Βαρύ το μύρο της καρδιάς

το βλέμμα σου ξυράφι

κι αν σε πληγώνει που αγαπάς

κανείς δεν θα το μάθει!

Εγώ μου, αντέχεις ακόμα.

στη φύση της άνοιξης προδίνεσαι,

κρύσταλλο που χαράσσεσαι,

αχνή αντανάκλαση, της διάτρητης ψυχής μου.

λέξη μέσα στη λέξη,

δάκρυ καυτό,σιωπηλό, μονότονο

στην φαντασμαγορία σου,

όλα υποθηκευμένα!

Να υποθέσω με ζητάς,

ξυπνάς τις νύχτες ιδρωμένος.

να υποθέσω πως πονάς,

που νιώθεις τόσο γελασμένος...

να υποθέσω πως εγώ, 

είμαι σημάδι που θα κρύψεις.

σαν ένοχο σου μυστικό,

που δεν μπορείς να αποκαλύψεις.

να υποθέσω πως εμείς,

έχουμε υπόλοιπο στο μέλλον.

να υποθέσω πως θα ΄ρθείς,

ίσως με κάποιο τάγμα αγγέλων...

Μια πρωινή χειμερινή περίπολος,
πάνω στο σώμα σου είμαι...
χνούδι που σε άγγιξε...

Αν υπάρχουν ουρανοί, πες μου που είναι?
θα ρθει καιρός που θα θυμάσαι την έκσταση...
θα ρθει καιρός που το πολύ,
θα ναι για σένα λίγο...
κι ας αρμενίζεις τώρα την κορεσμένη καρδιά σου.
στο δικό μου ΄΄μέσα΄΄ καθρεφτίζεσαι!

Αλιεύομαι...

Αλιεύομαι... μέσα στις φράσεις σου
που δεν ειπώνονται,
μέσα από γέλια που δεν τυπώνονται,
σ΄ ένα δάκρυ που δεν κυλάει,
σε μια ανάγκη που δεν ρωτάει...
αλιεύομαι... μες σε τραγούδια
και σε στιγμές,
μες σε ρωγμές, σταυροφορίες,
σε ικεσίες, που είναι βουβές,
σε μαρτυρίες, χωρίς σκοπό
διαμαρτυρίες, δίχως πανό...
αλιεύομαι... μες τον ιδρώτα σου
μες το χειμώνα,
στην ανεμώνα, που δεν ακούς,
μέσα σε όρκους, μυστικούς,
και σε ελπίδες που φτερουγίζουν,
κοίτα και εκείνες...ψάχνουν να φύγουν,
και να ξεφύγουν απ΄ το καημό,
από το άτυχο το σ΄ αγαπώ...

Φτεροκοπά η εξορία σου...

τραντάζεται το στήθος.

νωπό, το αποτύπωμα του έρωτα...

και ένας αναστεναγμός,

να πριονίζει τον αέρα γύρω μου...

Άγνωστη γιαγιά...

Δεμένη Ζωή...

όλη η Ζωή...

 με αλυσίδες συμφερόντων.

και τώρα πια...δεμένα και τα χέρια

να μην αγγίξουν την Ελευθερία για το ταξίδι.

αντίσταση στην ανάσα,

τώρα που πρέπει να παλέψεις.

αφημένη στην μοίρα σου, φτύνεις με απέχθεια,

την παράταση Ζωής που σου προσφέρεται.

Όταν η Ζωή,

 χορηγείτε με μάσκα οξυγόνου,

γέρνει το βλέμμα,υποκλίνεται

στο θέλημα του Θεού!

Στον θάλαμο υπομονής, γυροφέρνεις διαρκώς...
βαλβίδες, αέρια, ήχοι, σκιές.
υπηρέτης μιας δύναμης που δεν αγγίζεται!

Κάτω όροφος, πάνω θλίψη...

συναίσθημα απόρριψης.

φθήνια συναισθημάτων και τέλος.

δεν υπάρχεις άνθρωπε...

ξευτελίζεσαι...υποβαθμίζεσαι.

πεταμένη ζωή στα σκουπίδια...

Παίρνεις την περαταριά και έρχεσαι...
λάδι σε καντήλι η θάλασσά μου.
θολή εικόνα, που όλο και ξεκαθαρίζει το δάκρυ μου.
μεγάλη απόσταση, μικρή Ζωή...

Στην ερήμωση του νου αντιστέκομαι.

βουλιάζει η σιωπή, σε υποσχέσεις άγονες...

μετανιωμένα αστέρια,

σύννεφα μακρινά.

η θαλπωρή της σάρκας σου, αμύνεται...

πάλι ο ίδιος θα σαι, θα το δεις!

Γροθιά στον ντουνιά,
πληγή με αλάτι.
λόγια φευγάτα αερικά,
κλείνουν το μάτι.
στα μυστικά του Θεού
ένα δικό μου.
σβήνει η γραμμή του παλμού
το όνειρο μου...

Ζωή...
 σε βλέπω, μέσα από κουρασμένα βλέμματα,
σε ακούω, γύρω από ακαταλαβίστικες λέξεις,
σε αναγνωρίζω, πίσω από καρτέλες ασθενείας,
σε αισθάνομαι, στα τρεμάμενα χέρια,
σε μυρίζω, σε ανοιχτές πληγές,
σε ζυγίζω, σε φιάλες ηλεκτρολυτών,
σε αγαπώ, που σε χάνω...

Σ΄ ένα μπαλκόνι,σβησμένος πόνος με αποτσίγαρα.
θέα ψυχρή...
φοβάσαι και να ατενίσεις...
κάτοικοι μόνιμοι στο δίπλα μέρος.
και μια μπουγάδα σ΄ ένα σύρμα ανάρριχτη πρόχειρα...
τρίτος όροφος...
δωμάτιο 404...
δοκιμασία χωρίς τέλος...

Ο καιρός της Ευτυχίας μας ήρθε!

ξεκίνησε από μια φτωχογειτονιά

και ασθμαίνοντας έφτασε...

μου συστήθηκε και δεν τρόμαξα

απ΄ την ταλαιπωρημένη της μορφή...

μου έφτασε μόνο ν΄ ακούσω τ΄ όνομα της

και πως θα μείνει...

Χαλάσματα και τριαντάφυλλα...
χρώματα στα ερείπια κάποιας Ζωής...
γκρεμισμένα όνειρα,
γκρεμισμένη στέγη.
δάκρυ, που πότισε τους τοίχους...
σιωπή...εγκατάλειψη...
και εσύ θρασύτατα ανθίζεις λεμονιά
και φορτώνεσαι καρπούς...
που κανένας δεν θα απολαύσει.
και εγώ φορτώνομαι πίκρα
και αναμνήσεις ξένες,
που σφυροκοπούν τα μελίγγια μου
χωρίς να τις έχω ζήσει...
χωρίς να τις αγγίξω...
κάποια άγρια βραδιά...

Την πέτρα της υπομονής

τώρα παραμερίζω

τολμώ να ζήσω τη Ζωή

φεύγω...και δεν γυρίζω!!!

Μικραίνω... φύλλο και φτερό

στη λίμνη της αγάπης,

είναι πουλί το σ΄ αγαπώ

και έφυγε πριν να ΄ρθεις...