Αλυσοδεμένο συμβόλαιο με υπογραφή

τη θλίψη στο βλέμμα ενός παιδιού...

 Ενδόμυχη παραίτηση από την ηδονική συναναστροφή.

κουρνιάζει μέσα μου το άλλοθι...

Τόσος κόπος για έναν θάνατο...

 Η μορφή διαπλάστηκε μέσα στη σύγχυση

και στις ακίδες των χρόνων που πια δεν μετριούνται...

δεν εξημερώνομαι πλέον...

 Σ  ένα  κήπο  ξεραμένο  περιμένω  να  ανθήσω

θυμάμαι  πως  ζητούσα  μια  αγκαλιά....

δεν  έδωσα  απάντηση  όμως  στο ΄΄Μ  αγαπάς?΄΄...

 Πόση ευτυχία κρύβεται μέσα σ ένα ψέμα!!!

 Παρατεταμένη διάθεση πένθους χωρίς νεκρό

θα σε συναντήσω αγκαλιάζοντας τον κορμό του λάθους μου

που ρίζωσε προς τα πάνω...

 Νεκροφόρα η μνήμη

 κουβαλά το κουφάρι του έρωτα

και δεν ησυχάζει...

 Ζευγαρώνουν και κρυφομιλούν τα ξόδια κάθε βράδυ

μα είναι αργά για να καλύψεις τη συνωμοσία...

 Κάποτε έγραφα ποιήματα για σένα...

Αν τα θυμάσαι, θα τα απαγγέλλεις στην γειτονιά των αγγέλων πια...

Καλό ταξίδι να έχεις αγάπη παλιά μου...

 Έπλαθες το πηλό σου αργά αργά

του έδινες σχήμα ακαταλαβίστικο

σε κάτι που θέλει ταχύτητα εσύ αργοπορούσες

έκανες τον πηλό ιστό , χτίζοντας σαν αράχνη και συνέχιζες

ύψωνες το ΄΄τίποτα΄΄ και χαμήλωνες το ΄΄πάντα΄΄

φανερώνοντας κάποια στιγμή την ασχήμια του...

Κάθε πρωί ανοίγω τα παράθυρα,

αερίζω το σπίτι,

αλλά η θλίψη δεν φεύγει...

Όταν οι άνθρωποι δειλιάζουν...

αναλαμβάνει η μοίρα!

Γκαστρώθηκαν οι ώρες μου

και τώρα πως φοβάμαι

πως θα γεννήσουν πεθυμιές

που θα χω να λυπάμαι...

 Σε είχα πάντα μ ένα θαυμαστικό στην καρδιά μου

σε κλείδωνα μέσα στα εισαγωγικά της λατρείας

σε φρόντιζα με τα αποσιωπητικά της ψυχής

 σ αγαπούσα δίχως κόμμα, παύλες, αγκύλες και παρενθέσεις

και εσύ φρόντισες να μου μάθεις την τελεία!!!

 Μέσα στο μαίανδρο ονείρου τύλιξα το παραμύθι σου

και το άφησα στον αδηφάγο Μινώταυρο της λήθης...

 Κάθισε η σκόνη του χρόνου πάνω στα συναισθήματα

και όταν έκανε να σηκωθεί άφησε πίσω βαθιές ρωγμές...

 Μου προσφέρεις απλόχερα

έναν έρωτα παραθεριστή

για ιαματικά λουτρά αποποίησης ευθυνών...

 Βάφτισες την αγάπη ΄΄εναλλακτική΄΄

κρύβοντας μέσα εκεί τις ενοχές σου

και κοιμάσαι ήσυχος πια τα βράδια...

 Σφαλίζω τη καρδιά και κρατώ μόνο τα μάτια δέησης...

αυτά, που θα υψωθούν σε σένα,

 σ ένα απόδειπνο που θα νιώθω έτοιμη

να χαμηλώσω την προσδοκία, ότι όλα θ αλλάξουν...