Βαρέθηκα τα καθαρά σεντόνια,

την μυρωδιά της απουσίας στο κρεβάτι μου.

δεν παραιτείται το σώμα, έχει ψυχή.

σχίζονται οι ώμοι μου σιγά σιγά...

βγάζουν φτερά... για να πετάξω

προς τον έρωτα...

Έχεις κρυμμένα στο στήθος σου, τα τύμπανα.
γέρνω το κεφάλι και τ΄ ακούω...
μυστικό μου που δεν φανερώνεσαι...
βουβή ιαχή μου...
και ο πόλεμος συνεχίζεται...

Άγριο ένστικτο μέσα μου!
σε θέλω όταν δεν έρχεσαι...
και σε μισώ μες τη μακρόσυρτη σιωπή του φθινόπωρου...
δυο ξένες υποχρεώσεις, σε ένα σημειωματάριο του πόνου.
δυο ανάγκες, βρεγμένα πουκάμισα σε στερημένα κορμιά.
και εκείνα τα δάχτυλα, να γράφουν ιστορίες,
στην γυρισμένη σου πλάτη...
άγριο ένστικτο μέσα μου!
θα παντρευτούμε, κάτω από ένα κυπαρίσσι,
γράφοντας με αίμα που δεν φοβήθηκε,
την μόνη μας αλήθεια...

Δεν σου τραγούδησα να μ΄ αγαπήσεις,
δεν χαμογέλασα, δεν ψιθύρισα όμορφα λόγια
που ξελογιάζουν...
δεν χάιδεψα τα μαλλιά σου,
δεν σου έδωσα υποσχέσεις για το αύριο...
κεραυνό είχα στο βλέμμα μου,
που τον κράτησες!

Μόνο τα πέλματα σου θέλω να φιλώ...
αυτά, που σε φέρνουνε σε μένα,
με μια πεποίθηση τρελή...
αυτά με οδηγούν στη ζωή,στην αγάπη
στο κρεβάτι του έρωτα...
κι όταν τις νύχτες μπλέκονται με τα δικά μου,
η αντάρτισσα καρδιά μου κουρνιάζει
στην μοίρα σου...

Σε συναντώ...

 μέσα από εικόνες του νωχελικού μου μυαλού

και χρώμα δίνω φωτεινό,

τόσο πολύ...

 που δεν μπορώ να το αντέξω...

Τα παιδιά παίζουνε ΄΄κρεμάλα΄΄

ανάμεσα σε γέλια και φωνές...

και εσύ παλεύεις να κάνεις σωστή θηλιά,

για να αντέξει το βάρος της ευθύνης σου

που ζεις...

Επιστροφή και μεταμέλεια...

και ο πόνος?

από επισκέπτης, έγινε μόνιμος κάτοικος.

τόσα βράδια με συντρόφευσε,

πως θα του πω να φύγει?

Μη με κοιτάς φθινόπωρο...
προσπαθώ με όση καρδιά μου απομένει
τη μνήμη να κρατήσω.
σπαθί το πάθος της Ζωής,
μα... σκουριασμένες οι αρθρώσεις, πως να το υψώσουν?
και είναι εκείνη η στιγμή που όλο φωνάζει...
και είναι εκείνη η φωνή που όλο ζητάει...
πνίγηκα στη συνοικία της απόρριψης,
λάθεψα στο καφενείο της συγνώμης.
μη με κοιτάς φθινόπωρο...
φύλλα κι εγώ σκορπάω...

Ένας ναός με άδεια τέμπλα...
ωραίο όνομα που δεν ακούγεται...
μηδενισμένο λευκό,
ξάνοιγμα σε πέλαγο,
άφωνο στόμα,
αμάρτημα που φανερώθηκε...
δάχτυλα αταξίδευτα,
απόσωσμα ανάσας
κι ένας οργασμός...που λοξοδρόμησε!

Δεν ήσουν ποτέ η αρχή μου...

ξέρω όμως, πως θα είσαι σίγουρα το τέρμα μου!

Φέτος άργησαν τα πουλιά...
ούτε καν βιαστικά δεν πέρασαν...
και κάθε μέρα, το καρτέρι αγριεύει...
και η πάλη με τον εαυτό μου γιγαντώνεται...
εγκλωβισμένη ενέργεια που θα εκτοξευτεί
στο πρώτο ΄΄μπαμ΄΄.
ούτε και σήμερα φάνηκαν...

Σε προσμένω σαν το άδικο,
που φωνάζει απελπισμένα!
τροφή στη θάλασσα,
που μόνο ψαροπούλι αναζητά.
κι όλο αργείς...κι όλο καρτερώ...
κι όλο αργείς...κι όλο πεθαίνω...

Ταιριάζω την ανάσα μου,
 με την ανάσα του φθινοπώρου.
ρέμπελο θρόισμα, που με παρασέρνεις?
λυπήσου με...δεν έχω όρια!!!

Μοναξιά συνδεδεμένη με το διαδίκτυο...
γυμνή από χώμα και νερό,
αιώνια!
παίζει θέατρο ξεδιάντροπα
και γλείφει τσακισμένα χαρτονομίσματα,
εξωραΐζοντας ρυτίδες.
και ο καιρός, άσπλαχνος, κρυφογελάει...
και ο Θεός, αόρατος, παραφυλάει...
να μετρήσει το ατόπημα,
 να χαλάσει το σχέδιο...

Ρούφηξες αλμύρα και έφυγες.

σπουδή μοναξιάς αφήνοντας πίσω σου.

και η θάλασσα αντάριασε, ώσπου να ξανάρθεις!

Καλώς ήρθες στην ενδοχώρα μου!

κρασί, ψωμί, κι αγάπη σου προσφέρω.

κι άσε τα ευλογημένα βλαστάρια

των συγκρούσεων, να αναπτύσσονται...

Ιδρώτας ασυγκράτητος,

χέρια κομμένα για το χάδι...

ταξιδεύει η θάλασσα μες την μοναξιά μου.

και εσύ, στις βιομηχανίες πορνείας

επιβεβαιώνεσαι...

Στύψε το σύννεφο να τρέξει δάκρυ,

μην μου θολώνεις το σκοτάδι μου,

δεν είναι απόλυτο ακόμα.

είναι η στιγμή, που αγέρωχη

κατεβαίνει τα σκαλοπάτια,

είναι η φορά, που πήγες να πεις κάτι,

μα ούτε το ψιθύρισες...

Προσκυνώ την αδιαντροπιά της ζωής μου
ανασαίνοντας,ξεγελώντας...
καλοκαίρι που δεν ακούμπησε πάνω μου,
γέλιο που δεν ακούστηκε...
ένα μπαλκόνι κρεμασμένο σε στιγμές,
κι ένα φεγγάρι κρυμμένο απ΄ το σκληρό πανί μιας τέντας.
βγάζω άγχη, βγάζω θυμό...
και εσύ, στον κόσμο σου!!!!!!!!!!!!!!!!!