Ονειρικοί και αλώβητοι απομείναμε...

κλειδωμένοι μέσα σε σκέψεις που δεν ειπώθηκαν...

και οι αχνές επαναστάσεις μας, όλο και κάπου σκαλώνουν.

παραποτάμιος ο έρωτας,

ψάχνει σκιά να ξαπλώσει πάνω της...

Με μια κραυγή απ το φεγγάρι, ξημερώθηκα

περπατώντας όλη νύχτα στο μακριά σου,κουράστηκα...

δεν σε έφτασα ακόμη...

πάψε να με καλείς διαρκώς...

αδειάζει ο ουρανός όταν σε ψάχνω!

Να φεύγει το βλέμμα στην απεραντοσύνη της θάλασσας,

να χάνομαι κι εγώ μέσα σε άυλα χέρια,

σε ψιθυριστά σ αγαπώ,

και σε κλεμμένες αιωνιότητες....

Πως εξαγνίζομαι μ αυτό το κάλεσμα των αισθήσεων...

κι αυτές οι  ξαφνικές υποσχέσεις σου πως όλα θ αλλάξουν...

ανάβω φωτιά και καίγομαι

ανάβεις φωτιά και δημιουργείς

τσακίζεις τις θεωρίες μου στο βράχο της ανοησίας

κάθε φορά και εγώ απλά...λιώνω...

Ξύπνησα πρωί και κοιτάχτηκα στο καθρέφτη θαρρετά...

ήρθε η ώρα να κάνω πράξη τις προφητείες μου!

Στην υγρασία της νύχτας κοιτάζοντας τη παλιά φωτογραφία

φοβάμαι πως πλαταίνει η ανάμνηση μέσα μου...

απώλεια,θραύσματα και πόνος

σε τοποθέτησα σ ένα ταξίδι,σε μια άφθαρτη χροιά στο χρόνο

και βάπτισα το θάνατο συμβολικό...

ξεγελάω και ξεγελιέμαι...

Χάραμα στον εφιάλτη πάλι...

δοκιμασμένη αντοχή,μιζέρια δίχως οίκτο...

και ξυπνάς και κοιμάσαι και το τέρας δίπλα σου εκεί,

αχόρταγο και αδηφάγο, έτοιμο για όλα...

και σηκώνεις το βλέμμα σου στον ουρανό

και ουρανός δεν υπάρχει...

και κατεβάζεις το βλέμμα σου στη γη

και γη δεν υπάρχει...

αιωρείσαι σ ένα αιώνιο τίποτα,

καταριόντας το σύμπαν που δεν σε δέχτηκε...

Κρυφά τη νύχτα μεταμφιέζομαι

γίνομαι αυτό που ζητάς

και πνίγω το αερικό μέσα μου...

από που φυσά τόσο αγριεμένα?

σε ποιά σπηλιά των βουνών χώθηκε η λαιμαργία σου?

καυτή λάβα από ηφαίστειο έγινα για χατήρι σου

και χύνομαι κάθε μεσημέρι...

Έγινα μια κατάρα που υπάρχει μόνο για να καταστρέφει...

βαριά σκιά πάνω στην αγάπη...

δεν υποφέρεται αυτή η ζήση...

γέμισαν οι βιβλιοθήκες μου αναμνήσεις,

άδειασε η καρδιά από συγκινήσεις

Έπεσα χθες μέσα στο πηγάδι του φεγγαριού...

σε φώναξα, με άκουσες...όμως δεν ήρθες!

Ο τόμος του ερωτά μας, με δέρμα σπάνιο χρυσόδετο,

 θα βρει χώρο στου κόσμου την βιβλιοθήκη 

και θα δώσει την απάντηση

 στο γιατί η αληθινή αγάπη

 έρχεται μόνο μια φορά στη ζωή μας...

Στο δάσος της ελπίδας, χάθηκα...

δεν το γνώριζα, δεν είχα σημάδια...

μου είχες πει ότι πρέπει να το κάνω,

αλλά δεν μου 'δειξες το πως....

Μ ένα χειροποίητο Σταυρό στους ώμους,

ταξιδεύω καθημερινά στην οδύνη μου...

μπουκώνω το μυαλό, τη καρδιά, τη ψυχή

με άχρηστα λόγια, που δεν με βοήθησαν πουθενά.

και ξαφνικά, ένα σ αγαπώ που ακούστηκε,

με διέλυσε....

Σε συναντώ...

το πρόσωπο σου,

τον κραταιό εαυτό σου,

την εξουσία των αισθημάτων σου,

σε συναντώ...

 και χάνομαι μέσα σου...

πως θα υπάρξω μετά από αυτό?

Η απουσία μαρτυρική....

που δεν μου μαρτυρά, καμιά ελπίδα...

Σε σένα ακουμπά το μέλλον μου,

γέρνει πάνω σου και ταξιδεύει!

Οι σκέψεις μου, ζωντανά δολώματα

αλιεύουν τα θρύμματα της αγάπης σου...

Χρειάζομαι άμεσα έναν δότη συναισθήματος!

πρέπει να είναι συμβατός με την υπέρβαση,

το πάθος και τη τρέλα!

η μεταμόσχευση πρέπει να πετύχει!!!

Θέλω να περπατήσω δίπλα σου,

σε δρόμους αναβαπτισμένης αθωότητας,

εξορίζοντας την προσωπική μου ερημιά,

πνίγοντας την, μες στο βλέμμα σου...

Στα λησμονημένα διαλείμματα ψάχνομαι,

ασάλευτη, ταξιδεμένη ψυχή, δεν έζησες...