Όταν η Ζωή,

 χορηγείτε με μάσκα οξυγόνου,

γέρνει το βλέμμα,υποκλίνεται

στο θέλημα του Θεού!

Στον θάλαμο υπομονής, γυροφέρνεις διαρκώς...
βαλβίδες, αέρια, ήχοι, σκιές.
υπηρέτης μιας δύναμης που δεν αγγίζεται!

Κάτω όροφος, πάνω θλίψη...

συναίσθημα απόρριψης.

φθήνια συναισθημάτων και τέλος.

δεν υπάρχεις άνθρωπε...

ξευτελίζεσαι...υποβαθμίζεσαι.

πεταμένη ζωή στα σκουπίδια...

Παίρνεις την περαταριά και έρχεσαι...
λάδι σε καντήλι η θάλασσά μου.
θολή εικόνα, που όλο και ξεκαθαρίζει το δάκρυ μου.
μεγάλη απόσταση, μικρή Ζωή...

Στην ερήμωση του νου αντιστέκομαι.

βουλιάζει η σιωπή, σε υποσχέσεις άγονες...

μετανιωμένα αστέρια,

σύννεφα μακρινά.

η θαλπωρή της σάρκας σου, αμύνεται...

πάλι ο ίδιος θα σαι, θα το δεις!

Γροθιά στον ντουνιά,
πληγή με αλάτι.
λόγια φευγάτα αερικά,
κλείνουν το μάτι.
στα μυστικά του Θεού
ένα δικό μου.
σβήνει η γραμμή του παλμού
το όνειρο μου...

Ζωή...
 σε βλέπω, μέσα από κουρασμένα βλέμματα,
σε ακούω, γύρω από ακαταλαβίστικες λέξεις,
σε αναγνωρίζω, πίσω από καρτέλες ασθενείας,
σε αισθάνομαι, στα τρεμάμενα χέρια,
σε μυρίζω, σε ανοιχτές πληγές,
σε ζυγίζω, σε φιάλες ηλεκτρολυτών,
σε αγαπώ, που σε χάνω...

Σ΄ ένα μπαλκόνι,σβησμένος πόνος με αποτσίγαρα.
θέα ψυχρή...
φοβάσαι και να ατενίσεις...
κάτοικοι μόνιμοι στο δίπλα μέρος.
και μια μπουγάδα σ΄ ένα σύρμα ανάρριχτη πρόχειρα...
τρίτος όροφος...
δωμάτιο 404...
δοκιμασία χωρίς τέλος...

Ο καιρός της Ευτυχίας μας ήρθε!

ξεκίνησε από μια φτωχογειτονιά

και ασθμαίνοντας έφτασε...

μου συστήθηκε και δεν τρόμαξα

απ΄ την ταλαιπωρημένη της μορφή...

μου έφτασε μόνο ν΄ ακούσω τ΄ όνομα της

και πως θα μείνει...

Χαλάσματα και τριαντάφυλλα...
χρώματα στα ερείπια κάποιας Ζωής...
γκρεμισμένα όνειρα,
γκρεμισμένη στέγη.
δάκρυ, που πότισε τους τοίχους...
σιωπή...εγκατάλειψη...
και εσύ θρασύτατα ανθίζεις λεμονιά
και φορτώνεσαι καρπούς...
που κανένας δεν θα απολαύσει.
και εγώ φορτώνομαι πίκρα
και αναμνήσεις ξένες,
που σφυροκοπούν τα μελίγγια μου
χωρίς να τις έχω ζήσει...
χωρίς να τις αγγίξω...
κάποια άγρια βραδιά...

Την πέτρα της υπομονής

τώρα παραμερίζω

τολμώ να ζήσω τη Ζωή

φεύγω...και δεν γυρίζω!!!

Μικραίνω... φύλλο και φτερό

στη λίμνη της αγάπης,

είναι πουλί το σ΄ αγαπώ

και έφυγε πριν να ΄ρθεις...

Επιτέλους βρέχει...
μεγαλώνει η μοναξιά μου....
έχω γίνει όλη μια ευαισθησία
λεπτή...κι από φύλλο χαρτιού.
φρέσκο ερείπιο στην εγωιστική σου διάθεση.
κοσμική εικόνα,
στην περιφρόνηση του θανάτου!

Τραβάς τις κουρτίνες στο παράθυρο,
διώχνεις το φως...
τραβάς τα σκεπάσματα στο κρεββάτι,
κουκουλώνεις τη Ζωή...
τραβάς τη γραμμή στο όνειρο,
διαγράφεις την Ελπίδα...
τραβάς τη σκιά σου στην άκρη,
κρύβεις το πόνο μέσα σου...
τραβιέσαι απότομα στον έρωτα,
σκορπίζεις στο τίποτα το αύριο...

Η αγάπη, ξεχασμένη στο πικάπ της...

χαραγματιές απ΄ τη βελόνα,

ανίσχυρος ο ήχος...

φυσάει ο χρόνος τη στιγμή

και η πίκρα γρατζουνάει...

Δίνω υπόσταση σε χρόνο παλιό...
σαπίζουν τα κομμάτια μου...
σημαδεύω ώρες σε ρολόγια σταματημένα,
ημερομηνίες σε ημερολόγια περασμένων χρόνων,
σελίδες σε βιβλία φυγής,
τραβάω γραμμές σε ποιήματα ανάγκης,
σημαδεύω τη Ζωή μου
και απλά...πυροβολώ!

Ουρλιάζει η ζωή μου,
κλεισμένη στο μπαλαούρο του έρωτα σου...
προσήνεμο στο πόνο κάθε σκέψη...
χάνομαι μέσα στο μαύρο...
αχρηστεύομαι...
σε γόρδιους κόμπους όλη η αγάπη!

Ένας τρομαγμένος άγγελος μου ψιθύρισε...
λόγια μπερδεμένα μ΄ αναφιλητά...
μου είπε να φυλάξω το παραμύθι μου
μέσα στο χάρτινο κουτί που είχα 
φτιάξει σαν παιδί...
΄΄εχει χαλάσει πια΄΄...του είπα...
΄΄και το παραμύθι σου
χαλασμένο ειναι΄΄...αποκρίθηκε...

Ξεσπιτωμένη αγκαλιά
κι ο χρόνος μια λεπίδα
χειροκροτεί η ομορφιά
σε δρόμο που δεν πήρα
ο δισταγμός σου μια σιωπή
με δόντια χαλασμένα
και η αγάπη μια κραυγή
ξεφεύγει από μένα
στων τραγουδιών σου τις στροφές
λικνίζω τη χαρά μου
φέρνει ο βοριάς καταστροφές
ριζώνονται βαθιά μου
πόρτες κλειστές μνήμες κενές
βροχή γεμάτη λάσπη
σφραγίζονται οι προσευχές
Θεός πια δεν υπάρχει
κωπηλατώ δίχως κουπιά
με χέρια πονεμένα
γραμμα που δεν θα λάβεις πια
θα σου μιλά για μένα
τέσσερις τοίχοι στη σειρά
μα ούτε που σε νοιάζει
η τρέλα έγινε θηλιά
παίρνει και σκοτεινιάζει....

Η σκέψη σου απόψε,
πείραξε τους ανέμους.
συμμετοχή στο δράμα,
ανέφικτου αγγίγματος.
παντού σιωπή...
και εκείνος ο ώμος σου...
γέρνει από το βάρος 
ενός ταξιδιού,
που δεν ξεκινάς να κάνεις....