουρανός μου σήμερα.

η φιλοσοφία της καταχνιά σου,

θα πάρει τέρμα πριν το απόβραδο....

Αμάζευτα τα φιλιά,
σαν τα μαλλιά μου όταν κοιμάμαι.
ανθίζει πάλι ο έρωτας,
άνοιξη, που ζητά ο κήπος μου.
και το λευκό σεντόνι,
στρώθηκε πάλι να πλαγιάσω...

Έλα...

Ελα...
και έχω στρώσει στη καρδιά το κόκκινο σεντόνι,
έχω μυρώσει το φιλί, γλυκά να σε ζαλίσει.
άνοιξα τα παράθυρα το σπίτι ν΄ ανασάνει
και πότισα τα λούλουδα φρέσκο νερό κι αγάπη.
καθάρισα τη σκέψη μου, ίχνος κακό δεν έχει
και τη ψυχή μου γλύκανα με μέλι και θυμάρι.
έπλυνα το σώμα μου με γάλα από μάνα
και τα μαλλιά μου έλουσα με της βροχής νερό.
μαγείρεψα τον έρωτα, μπουκιά να στον ταΐσω
και για να πιεις ετοίμασα το πιο ωραίο νάμα.
έβαψα τα ματόκλαδα να σε αιχμαλωτίσουν
και το ιώδες έβαλα στα χείλη που σ΄ αρέσει.
φόρεσα το φουστάνι μου της εκκλησιάς που έχω
και είμαι στο κατώφλι μου για να σε καρτερώ.
ξυπόλυτη θα στέκομαι στα πόδια σου ν΄ ανέβω
κι υστέρα κανε με ότι θες, μετά το σ΄ αγαπώ....