Μπλέχτηκε πάλι η σκέψη σου

στου φεγγαριού το πυροφάνι

χωρίς σπορά, χωρίς ζωή,

 με ραγδαία επιδείνωση στο τίποτα...

Στα χειροποίητα ψέμματα σου

κυοφορώ το αύριο της σχέσης μας 

τρέφοντας έναν έρωτα απουσιολόγο!

 Στο αρχικό σου ερέθισμα,

σταλάζω την υπομονή μου,

σαν τον ίδρωτα μετά από ερωτική εξάντληση!

 Σου αφαίρεσα το χρώμα, τον ήχο, τα χέρια και τα πόδια...

Άφησα μόνο τη σκέψη να παιδεύεσαι...

 Στις διαδρομές του επικινδύνου μυαλού σου 

χαράσσω χάρτες συγχώρεσης και επιθυμίας...

Οξειδωμένη συνήθεια, απαραίτητη ανάσα, για τη συνέχιση του ονείρου...

κι αν δεν θέλεις, εγώ κρατώ τις στιγμές,

τα σύμφωνα της αγάπης και τα φωνήεντα του έρωτα

 και συνεχίζω...

 

 

 Το αρνητικό με τη σιωπή σου,

είναι ότι εγώ πρέπει να την εξαγοράσω...

 Αργυρώνητη αγάπη που δεν ξοδεύεται...

την αποθηκεύεις στα υπόγεια σου,

 τρόπαιο στις δειλές πράξεις σου...

ξημεροβραδιάζεις πλάι σ ένα φόβο για τα κεκτημένα σου

και τα όνειρα σου στοιβάζεις σε ράφια σκεβρωμένα από υγρασία και ανάγκη

ζωή εν κρυπτώ...

και μια σκιά που θες δεν θες σε κομματιάζει.

 Αναβάλεις και πάλι την αγάπη...

χάνεσαι σε δαιδαλώδεις αντιφάσεις που γεννάς

 μόνο και μόνο για το παιχνίδι σου.

ξερότοπος  η ψυχή σου, δεν βλασταίνει κύτταρο...

μείνε μόνος...ακόμη και  ο εγωισμός σου σ εγκατέλειψε!

 Γυρίζω πάλι πίσω στο λεκανοπέδιο της ανάγκης σου.

πυκνή ομίχλη σκεπάζει τον αναπάντεχο ερωτά σου

και φορά χειροπέδες στη θέληση της απόδρασης.

μένω εδώ και αφουγκράζομαι τη σιωπή σου...

νομίζεις ότι κρύβεσαι καλά όμως σε βλέπω...

παζαρεύεις την καταστροφή σου μ έναν ανίκητο εγωισμό που σε εξουθενώνει.

σέρνεται η ψυχή σου, σόλα στην άσφαλτο της αμφιβολίας

και βυθίζεσαι σε σκοτάδι από σκουριά....

θα σε συναντήσω ξανά, στη γνώριμη γωνιά των στίχων, πριν την συντριβή σου...

Τρελαμένη τριγυρνώ μυρίζοντας την αποσύνθεση...

Έγινε το τίποτα μου επιθυμία?

Ή μήπως η επιθυμία μου τίποτα?

 Αγάπη αιφνίδια πλανημένη σε αιώνα σιωπής...

 Εξοικονομείς συλλαβές από το ίδιο σου το πάθος

και απαιτείς λόγια, λόγια, λόγια,

πόσα ακόμη θες...

 για να πλουτίζεις την ανημπόρια της καρδιά σου?

 Και η Ζωή συνεχίζεται ξεστόλιστη...

 Η Σαγήνη σου διπλοκλειδώνει την αδημονία μέσα μου

συγκεντρώνοντας υλικό για την έκρηξη...

 Η επιθυμία μου, κέντημα της σιωπής...

 Θήλασα χθες δανεικό γάλα και εξορίστηκα...

 Στις φθινοπωρινές παρυφές επιθυμιών, στη μοναξιά του σώματος,
απροσδόκητος αφηνιασμένος νοτιάς η σκέψη σου,
κόκκινη επανάσταση, με αυθύπαρκτα σημάδια...

 Το καραβάνι των λέξεων περιμένω να παρασύρει

την ανυπαρξία μου...

όμως εσύ δεν μιλάς...

 Ο έρωτας στη βουή του ανέμου

με βαλσαμωμένα φτερά ενέχυρο, μάχεται,

στους προμαχώνες της καρδιάς σου...

 Κάθε σου λέξη

σπέρμα για γονιμοποίηση!