Ραγισμένε άγγελε, αγαπημένε έλα
και φέρε μαζί σου νάμα της προσευχής.
ωριμασμένες οι νύχτες,
σχηματίζουν ρυτίδες στο πρόσωπο μου
και όλο κλαίνε...
αγρύπνια στον έρωτα, στη ζωή και στην αγάπη...
τέλος δώσε...

Ξεπλένει ο ήλιος με το φως

ισορροπεί η θλίψη

ας απαντήσει ο Θεός

για τη ψυχή που λείπει...

Όνειρα καταπέλτες

αναμνήσεις τεθνεώτων

ορατότης μηδέν...

Εξαντλημένη...

 από το σεργιάνι στο μονοπάτι του πόνου,

φίλησε την αιώνια νύχτα 

 και έγειρε να αποκάμει...

Σαν λιόγερμα καρδιά μου ήρθες πάλι

ηχώ από φωνή που δεν μιλά

η μοίρα εξασφάλισε για λίγο

παράταση στο δάκρυ που κυλά...

Διανύω την εποχή της λύπης...
κομματιάζω τον ήλιο,το γιόμα,το δείλι,το φεγγάρι
μέσα στη κούπα του καφέ μου
και πίνω κάθε που τα ματοτσίνορα ανοίγουν.
σκλάβα που πια δεν ονειρεύεται την ελευθερία της.
λυπημένη, μετράω ώρες και στιγμές
και στο μεσοδιάστημα η κληρονομικότητα του πόνου,
εμφανίζεται διεκδικώντας!!!

Στεγνώνει η σκέψη, δεν γεννά

και η ψυχή μαυρίζει

το προσωπείο της χαράς,

αρχίζει να ραγίζει...

σαν γέφυρα της ερημιάς,

όλη η Ζωή μου τρίζει...

Λιγοστεύω στη θύμηση...

χώμα της ψυχής, ραντισμένο λεβάντα.

ταξιδεύω... με την πειρατική γαλέρα του χρόνου πια

και ψάχνω την πυγολαμπίδα σου.

αλλόκοτη χαρά στεφανωμένη...

παγωμένο φως,

πετρωμένο δάκρυ,

στραγγισμένο αίμα.

γαμήλια κηδεία για ένα θαμμένο ΕΓΩ...

Θα συναντηθούμε αργότερα,
στο αέρινο στρώμα της ελευθερίας...
και θα σου μιλώ ώρες ατέλειωτες,
για το χθες και το σήμερα...
και θα σε χαϊδεύω, με ανοιχτή τη παλάμη στο πρόσωπο
και εσύ θα μου γελάς...
όπως τότε που σε μάλωνα και εσύ όλο γελούσες...

Χορτάριασε το μονοπάτι της επιστροφής
και η καταστροφή ακόμη παζαρεύει...
ρουφώ άπληστα, την διαβρωτική σου υγρασία,
αλλά δεν σώνεται...
στην αποτεφρωμένη χώρα μου,
αδύναμο το μέλλον των επιθυμιών...

Δεν ζω ατιμώρητα τούτον τον έρωτα.

παλιά υγρασία ποτίζει τη σάρκα

και η άβυσσος με φιλά νεκρικά κάθε βράδυ.

άφωνοι λυγμοί ξεπετιούνται.

μέτρα τους παλμούς μου...

μόνο η ανοιχτή παλάμη σου 

πάνω στο στήθος μου,

 μπορεί να με σημαδέψει...

Λαβωμένη από την ελπίδα που μου έδωσες,

συνεχίζω το δικό μου μοναχικό ταξίδι

ίσως, ένα σημάδι από τη τρέλα, να με σώσει

ίσως κάτι, που θα γρηγορέψει το αίμα μου...

Άλλαξε ο προορισμός σου

 και τα άτσαλα βήματά μου,

δεν ακολούθησαν.

η σκέψη στιγμή δεν ξεκουράστηκε

 απ΄ τη θύμηση

μικρή ψυχή ,παραμυθένια μου

τώρα ξέρω πως έχεις παρέα....

σ΄ ευχαριστώ που δεν μου τη γύρεψες νωρίς...

Είμαστε κάπου μαζί και σου μιλώ
και με κοιτάζεις...
μην πεθαίνεις το κάτι που χτίσαμε
μην το γυρνάς στο τίποτα....
βρέχει αιώνια στάχτη ξανά και εσύ λείπεις
απόγιομα θλίψης σε καρτερώ...
μην πλαγιάσεις εκεί που ξέρεις απόψε..
γείρε πλάι μου...

Κλειδώνω τις συνθήκες

και το χρέος του μυαλού.

η ανάσα γίνεται ήβη και σου φωνάζει.

πάρε τους χειραφετημένους πόθους

και έλα να ποτίσεις τη σάρκα μου χαρά...

Έχω καταδικάσει τις μέρες

να μετράνε την απουσία σου!

Απροσδόκητη η σκέψη αυτό το βράδυ.

αιωρούμενη ελπίδα που απαιτητικά θέλει να εισβάλει μέσα μου.

φέρνω το ποτήρι στα χείλη και σε σκέφτομαι...

η γλυκιά σου λιτότητα με ξαφνιάζει...

πείνα και δίψα στο βλέμμα που δεν αντικρίζω,

όμως το αισθάνομαι...

ξηλώνεις την αράχνη της θλίψης μου σιγά σιγά...

βαγόνι κλειδωμένο,

που με το λοστό της πίστης σου ανοίγεις...

Ραμμένη μελωδία στο φουστάνι μου.
καθισμένη σταυροπόδι, την ξηλώνω σιγά σιγά.
διακριτικά, ρίχνω αδιάκριτα βλέμματα στους περαστικούς.
μαζεύω εικόνες... να ξαπλώσω το βράδυ πάνω τους.
εσύ λείπεις και μου λείπεις...
τα κερωμένα τύμπανα σου, δεν πιάνουν τα αχ μου...
που σκορπίζονται στο τίποτα...

Ξεκίνησα πάνοπλη, να πολεμήσω αόρατο εχθρό.

πρωτομάστορας με ρόζους στα χέρια

και φθηνό τσιγάρο κρεμασμένο στα χείλη...

νεκρωμένη ηλιθιότητα θέλησε να προβάλει...

στα ξυσίματα της γλίνας, η ψυχή πορφυρογέννητη

στη παιδική σου σκέψη ξαναγύρισε...

Δεν κρατώ τίποτα δικό σου,μόνο τις αναμνήσεις...
σκούριασε το κλουβί, από την ώρα που πέταξες.
το έχω κρατημένο...
ίσως μια μέρα βρω τη δύναμη να ουρλιάξω
και τότε θα με ακούσεις!
και η βαριά μελαγχολία, θα βρει θάνατο στα χαρακώματα...