Θέλω να περπατήσω δίπλα σου,

σε δρόμους αναβαπτισμένης αθωότητας,

εξορίζοντας την προσωπική μου ερημιά,

πνίγοντας την, μες στο βλέμμα σου...

Στα λησμονημένα διαλείμματα ψάχνομαι,

ασάλευτη, ταξιδεμένη ψυχή, δεν έζησες...

Στο ονειρόδραμα μου δεν χωράς...

κυανοπώγωνας συναισθημάτων κατέληξες...

Άσπρο μαντήλι δεν κούνησα ποτέ μου

κι ας είχα αποχαιρετισμούς...

ήτανε μαύρη πάντα εμένα η ξενιτιά της καρδιάς μου!

Στο βρώμικο σκάφος της σχιζοφρένειας η αγάπη σου,

αρμενίζει δίχως τύψεις.

κι εγώ παθιασμένη,γονατίζω συνεχώς...

Δεν με βοηθάς...βασανίζει η μνήμη το σώμα...

όλα στο τίποτα και πάλι.

δεν με βοηθάς...

κλάδεψες την  κληματαριά που έφτανε

στο παραθύρι...

τώρα, πως θα φύγω για το μεγάλο πέρασμα?

Αγάπη  σε δυό αποχρώσεις,

άλλη το πρωί και άλλη το βράδυ...

παράθυρο ανοιχτό, πόρτα κλειστή,

σε φυλακή μόνιμη μαζί,

ελεύθεροι και φυλακισμένοι...

Μια Ζωή που κρατά καλά κρυμμένο μέσα της το θάνατο

Μια ανάσα που φιλτράρεται μέσα από στεναγμό

Μια σκέψη που πεθαίνει την ίδια στιγμή που γεννιέται

Μια αγάπη που έχει τη μοίρα να βαθαίνει αντί να ανυψώνεται

Σκλήρυναν οι μουσικές στ αυτιά μου, ξαφνικά,

δεν θέλω ν ακούω τα τραγούδια σου....

τα πετρωμένα κύτταρα του μυαλού μου

λησμόνησαν, τα ερεθίσματα σου...

Η αγάπη δηλητηριάζεται καθημερινά...

γευματίζω τα απομεινάρια της ελπίδας

και υπογραμμίζω με τον ιδρώτα της παλάμης μου

τις άηχες λέξεις της καρδιάς σου...

έπαθλο της Ζωής η αναισθησία!!!

Στη νοσηρή αυλή της υποτιθέμενης Ζωής μου,

κυκλωμένη, κάθε μέρα από κοράκια, επικηρυγμένη,

κουτσαίνοντας, τρέχω να κρυφτώ 

από τους κυνηγούς κεφαλών.

παει καιρός που με ρώτησαν...

Ιθαγένεια? 

Άνθρωπος!

δεν ανήκετε στο κράτος μας...

Θα περάσει και αυτό...και θα ρθεί άλλο...

θα περάσει και αυτό...

θα περάσει και αυτό...

θα περάσει και αυτό...

και θα ρθεί άλλο, άλλο, άλλο, άλλο, άλλο...

Πάλι με πρόδωσα...

δέρνεται η μνήμη κάθε φορά που λέω τ όνομα σου...

ανάμεσα στη φρόνηση και στη τρέλα,

ακροβατώ κάθε στιγμή που ακούω το λόγο σου...

κι εσύ χωράφι με κοιτάς, να σπείρεις το καημό σου!

Λιποθύμησε το δειλινό στην αγκαλιά μου

ούτε και εκείνο άντεξε βλέποντας, το αχνάρι της φυγής...

Πως να δροσίσουν τα ροδοπέταλα της καρδιάς

όταν η περιπλάνηση κρατά μαχαίρι?

μυρώνεις ξανά και ξανά, με το λυγμό, με εκείνο το αχ,

σαν πρωτόπλαστη ευχή που δεν θα πιάσει...

Κρατάω στη μνήμη μου μόνο δικές σου αναμνήσεις

αυτές που πονάνε αυτές που βοηθάνε...

έχασα σ ένα παιχνίδι που ποτέ δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω,

μόνο να το παρακολουθώ...

άδικοι κανόνες Ζωής και ύπαρξης...

και εσύ θλιμμένα μου είπες ''φεύγω για να ζήσεις''

και σε ρωτάω ξεσχίζοντας τα σωθικά μου...

σε ποια Ζωή?

Κομμάτια μέσα μου που συνεχώς θρυμματίζονται....

πόσος πόνος... πόσο ακόμα?

φοβάμαι... μην ξεχάσω τη μορφή σου στη παραζάλη

του μυαλού μου και πεθαίνω στη σκέψη αυτή κάθε λεπτό...

πόσο μακριά άραγε είναι το μακριά σου?

Μου είπανε να ουρλιάξω για να σπάσω τη σιωπή...

όμως ξέχασα πως μπορώ να το κάνω!

Με ξάφνιασες στη σκοπιά μου...

και όχι ότι ήμουν αλλού, 

εκεί κάθε βράδυ καιροφυλαχτούσα

στιγμές,αγωνίες ,ανάσες,ελπίδες...

κι όμως με ξάφνιασες που ήρθες...

όχι ότι έπαψα να σε περιμένω,

όχι ότι σε φοβήθηκα,

όχι ότι άργησες πολύ...

απλά πως να σου το πω...με ξάφνιασες

και με μπέρδεψες... 

και τώρα τους στεναγμούς αγγέλων

ικετεύω... να σε ξαναφέρουν πάλι...

Αγκάθια παρήγορης μέρας ξεφυτρώνουν παντού.

ακόμη και η παρηγοριά δεν αγγίζετε!!!

Διεστραμμένο χαμόγελο, για προδοσία ετοιμασμένο...

αφιλόξενη και ξένη ψυχή μ εγκατέλειψες...

τον άνεμο αγάπησα, που με βια με ξεσήκωσε

και βιαστικά πέρασε...

φως, μήτρα, σάρκα μου,

κράτησε λίγο ακόμα...

Θέλεις να υπάρχεις, να ζήσεις το όνειρο...

ικετεύεις βουβά την ψυχή μου να σε αντέξει...

κι εγώ, που κάποτε έζησα, κάποτε γεύτηκα, κάποτε γέλασα,

τι να σου απαντήσω?

Πληγωμένη κι αυτή η άνοιξη τι να προσφέρει?

μια λέξη το βράδυ τρυφερή,

εξόριστη στο φως της μέρας.

χώμα στις γλάστρες δίχως ζωή...

ήλιος που επιμένει να παίζει το κρυφτό του...

χρώμα γκρίζο, μαύρο, γκρίζο, μαύρο...

παιχνίδι εξουσίας πάνω σε έρημη ψυχή.

ξαναγίνομαι ένα μηδέν, πριν σκεφτώ οτιδήποτε...

Ανεμίζω τη θλίψη της καρδιάς και σωπαίνω...

ανέφικτο το αύριο τι να γεννήσει?

πεθύμησα να σε πονέσω πάλι...

ασύνορη αγάπη, που θα με φτάσεις?

Χάρτινος φόβος κι εσύ τρωκτικό που επιτίθεται...

οι λύσεις όλες στην ουτοπία.

σπαταλιέμαι στην άρνηση να σε ζήσω.

υπάρχεις, σκοτώνεις το χρόνο μου,

προλαβαίνω να σ αγγίξω...σε χρειάζομαι, μείνε...

Πίσω από την κερκόπορτα είμαι πάλι.

ημερομηνίες, αριθμοί του χθες,

φαντάσματα του σήμερα...

απόμακροι ήχοι, σε μια κυκλωτική κίνηση ενός ονείρου,

που χάνεται όπως ήρθε...

ερωτικός δαίμων η μνήμη, μαστιγώνει ανελέητα...

Βλάστησε ο πόθος στον απόκρημνο βράχο...

μες την καθημερινή σου άρνηση, δεν τον βλέπεις.

όλη αυτή η καρτερία μου, σκορπίζεται

στον σημερινό βοριά...

Σου χάρισα το γέλιο της καρδιάς

μου χάρισες την απουσία της αγάπης!

Στους περιπάτους  της καρδιάς, σε ψάχνω
δίπλα σε χόρτα ξεδιάντροπα,
σε λουλούδια διψασμένα,
 σε σάλτσινα της απελπισίας,
σε αφηνιασμένους αέρηδες,
σε απροσδόκητους συντρόφους,
σε νεκρές πολιτείες,
σε άγραφα ποιήματα,
και σε αψιθύριστα λόγια.
αρνιέται η σκέψη να σε εξορίσει...

Στο βιαστικό χάραμα σκορπίζομαι...

αυτόχθονος ερημίτης, στην αγκαλιά της λιμνοθάλασσας θα γείρω πάλι

μαθητευόμενος μάγος, προσπαθώντας να την εντυπωσιάσω,

πετώ τα σεμνότυφα ρούχα και χάνομαι μέσα της.

αύριο στο καφενείο της ερημιάς, θα έχω ακόμη μια στιγμή της

να σου εξιστορήσω...

Η επιλογή μου και πάλι, ανάμεσα στο τίποτε και στο μηδέν...

πως να διαπραγματευτώ τον έρωτα,

 όταν ξέρω ότι και πάλι θα ρημάξω την επιθυμία μου,

θα ασελγήσω στη λαχτάρα μου,

 θα προδώσω την θέληση...

ρουφώ και ξαναρουφώ τα νοήματα πίσω από τις λέξεις

και έπειτα σκύβω και τα φτύνω στη γωνία...

φθείρεται το εγώ μου, στην επανάληψη της απώλειας...

Έρπω δίπλα σου, καταγράφοντας τις στιγμές που περνάνε

δίπλα στη προβλήτα, μέσα στον άνεμο,

κοντά στα χαλάσματα, μέσα στο χάος

σκορπώ τα δώρα που μου χάρισες

τα νεύματα, τα χάδια, τα λόγια, τα φιλιά...

κάθομαι σε μια γωνιά και περιμένω 

τη σκόνη της αμφιβολίας, να τα παρασύρει όλα...

Δεν θα μπορέσω να σε ακολουθήσω

στο ταξίδι της ανυπαρξίας,

κι ας έζησα την πρώτη νύχτα,

κι ας φώλιασα στο μυστικό σου μαξιλάρι,

εκείνο που γέμισες νεκρολούλουδα.

στη κατοικία της μοναξιάς σου πάτησα

και έντυσα το όνειρο με ντροπή.

τώρα βάζω κάτω απ τη μασχάλη μου το ''ποτέ''

και συνεχίζω...

Σε ξεχωρίζω μόνο με τη φαντασία

που δουλεύει διπλοβάρδια, για να μπορείς 

να έρχεσαι...

Ταξιδεύω μέσα από την άρνηση

και όλο σε πλησιάζω και όλο σε φτάνω...

βουβάθηκε ο πλανήτης,

για να ακούω μόνο το κάλεσμα σου...

Θα φτιάξω ένα ψαλμό για σένα,

γεμάτο ευχαριστίες για όσα δεν μου έδωσες,

αυτά που θέλησα να μου προσφέρεις,

και δεν το έκανες...

ένα ψαλμό που θα τον λέω κάθε φορά,

που η σκέψη θα γλιστράει στο δικό σου μονοπάτι,

και θα τον ονομάσω,

ο ψαλμός του τίποτα!

Η αρσενική σου φύση εισχωρείται παντού...

κι εγώ ανήμπορη να σε κατακτήσω από τα μέσα,

δέχομαι με ασέβεια τον ερχομό σου

και ελπίζω σε ένα ξέσπασμά ονειρικό και αναπάντεχο!

Όσα ονειρευτήκαμε εκμηδένισαν τη λογική.

λεηλατήθηκε η επιθυμία, από τη φυγή σου.

πάνω στο έδρανο της αγάπης,

η μοίρα, κάθισε σταυροπόδι...

Χθες ένιωσα ξανά δυνατή...

σήμερα σκόρπισε η στάχτη μου στον άνεμο...

Και είναι οι μέρες, που το φως γεμίζει σκοτάδι
και δεν μπορώ να ξυπνήσω...
και είναι οι νύχτες, που το σκοτάδι γεμίζει με φως
και είναι αδύνατο να κοιμηθώ...
και εγώ μικρο παιδί που ψάχνω αγκαλιά να χωθώ,
μα δεν την βρίσκω,
κι όλο σηκώνω τα μάτια ψηλά και σε αναζητώ...

Όλα με δοκιμάζουν 

στης ερημιάς το φόβο,

κάθε στιγμή...

ανοίγουν οι γρίλιες της Ζωής

τις μέρες που φωτίζει ο Θεός,

κι όμως, είναι όλες μαύρες...

Δεν κύλησε η πένα στο χαρτί για μοιρολόι 

μα... μοιρολόι γίνηκε...

κι έγινε νάμα, το κρασί της χαράς

και η γιορτή, παρηγοριά...

Τα όνειρα μου βυθίζονται αργά στο σύμπαν

και μέσα στο άπειρο σπαταλιούνται οι μέρες μου

περίμενα να χορτάσουν όλοι

και όχι το εγώ μου...

Κοινή συναινέσει πορευτήκαμε ως τώρα.

πηδήσαμε την άρνηση και την καταστροφή, 
 άπειρες φορές...

μοναδικοί επιζώντες της αγάπης...

όμως να, που αυτός που μου γελά ειρωνικά

είναι ο έρωτας, που τον προδώσαμε

καταθέτοντας μια Ζωή, στην βόλεψη μας...

Σκιές μεταθανάτιες,το όχι και το ναι,

παίζουν περίεργα παιχνίδια στο μυαλό μου.

δεν ταξιδεύουν τα πόδια μου,ούτε και η σκέψη...

στο γνωστό μου μαύρο βαθαίνω,

στο άγνωστο γκρίζο σου δεν υποκύπτω...

Μόνο τ όνομα σου έχω στα χείλη μου.

θέλω να ξαναβαπτιστώ και να το πάρω...

να το ακούω όταν με φωνάζουν οι σκιές,

να το δηλώνω όταν το ζητάνε οι καημοί,

να το παραμιλώ μαζί με τους δαίμονες μου,

να το υπογράφω μαζί με το αίμα μου...

Ο αγέρας ελευθερίας

φύσηξε ανάποδα ξανά...

Περιστέρια τα λόγια σου, που κουρνιάζουν στη πόρτα μου

και ένα φύλλο η ανάσα σου, που μ ακουμπάει...

στην άβυσσο των ονείρων μου, σε κλείνω κάθε νύχτα

και εσύ σπας τη καρδιά σου, χίλια κομμάτια,

να γεμίζεις το κρεββάτι μου,

να μην είμαι μόνη...

Τις νοτισμένες νύχτες που σε σκέφτομαι

και τ όνειρο μου ζητάει επιστροφή, εσύ που είσαι?

κουράστηκε η καρδιά μου να παρενοχλεί τη μοίρα

και να συλλέγει πένθιμες σκηνές...

Φοβάμαι... τις στιγμές που θα ρθουν

και λαίμαργα από πόθο τα βλέμματα σου θα με ψάξουν.

κι εγώ, θα υπάρχω μέσα σε ένα κορμί

που μου ανήκει, άλλα δεν είναι δικό μου.

και θα παλεύω να κρύψω τις ατέλειες,

να ρίξω σκιές στις ρυτίδες μου,

να καμουφλάρω το χρόνο που με άγγιξε,

να παραδοθώ γυμνή με περίτεχνο ντύσιμο,

να μη βλέπεις... να μη δω στο βλέμμα σου

την απογοήτευση...

όμως... κι αν ακόμα ξεγελάσω τα μάτια σου,

σ εκείνα τα χέρια σου, θα φανερωθεί η αλήθεια...

Ακούς να αντηχούν τα τραγούδια της Κυριακής,
κλείνεις τα παράθυρα, πετάς έξω τις λύπες...
στρώνεις το λινό τραπεζομάντιλο στο γιορτινό τραπέζι,
περιμένεις... και δεν έρχεται.
γέρνεις στο κρεβάτι, κλείνεις τα μάτια,
και τεντώνεις τα αυτιά, αφουγκράζεσαι 
ήχους σιωπηλούς, άηχες φωνές, λέξεις χωρίς φωνήεντα
και ο ύπνος αλλάζει δρόμο...
ξημερώνει και λες ,είναι άλλη μέρα, καινούρια μέρα
και όμως πάλι κλείνεις τα παράθυρα, πάλι ξεστρώνεις το τραπέζι,
πάλι βραδιάζει και δεν κοιμάσαι...
και πάλι εκείνος δεν έρχεται...

Κάθε μέρα η ίδια τυραννία, πολιορκεί μυαλό και σώμα...

ξυπνώ και κοιμάμαι, με τον ίδιο φόβο...

μην αγριέψουν οι νεκροί που κουβαλώ μέσα μου...

Κλωθογυρίζει ο άνεμος και με χαστουκίζει κάθε φορά.

δαχτυλοδειχτούμενη Ζωή φτιαγμένη από χώμα

και η απουσία σου, τυραννία κάθε εποχής.

έγινε πένθος κάθε ανάσα, σιτάρι που ζυμώνω το ψωμί

της προσφοράς μου!

Μεταξύ πόθου και σπαραγμού, μια ανάσα.

μια σταλαγματιά βροχής, που καίει αντι να δροσίζει.

στην αναπηρία της πραγματικότητας,

δεν θα γίνω δεκανίκι...

Όλα πονάνε...

 κι εγώ κλειδωμένη σ΄ ένα δωμάτιο πανικού

να υπομένω...

και να κρατιέμαι, από παλιές κουβέντες

παλιούς όρκους,  παλιά ζωή...

Στο μελαγχολικό μου καλοκαίρι,

προστέθηκε και ένα φευγαλέο αντίο.

θα αυτοσχεδιάσω πάλι,

σε ατελέστερες μορφές,

θα βρω καταφύγιο...

Χάραξε νέα παιχνίδια φυγής,
κι εγώ, με δυνατό αψέντι θα σε θυμάμαι,
όσο εσύ θα με ξεχνάς, στα μάτια κάποιας άλλης...

Πάρε ένα πράσινο φύλλο και τύλιξε με.
ύστερα άσε με, δήθεν τυχαία, να πέσω πίσω από το διάβα σου.
εγώ θα περιμένω...
κάποτε θα φυσήξει...

Περπατώ πάνω στο όνειρο, με βρόμικα παπούτσια

ακροβατώ, πάνω από τη φωτιά της κόλασης

ίσως είναι αργά πια, να μετρήσω το ανάστημα μου...

Διώχτης εξωφρενικών αναλύσεων,
με αλλόκοτη συνείδηση,
με υπηρέτες τους μιμητισμούς
σάπιων ειδώλων,
πυροδοτεί ήδη, τη φορτισμένη ατμόσφαιρα...
η έκρηξη δεν αργεί...

Και δεν μιλάς και χάνεσαι....

και είναι μαχαίρι η σιωπή και η φυγή σου

και δεν ρωτάς, δεν σκέφτεσαι

και με πεθαίνει η απομάκρυνση σου....

Να συναντηθούμε εκεί, το πρωί,
 ανάμεσα στο πολύβουο σμήνος ταξιδιωτών
 και πιασμένοι χέρι χέρι, χωρίς λέξη,
 να χωθούμε σ ένα ταξί,
 με προορισμό ένα φθηνό ξενοδοχείο ανάγκης...
Εκεί, πάνω στα μουντά γκρίζα από το χρόνο
 και τα πλυσίματα παλιά σεντόνια,
 να χαθούμε μέσα σε υγρά, ψέματα και όνειρα,
εξοντώνοντας το αυτόχθονο πάθος ως το τέλος.
Κι έπειτα να χωριστούμε, δίχως λέξη και ματιά...
Και το σούρουπο, να σμίξουμε ξανά 
σ ΄ ένα  παλιό ξεχασμένο καφενείο, 
με ποτισμένους τους τοίχους μνήμες και υγρασία, 
σ' ένα τραπέζι που ξέρει ν' ακούει και να σιωπά...
βαλμένο στη μέση χωρίς φόβο στη πλάτες.
Και εκεί, ανάμεσα σε δυο ούζα ανέρωτα 
και ένα τραγούδι του Περπινιάδη
 να συστηθούμε απ΄ την αρχή…

Κατακαλόκαιρο,νύχτες υγρές...

στην απόχη της Ζωής μου,

μόνο κομμάτια ονείρων,

από μια μέρα, που έβρεξε πολύ...

Κάθε μέρα χάνεται και μια πίστη...
αισθάνομαι ευθύνη βαριά, να διατηρήσω υπάρχοντα
και η μνήμη εικόνες...
μικρό παιδί και ένιωσα δέος στο τεράστιο κουτί,
που επιτέλους μπήκε στο σπίτι μας και θα γέμιζε τις άδειες ζωές μας.
το ίδιο δέος αισθάνομαι και τώρα,
απόκτησης... για άλλη μια μέρα...
 γυρίζοντας το διακόπτη για φως
και ανοίγοντας τη βρύση για νερό...
κερδίζοντας , ακόμη μια μέρα αξιοπρέπειας... η μήπως χανοντάς την?

Κίτρινες ώρες, δεν περνούν,
το φτυάρι δεν λυγίζει
κι ο θόρυβος απ΄ τη ψυχή,
το '' ΖΩ'' απ΄ το'' Η'' χωρίζει...

Φοβάμαι εκείνη την ώρα που θα ρθει

και τα κόκαλα μου, που με ταλαιπωρούν,

πια δεν θα τρίζουν..

Αράχνιασα και σε ξεγέλασα...

περίσσευα στη Ζωή σου και το ένιωθα.

έπρεπε να ζήσω στο ''επείγον''...

γλιστρούσε το μολύβι,

δεν σκιτσάριζε η Ζωή

και εσύ άλαλος και ανέκφραστος,

στη μεσημεριανή σου σιέστα

πάλευες με το γιατί...

Ζω με τη σιωπή σου και μ' αρέσει πια...
μαθαίνω κι εγώ να σιωπώ και να αισθάνομαι μόνο...
και είναι ωραία, που δίνω χώρο, σε άλλες ανάσες και φωνές,
σε πουλιά, σε λουλούδια, σε αναμνήσεις...

Φιλοξενώ Θεούς μέσα μου

και υποφέρω...

τρώνε τη σάρκα,πίνουν το αίμα μου,

στραγγίζουν και ξεραίνουν τα σωθικά μου.

δεν με νιώθουν, δεν με λυπούνται...

σβήνουν τα μάτια μου χαμηλωμένα,

σφραγίζουν τ αυτιά μου στην ικεσία,

γυρνάει η γλώσσα μες τη σιωπή,

και σκουριάζουν τα δάχτυλα στην απραξία.

και ένα άγιο πνεύμα, διαρκώς σε ενέργεια,

με εξουθενώνει...

Με το κουταλάκι της υπομονής,
συνεχίζω να σκάβω μόνη, το τούνελ
της απελευθέρωσης...

Τα νιάτα που χάνονται,

τάφοι ανοιχτοί για τη ψυχή σου...

Τι μου μιλάς για καλημέρα

σκουντουφλά στο κατώφλι μου

η Μοίρα και η Ζωή,

κάθε μέρα...

Στο στόμα ενός νεκροταφείου

ποτίζω τη γη να να ανθήσει Ζωή...

Βαθαίνω από την απουσία,

βαραίνω από τη σκιά...

και ο θρήνος, αναβλύζει

ποτίζοντας όλο το διάβα μου...

Στο αυθεντικό πανηγύρι της Ανάστασης,

δεν παραβρέθηκα....

η Ζωή μιλά με το αίμα μου

και το αίμα μου μιλά για Ζωή...

Το αφρόντιστο χωράφι της καρδιάς,

ξεράθηκε...

όλα τα κακά της πλάσης, βρήκαν μέσα εκεί

καταφύγιο...

Το όραμα της επιθυμίας, βούλιαξε,
μέσα στη σύλληψη της ανάγκης...
ξεκινώ και καταλήγω πάλι στο τίποτε...

Δεν μου είπες, φεύγω...

δεν σε ρώτησα, που πας?

γιατί λοιπόν αυτή η φυγή?

Τα όνειρα της νύχτας, πονάνε...

τα όνειρα της μέρας, γερνάνε...

Δεν θέλω να σκέφτομαι τις μέρες...

οι ημερομηνίες καρφιά που τρυπάνε το σώμα μου...

σήμερα αυτό,χθες το άλλο,αύριο το επόμενο...

κι ένας αστείρευτος πόνος που ποτίζει το είναι μου,

στον σπασμένο καθρέφτη της νιότης μου,

καθρεφτίζεται συνεχώς...

Και που δεν έταξα τον εαυτό μου...

στη δροσιά του πρωινού

στη φυγή του ταξιδιώτη

στο ηλιοβασίλεμα του έρωτα

στη μηχανή της αποτύπωσης

στο κελάηδισμα των πουλιών

στο θρόισμα των φύλλων

στο μεγάλωμα του δάσους

στο χαμόγελο της άνοιξης

στη μελαγχολία της βροχής

στην ηδονή της σοκολάτας

στο πετάρισμα των βλεφάρων

στη γέννηση της μήτρας

στην ακοή του κοχυλιού

στο κιτρίνισμα του φθινοπώρου

στη σπίθα της φωτιάς

στη γαλήνη των σελίδων

στη κάψα του καλοκαιριού

στο προσκύνημα του ελέους

στην απαλότητα του χνουδιού
στην πεθυμιά του χειμώνα
στις πατημασιές της λήθης
στο άρωμα της νύχτας 
στο δάκρυ της μουσικής 

στην μέθη του λυκίσκου

στην ελευθερία του σπέρματος

στο δικό σου σ' αγαπώ...

και που δεν έταξα τον εαυτό μου! 

κι όμως αυτός...παραδόθηκε στο χάος...

Ωραίε άνθρωπε,
ρέει η αίγλη σου
και η αύρα της ταπεινότητας,
σχεδιάζει την κάθε σου κίνηση...
περπάτα πάλι απόψε,
στις λεωφόρους του ενθουσιασμού σου,
για έναν καλύτερο κόσμο.
για φωτεινά πρόσωπα
και στολισμένα μπαλκόνια.
κι ύστερα γείρε στην πληγή,
που αίμα δεν στάζει...
και αφουγκράσου, τις επευφημίες των χειροκροτημάτων,
στο δοξαστήριο της επιβίωσης σου...

Δεν βλασταίνει τίποτα.

είναι αργά για Ζωή...

μόνο υπάρχω... στην σκληρότητα τούτη.

είναι σκληρό να μην είσαι,

παιδί κανενός...

Χωρίς κεφάλια τα καρφιά

μόνο βαθιά θα μπούνε...

Ανύποπτες διακυμάνσεις,

φυγαδεύουν συναισθήματα.

επιθετικά όλα γύρω μου

και οι προθεσμίες...προθεσμίες.

Καθάριος ρακοσυλλέκτης,
γελάς απόψε, που λιγοστεύει η ψυχή.
στο άβατο της συνείδησης κρύβεσαι
κι εγώ, στη περιπέτεια της αυτογνωσίας,
βαδίζω μόνη...

Παλλόμενη
Έγνοια
Νοσηρής
Θανατικής
Ορθάνοιχτης
Σαρκοφάγου

Απόσταγμα σιωπής...
χτυπούν καμπάνες των παθών,
σπαρακτική ευγένεια
πίσω απ' το κάθε σύνορο,
η ψυχή...

Αφανίστηκε η Ελπίδα

πυρπολήθηκε από το λάθος!

Είπα να στεγνώσω το λαιμό,
να στερέψω τη φαιά,
να λαθέψω τη μνήμη,
και να πνίξω την ίριδα.
μα τι να κάνω με την άνοιξη που βροντοφωνάζει?
ησυχία δεν βρίσκω...

Δεν ξέρω κάποτε 

αν θα μπορέσω να σου πω την αλήθεια...

ίσως... την μαρτυρήσει ο γκιώνης,

κάποια νυχτιά, στο φεγγαρόφωτο...

Λευκές διάτρητες σημαίες...

ιαχές, στον λαβύρινθο της σκέψης,

σκουριά στην καρδιά.

τύχη μου αγιασμένη, που όλο απομακρύνεσαι...

Με εμβόλιμες μουσικές,

σε αποδράσεις φθοράς

μετέχω πάλι...

αδυσώπητη η αντίσταση, χαμογελάει...

πρέπει να χτίσω ξανά τα τείχη,

να οχυρωθώ

και να δικάσω απ΄ την αρχή το χρόνο...

Και έγειρε η σκέψη να αποκοιμηθεί,
 πάνω σε λιγούστρα
και αγέρωχα αμάραντα.
και μια ανάσα, ένας ψίθυρος, έσκισε τη σιωπή
και ανατάραξε το βουνό της επιθυμίας μέσα της.
και είπε τότε, να ξεκινήσει το ταξίδι...

Στο χημείο του έρωτα σου,

απόψε,

θα παρασκευάσω

 τον θάνατο...

Εκείνο που με πονάει,

είναι που δεν ξοδεύτηκα

στις επιθυμίες μου...

Συνειδητός παραβάτης

γυρνώ και πάλι τις νύχτες...

στη φάρσα της ζωής αντιστέκομαι

πιο λεπτή και από φύλλο χαρτιού

σέρνομαι, και όπου με βγάλει...

Χάνονται τα απογεύματα,
ερημικά και άνευρα...
σιδερωμένα βλέμματα, χωρίς υποσχέσεις
καρδιές, χωρίς θρόνους
και αγάπες δίχως υπογραφή...

Ρίχνει πάλι το ζάρι της η μοίρα

και αποδεκατίζει.

στον ίλιγγο της σιωπής,

σπάω τα δάχτυλα να το προσέξεις...

εκεί που χθες έπεσε το χαμόγελό σου,

εκεί που σύρθηκε η ματιά σου στο πάτωμα,

εκεί που υπήρχες... και πολύ φθηνά

μου πούλαγες έρωτα...