Ένα ακόμη τραύμα προστέθηκε μέσα μου...
αδιόρατη ματιά, σε αυστηρό περιβάλλον,
χωρίς αποτύπωμα ευθύνης...
Σκέψεις και μόνο σκέψεις...από το μέσα μου για το έξω του καθενός που ρίχνει την ματιά του εδώ...
Βγάζει από τη ντουλάπα το καλό φόρεμα
εκείνο που δεν φορέθηκε ποτέ
εκείνο που πια δεν θυμάται για ποιό λόγο αγοράστηκε
εκείνο που ήταν φυλαγμένο για ειδική περίσταση....
σήμερα θα το φορέσει
αν της αρέσει ακόμα πάνω της,
αν της πηγαίνει
αν της χωράει...
θα της δώσει την χαμένη της αισιοδοξία?
θα την κάνει πιο χαρούμενη?
θα την προσέξει ο κόσμος, εκείνος, η Ζωή?
θα το φορέσει όπως και να χει...
γιατί σήμερα είναι μια ιδιαίτερη μέρα
γιορτάζει μια μεγάλη νίκη, αυτή η νικημένη...
Απλώνεις το γερασμένο ταλαιπωρημένο χέρι σου
με τα βρώμικα νύχια
και την θολωμένη από τα χρόνια βέρα,
ριζωμένη λες εκεί, χωμένη μέσα στο δέρμα αιώνια,
κάποιου άντρα που μπορεί στο παρελθόν να αγάπησες...
και η χούφτα σου γεμίζει κέρματα που αξία δεν έχουν...
Στάθηκα και σε κοίταξα
και ζήλεψα το χαμόγελο σου
που έκρυβε όλη τη ζεστασιά του ήλιου...
Μοναχός και πικραμένος σε μέρα τιμής και νίκης, χύνεις τα ερωτηματικά σου σ ένα φλιτζάνι που φιλοξενεί ένα πρωινό κατακάθι και περιμένεις...
Η καρδιά σου δεν μπορεί να συλλάβει το μήνυμα των κρατικοδίαιτων εγκεφάλων. Οι θυσίες διαβάζονται πλέον στα μυθιστορήματα και οι αξίες προσπερνιούνται παραδειγματικά...
Δεν θα πέσουν φώτα πάνω σου, δεν θα ακουστούν λόγια ευγνωμοσύνης... Τα χρόνια της αναμονής σε βρίσκουν ζωντανό σε δύσκολους καιρούς σαν τότε, αλλά ο κινητήριος μοχλός της ανθρωπιάς δεν λειτούργησε...
Δίπλα σου ένα παιδί κάνει παράδοση φαγητού στο γείτονα, και εσένα κάποιος αδιάφορος κύριος σου παραδίδει ένα παράσημο ανδρείας...