Σκούριασε η υπομονή,

μαστιγώθηκε η περηφάνια,

μούχλιασε η ελπίδα,

σημαδεύτηκε η χαρά.

κι εσύ ρωτάς, πως είναι η αγάπη μου?

Σου΄ γραψα λόγια,

για το τραγούδι της απογοήτευσης.

μην βάλεις μουσική...

μόνο ψιθύρισέ το...

Μέσα μου ηχούν αέρηδες...
βομβαρδισμένα λόγια, σειρά δεν έχουν.
μου λείπει η μουσική που δεν μου έπαιξες,
το ζεϊμπέκικο που δεν σου χόρεψα,
αυτή η  πουτάνα πάνω σε τραπέζι, που δεν έγινα...

ΓΑΜΩΤΟ

Αρνητικά φωτογραφίας οι μέρες μου...
κοντομάνικο φανελάκι στη καρδιά του χειμώνα.
βάρος,βάρος,βάρος...
πρόστυχα εσώρουχα, που καρτερικά υπομένουν σ΄ ένα συρτάρι.
τα πλένω,τα σιδερώνω,τα ταχτοποιώ...
αφόρετες ελπίδες κλειδωμένες.
με ρωτάς...
στο τηλέφωνο δεν λέγονται τέτοια πράγματα...
με αφήνει η μουσική,η ζωή,η λαχτάρα.
ίσως κάποτε μια πόρτα διάπλατα ν΄ ανοίξει
για την κουρασμένη μου ψυχή...
και σ΄ αυτά τα ψυχιατρεία, δεν έχουν χρώματα ...ΓΑΜΩΤΟ!!!!

Φεύγεις και μένεις...
δίνεις μυθική διάσταση στη καθημερινότητα μου,
στην ασυδοσία του νου,
στον έρωτα του θανάτου,
στην απώλεια του φόβου,
στο σαράκι της πεθυμιάς μου...

Γελάς και πνίγομαι απ΄ το νοτιά σου.

χειροκροτάς εγωιστικά είδωλα,

και εύκολα θολώνεις την δική μου  εικόνα.

με πονάς με την αγάπη...

όπλο δεν βρήκες δυνατότερο.

όμως, άκου τον ήχο...

ξεκλειδώνεται ο ουρανός μου σήμερα.

η φιλοσοφία της καταχνιά σου,

θα πάρει τέρμα πριν το απόβραδο....

Αμάζευτα τα φιλιά,
σαν τα μαλλιά μου όταν κοιμάμαι.
ανθίζει πάλι ο έρωτας,
άνοιξη, που ζητά ο κήπος μου.
και το λευκό σεντόνι,
στρώθηκε πάλι να πλαγιάσω...

Έλα...

Ελα...
και έχω στρώσει στη καρδιά το κόκκινο σεντόνι,
έχω μυρώσει το φιλί, γλυκά να σε ζαλίσει.
άνοιξα τα παράθυρα το σπίτι ν΄ ανασάνει
και πότισα τα λούλουδα φρέσκο νερό κι αγάπη.
καθάρισα τη σκέψη μου, ίχνος κακό δεν έχει
και τη ψυχή μου γλύκανα με μέλι και θυμάρι.
έπλυνα το σώμα μου με γάλα από μάνα
και τα μαλλιά μου έλουσα με της βροχής νερό.
μαγείρεψα τον έρωτα, μπουκιά να στον ταΐσω
και για να πιεις ετοίμασα το πιο ωραίο νάμα.
έβαψα τα ματόκλαδα να σε αιχμαλωτίσουν
και το ιώδες έβαλα στα χείλη που σ΄ αρέσει.
φόρεσα το φουστάνι μου της εκκλησιάς που έχω
και είμαι στο κατώφλι μου για να σε καρτερώ.
ξυπόλυτη θα στέκομαι στα πόδια σου ν΄ ανέβω
κι υστέρα κανε με ότι θες, μετά το σ΄ αγαπώ....

Ξύπνησα από το κώμα...

αναπνέω!!!!

η μοίρα υπερήμερη,στέλνει την ζωή στους στρόβιλους

της δύναμης!

αμνήμονος έρωτας με πήγε πίσω.

έχω ήδη αρχίσει το ξεφόρτωμα από το αμπάρι μου!!!

ζουμπούλι η ψυχή μου,ανθίζει ξανά!!!

Πως να εκφραστεί το ''γενηθήτω''
όταν σωπαίνεις στη μοναξιά θεού...
το άπαν της στιγμής, ένα σου βλέμμα
χέρι αθάνατο στο χάδι,
στην απειλή του χρόνου, παρηγοριά!

Ρόγχος η μελωδία μας

πλάνεμα του ονείρου...

Βουβές οι κραυγές,

η κρίση κρατά

ακονισμένα μαχαίρια.

φορώ την εικόνα σου,

κάθε που γέρνω το κεφάλι...

κι ένα αγνάντεμα με καρτερεί.

τύχη τα μάτια μου

ποτέ δεν είχαν,

μα η φωνή μου πάντα

διαλυόταν μες την ευτυχία...

Φρέσκια ουλή της ύλης,με ταλαιπωρείς.
η επιβίωση μου,ληστεύει τη ζωή...
η σχεδία των ονείρων μου έχει κοπεί στη μέση.
αδιάφορη η ελευθερία που μου χαρίζεις,
γεμάτη τρύπες που δεν μπορώ να καλύψω...
μη με προσπερνάς ψυχή μου,
αφού και εσύ πονάς...

Κρυσταλλώνεις το συναίσθημα,
σε υπότροπο τάφο το βάζεις.
με συνθλίβεις σταθερά
κι ας σε υποστηρίζω...
αγκαλιάζεσαι με τον διαρκή σου θάνατο
και δεν με θέλεις μαζί σου...

Σκουριά και συρματόπλεγμα στο όνειρο.
γεμίζει ο ιδρώτας δισκοπότηρα
και πνίγεται στα βάθη η επιθυμία.
τι επανάσταση να κάνω?
χόρτο ξερό,βαριεστημένο,
φύτρωσε μέσα  μου η συνείδηση.
τι να σε κάνω? 
δεν είσαι εκείνος...
είσαι... ο άλλος...

Η αυλή μου γεμάτη όνειρα...
ένα τραπέζι καφενείου με δυο καρέκλες ψάθινες, 
που αντιστέκονται στο καιρό
και εκείνο το τραπεζομάντιλο
γεμάτο λόγια γραμμένα,
κάθε φορά, που ακουμπάς πάνω του τα δυο σου χέρια.
ασβεστωμένα σκαλοπάτια,
γεμάτα με ξεθωριασμένους τενεκέδες
που φιλοξενούν αιώνια
τα μελαγχολικά γεράνια μου.
κι η πόρτα του σπιτιού
πάντα ολάνοιχτη, στον ερχομό σου!

Σε περπάτησα δρόμε μου.

πόνεσα να σ' αγγίξω...

σε μύρισα, σε ένιωσα, σε κράτησα.

όμως, δεν σε έβλεπα...

τα μάτια μου κοιτάζανε εκείνον...

Έρωτας, μονομανής, καθαγιασμένος.

σ΄ απελπισίας σεντόνι κυλιέται.

μια εκσπερμάτωση αδάμαστη,

που συναινεί για τα μέγιστα!

Ξεχνιέσαι και μπερδεύεσαι.

σιγά σιγά, το μέλι,

σιγά σιγά, η χολή...

Κλειδώθηκα μέσα στην αγάπη μου.

άπειρες χαρακιές στο σώμα της

και η βελόνα της καχυποψίας,

 μέρα νύχτα σε αργές στροφές,

κυλάει πάνω τους!