Λούζομαι μες την καταιγίδα μιας ανάκατης χαράς...

ψάχνω να σε διακρίνω μέσα σε σκιές ολόφωτες...

αλληγορική μαγεία στον καθημερινό μου εμφύλιο!

Καρδιά αμοίραστη, μες το σκοτάδι και τη βρόμα...

ασυγχώρητη, σα ψέμα που στόχο είχε να σε τραυματίσει...

σύρσου ξανά πάνω στις ήττες σου...

ποτέ δεν θα σαι ζωντανή...

Ξυπόλυτη βυθίζω τα δάχτυλα μου στο χώμα σου...

θέλω να σ αγγίξω, να σε νιώσω μια στιγμή

βουλιάζω μέσα σου, μα δεν ημερεύω...

τίποτε δεν είναι όπως χθες...

Στη πρόβα θανάτου που κάνω κάθε βράδυ

φαντάζομαι έναν κόσμο ιδανικό

χωρίς χρώμα, δίχως ήχους, γέλιο, αγάπες.

έναν κόσμο σφραγισμένο κουκούλι

από επιθυμίες, όνειρα και λάθη...

Τραβώ μολυβιές στο όνειρο...

μ ένα ρολόι στο χέρι, καρτερώ.

χώνεται η ρίζα μου βαθιά στη γη.

αμετακίνητη, υπομένω ως το τέλος...

Σαπούνισα τη ψυχή μου απόψε καλά,

να περάσει το πνεύμα σου για μια βόλτα...

Ανάστα ο Κύριος!

και το γρασίδι είναι στεγνό

και το νερό είναι κρύο

και το ψωμί είναι γλυκό

και η θύμηση σου μύρο...

Φόρεσα τα καλά μου, σε περίμενα και δεν ήρθες

φόρεσα τα παλιά μου, σε περίμενα και δεν ήρθες

ζύμωσα ψωμί με δάκρυ και αγάπη, σε περίμενα και δεν ήρθες

άναψα καντήλι, φώτισα τη κάμαρη, σε περίμενα και δεν ήρθες

έγειρα στο μαξιλάρι, έκλεισα τα μάτια, δεν σε περίμενα πια και ήρθες...

Η ανύψωση του χεριού σου, έρωτας

διάφανο άγγιγμα, πενταπόσταγμα αγάπης...

Σαν το γκιώνη σε φωνάζω τις νύχτες...

ξεριζώνω τη καρδιά

 και τη στέλνω με τα νυχτοπούλια στη πόρτα σου

δεν την βλέπεις...

συλλαβίζεις με μια νυχτερίδα, άλλα λόγια από τα δικά μου...

Σφράγισαν οι πεθυμιές μου, σε κουκούλι ευλάβειας...

και γείραν ν αποκοιμηθούν...

όχι μην έρχεσαι...απόκαμαν να σε προσμένουν...

Σε μυστική συνένωση τα λέμε...

σιμώνουν οι πόθοι, μας πνίγουν...

ρωτάω τη χαραυγή,θα σε φέρει?

Έχω ανεβασμένα τα πόδια στο κεφάλι

και παλεύω με τα χέρια να κυκλώσω τη στιγμή...

Άγγιξαν τα δάχτυλα σου φευγαλέα, τα δάχτυλα μου...

μια στιγμή και χάθηκα...

ανάμεσα σε ημερομηνίες, φεγγάρια, αγίους και ανάσες...

αναμμένος φαλλός ή μια απλή άσκηση των δαχτύλων?

μη εισενέγκης με...

Μια ζωγραφιά της προκοπής δεν έκανα

στο χάρτη της ελπίδας μου μουντζούρες

το μέτρημα μου έφερνε θολούρες

και ότι ήτανε να μάθω πάντα ξέχναγα

γονάτισα επάνω στο πηγάδι

στενό κι αυτό κι ο δρόμος που θα ρθεις

εσύ ζητάς ξανά να ερωτευτείς

κι εγώ μέσα στο φως ρίχνω σκοτάδι

το γέλιο με το δάκρυ κάνουν πρόζα

παλαίμαχοι κομπάρσοι θεατές

κρεμάω σαν σακάκι ένα χθες

και μπαίνω στην αγάπη σου φουριόζα...

Τα πάντα γύρω μου με σιωπή φωνάζουν.

φοβάμαι...εσένα, το βουητό της άνοιξης που έρχεται,

το διαχωριστικό των πατρίδων μας...

μισοδαγκώνω την ευτυχία...

Στην άκρη του πρωινού ομίχλη...

βάζω το χέρι στα μάτια να προστατευτώ.

βαραίνω μέσα  μου,

άχνα από σένα....

όλα αλλάζουν με τρομερή ταχύτητα...

τρέιλερ ταινίας στα προσεχώς, ο έρωτάς μας...

γαμώτο! ποιος τοποθέτησε το νέο φεγγάρι σε λάθος θέση?

Σ αυτή τη πόλη που τη ρήμαξε η βροχή,

η καλήμερα σου όαση ελπίδας.

κι αργούν τα χελιδόνια, κι αργεί η άνοιξη,

κι αργεί η θέληση ν αποφασίσει...

και μακραίνει ο δρόμος και κονταίνει η σκέψη

και παραπατάει η καρδιά...

κράτα μου το χέρι, άγνωστη κατεύθυνση...

σ αυτούς που έφυγαν και αιωρούνται,

βοήθησε με να δώσω μια χαρά...

Συγχώρεσε μου, ώρες, μέρες, λόγια, που ντύνονται με εγκατάλειψη...

βυθίζομαι σ ένα σύμπαν που δεν γνωρίζω γεμάτο σκιές.

συνωμότησε με την ευλογία και άγγιξε με...

τα απαραίτητα τα γεύτηκα στη ψυχή σου...

μου αρκούν για να αφαιρέσουν την μνήμη...

Αποστολή της μέρας, εσύ!

και που βρίσκεσαι? που περικυκλώνεις την επιθυμία σου?

υπνωτισμένος υπήκοος που διψά και πεινά για αγάπη...

κι εγώ, ξεκινώ πάλι με έφηβες λέξεις, να σε κατακτήσω...